De afrekening (6)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 09 April 14:44

Staande voor de zes vrienden, leest Triva van een perkamentrol voor wat hen te doen staat, dat weigeren een keuze is, maar eenzame opsluiting voor onbepaalde tijd betekent. Ik zet mijn kaken op elkaar. Alsof de tijd al die jaren heeft stilgestaan, ik gisteren nog bij hen aan tafel zat, herken ik onmiddellijk hun lichaamstaal. Iedereen reageert nog hetzelfde als in de crisis van destijds. Laf, gelaten, zielig of overmoedig, maar stelling nemen tegen wat wordt opgedragen doet geen enkel van hen. Vanaf deze afstand lijkt het dat ze zonder gewetenswroeging keurig op hun beurt, één der gloeiende naalden van de koperen schaal kiezen. Een glimlach kruipt over mijn gezicht: het gekleurde uiteinde der handvatten lijkt op dat van fondue vorkjes, de rage die dertig jaar geleden betekende dat je modern en vooruitstrevend was. Alvorens de rechter me toefluistert wat straks mijn aandeel wordt biedt hij me een bonbon aan die de geur wat verdringen zal. Gretig zuig ik erop enben blij hem aangenomen te hebben, al helpt de eucalyptussmaak maar matig.

Cock de K. bijt op zijn lippen, knijpt zijn ogen dicht en ondergaat de behandeling verbeten zonder een kik te geven al loopt aan de binnenkant urine langs zijn vermagerde benen. De onvergetelijke penetrante stank van gebrandmerkt vlees kringelt omhoog, precies in onze richting en de neiging om op te staan is bijna niet te onderdrukken. De rechter legt zijn hand op mijn arm, geeft een teken dat ik het aan mijn status verplicht ben het goede voorbeeld te geven, onaangedaan toe te blijven kijken.
Gemma, die tot dan voortdurend opjuttende vloeken heeft geproduceerd alsof zij de leidster is van dit feest, valt stil nu ze ziet dat haar hetzelfde lot wacht als de man die ze levenslang heeft gekleineerd. Jammerend om genade, draaien haar ogen verwilderd als een schaap dat aan een enge ziekte lijdt omdat de derde vriendin, haar ex-collega, op haar afkomt met de roodgloeiende naald. Deze aardige naïeve vrouw talmt, wat de temptatie nog spannender maakt. Ze kan niet snel kiezen, zwaait schutterig van links naar rechts. Door welke tepel? Links of rechts? Of toch het midden? Door de navel? Het publiek begint eerst zacht en dan steeds luider te scanderen. Nu, nu steek, nu! Bloedstollend trilt de lucht van Gemma’s gebrul als eindelijk het roodgloeiende ijzer door haar tepelhof schroeit. Ik sluit niet mijn ogen, leg wel onzichtbaar het reukvermogen in mijn neus lam.

Langzaam, mijn gewaad lijkt nog zwaarder, daal ik daarna aan Marjoro’s arm de treden af. Onder gespannen doodse stilte lopen we begeleid door één trommel naar het middelpunt van de arena. Voor het podium, waar Cock tot aan bebloede enkels in de gebroken spiegels staat, brengt de trommelaar zijn drum tot zwijgen.
Lang en diep kijk ik in de flets geworden ogen van de man die mij leerde dat niets telt indien je egocentrischewederhelft geen integriteit kent en geen geweten heeft. Geen liefde, karakter, kunde noch kennis, goede of kwade wil, is bestand tegen zoveel gevoelloosheid.Tot mijn ongelooflijke verbazing zie ik- hoe kan ik op iets anders hebben gehoopt- aan zijn bijna uitdagende blik, dat hij altijd precies heeft geweten wat hij deed. Het steekt toch dat er nog steeds geen spoortje spijt te bespeuren is. In zekere zin lijkt hij, door het kleine krulletje aan de linkerkant van de scheve bovenlip, te zeggen dat hij mij nog steeds verafschuwt om zijn eigen zwakke geest. Klaaglijk gilt de vermoeide meeuw boven me en om hem de kans niet te geven op mijn gemoed te spelen kijk ik op naar de arme mismaakte vogel. Zij lijkt ook op een zweem van liefde of berouw te hebben gehoopt. Die aanblik maakt mijn onmenselijke goddelijke plicht draaglijker. Onwil, verkleed als zogenaamde hulpeloosheid, overheerst zoals voorheen terwijl zijn onmachtige minderwaardigheid destijds al niet te miskennen was.
Hij heeft niets van zijn fouten geleerd, sist mijn alter ego. 
"Had jij ingezien waartoe jouw wellust je had opgezweept en geen valse trots gekend, dan hadden we hier nu niet gestaan," fluister ik en hij trekt de bekende onverschillige grimas alsof ik raaskal.
Had hij aan zichzelf toegegeven dat zij, die hij met hart en ziel lief had, hem bedonderde, hem gemanipuleerd had via haar vrouwelijke streken, zouden wij beiden iets van onze verkeerde aannames hebben opgestoken, denk ik want ik zou in dat geval een nieuwe start hebben overwogen. Nu weet ik zeker dat van die gedachten, na al die verloren jaren, ook afscheid kan worden genomen. Dan wend ik me af en kijk lang nadrukkelijk naar wat er van Gemma over is. Zielig smekend loert ze terug, maar nu ben ik koud en bikkelhard als hagelwit marmer. Zoals zij destijds. Zwijgend draai ik me af en gebaar Cock om naar zijn muze te kijken. Eindelijk houdt ze haar lasterende mond en hij, haar speelbal, ziet hoe de ooit magnetische, verdovende magie Gemma verlaat.

Nog één keer kijk ik om naar mijn aardse lief in de zonovergoten woonkamer. Drio fluistert dat het van wezensbelang is dat ik doe wat de rechter mij heeft opgedragen, "omdat reeds voor je geboorte tot deze les besloten is, je ziel ervan rijpen zal en je mag beslist niets van je vele kwetsbaarheden laten blijken."
Ik haal diep adem om de moed te vinden terug in de film te stappen en kijk gespannen naar Gemma. Haar grote staalharde aquamarijne ogen, waarmee ze kwaad en nog duivelser ellende verstrooide, lijken troebel te zijn geworden, zonder diepte. De overwinning die ze tot voor drie minuten geleden nog dacht te behalen is voos gebleken. Glansloos gezandstraald hebben die dwingende poelen van haar ziel hun energie verloren en zijn schouders zakken als Cock ziet dat haar overwicht is afgestorven. Alles, waar hij zich als een hulpeloos kind aan heeft over gegeven, is ontkracht. De vernietigende afgunst, het venijn waarmee ze hem dagelijks bestookte, omdat hij van zijn dochter hield, is uitgebrand. Eindelijk begrijpt hij haar aandeel in de jaloerse heksenkring. Waarom zijn kind geen plaats mocht hebben in hun leven, waarin niets, meegaand begrip, geduld, liefde noch protest, verlichting bracht. Hij weet dat een zeer korte episode uit haar sprookjesboek niets meer dan neurotische verliefdheid is geweest. Dat zij beiden dwangmatig tegen beter weten in, hun teleurstelling over al die jaren hebben uitgesmeerd. Nu ziet hij hoe hij in stand hielp houden wat hem kapot maakte. Enkel om jeugdzonden niet te hoeven erkennen.
De dagen waarin zij hem uitgeschold omdat hij niet al haar wensen kon vervullen, iedere keer dat zij hem heeft vernederd trekt in zijn hoofd voorbij. Tot er niets meer van hem over was. Dat grimmige verleden is over, lost op in de doodsangst die haar nu overweldigt, waarvan hij walgt. Net zo min als liefde zei angst hem ooit iets. Zonder enige emotie bekijkt hij hoe haar verdroogde huid scheurt en laat los. Het onderliggende oude vel, craquelé als verdroogd leer, komt te voorschijn. Als vanzelf wordt ze het kruiperig geslepen serpent, magere scharminkel, dat ik destijds al door haar gepolijste jonge vel zag schemeren, maar verliefde liefde maakt blind, heet het.

De hel breekt los.
Het publiek, dat verbaasd met ingehouden adem toekijkt, raakt buiten zinnen van haar spannende gedaantewisseling. Dit fenomeen is in geen van de vorige wraakfestivals eerder vertoond. Nog even geniet ik van de aanblik en begrijp dat ook ik iets wezenlijks moet los- en toelaten, voordat ik klaar ben om de opgelegde taak te volbrengen. 
Langzaam draai ik om en pak de laatste, zevende roodgloeiende naald van de schaal. Deze heeft, hij was voor mij bedoeld, een diamanten handvat. Rustig, als in een persoonlijke overwinning die niemand ziet of begrijpen kan, pak ik de voorhuid van Cock's penis tussen wijsvinger en duim. Ik kijk hem aan als het hete ijzer door zijn oude gerimpeld slappe lid snijdt. Het sist en walmt. Gelaten kijkt hij op me neer, knippert enkel één keer met zijn ogen.
Hoe met deze daad alle begrip voor hem krimpt, bevreemd me. Het laatste glimpje liefde voor de vader van mijn kind, verdwijnt met de penetrant stinkende rooksliertjes, die uit zijn oude gekrompen fallus opstijgen. De jonge meeuw, met haar gehavende veren, die nog steeds boven de arena vliegt, krijst haar machteloze nood en klapwiekt in een laatste krachtmeting uit het zicht, over de noordelijke uitgang. 

Goedkeurend geroezemoes gromt rond, mijn status is bezegeld. De aria van goedkeuring gaat als een vaandel door het ‘Stadion der zonde’ en zwelt aan tot het hatelijke gegil waarin ik de schreeuwende zielen van de Hades herken. Deze helse beleving heeft me mijn leven lang achtervolgd, als peuter had ik er onbegrijpelijke nachtmerries van. Caleidoscopen van onrijpbare rondvliegende kleuren en gillende stemmen die niets met de aarde te maken hadden, Later hielden die dromen op, maar het weten bleef altijd op de achtergrond aanwezig. Nu Cock’s verraderlijke mannelijkheid is doorbroken verliezen die visioenen alle zeggingskracht. Niet alleen voor mij, voor ons alle drie.

Vervolg

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
brrr .... net of ik de roodgloeiende naald ... het warme ijzer ...Gemma en Cock voor me zie !!

Wat beschrijf jij dat 'ECHT'
Veel verbeeldingskracht, dat scheelt al een slok op een borrel
krijg er de kriebels van,
Zal ik even krabben?
Shit, ik heb de rest ook gemist…ga ik inhalen :)
Dit is heel goed.....waarom heb ik het voorgaande gemist vraag ik mijzelf nu af?
Ik denk dat er teveel tussen komt... Het is nou eenmaal drukker dan druk met tippie en toppieverhaaltjes, zag ik toevallig... of met van alles en nog wat plus kennelijk ander gedoe gedoe
Klopt helemaal.....druk druk druk;-(
Door al dat gedoe heb ik 3 afleveringen gemist. Bij 4 en 5 heb ik volstaan met een duim, maar ik vind het nog steeds een goede serie. Ben benieuwd hoe het verder gaat.
Ik dacht al. ik stop maar met pubben, want als de vaste klanten me niet eens meer vinden....
Gewoon doorgaan, ze komen wel...
Oh, ja - hij's fijn. Nog een te volgen verhaal erbij :)
Potjandoppie zeg - ik val hier in... deel 6 inmiddels, begrijp ik. Heb de andere delen nog niet gelezen, maar wel of niet gelezen, jij hebt wel de gave om een lezer er direct in te krijgen.
en hoe?
Je schrijft zo beeldend en met gevoel.
De emotie borrelt bij de lezer op. Er zit 'verhaal' in...

je wordt bedankt...

:)
Dit wordt geen boek, blijft bij een kort verhaal, met weinig losse delen, die elkaar dan wel opvolgen. Maar wel één waarin ik me te buiten ga aan wreedheden. Best moeilijk om te schrijven...Het staat daarom ook bij literaire aderlatingen.
Altijd leerzaam en de moeite waard jezelf te verbreden met iets wat je doorgaans niet zou kiezen.
je maakt me wel nieuwsgierig!
Een heftige "terechtstelling"
Ben blij dat je me leest, het lijkt of mijn andere fans het hebben opgegeven...ben benieuwd wat je ervan vind, qua schrijfstijl dan want dat het heftig is en wordt was ook wel de bedoeling.