Column. Doorzettingsvermogen bij activiteiten van lange duur

Door Mijler gepubliceerd op Monday 07 April 20:35

Doorzettingsvermogen bij activiteiten van lange duur

Ik was vandaag mijn volkstuin aan het omspitten, toen ik zowel letterlijk als figuurlijk geconfronteerd werd met deze  titel. Ieder mens heeft wel bepaalde activiteiten waarin hij blijk geeft over een goed doorzettingsvermogen te beschikken. Daarentegen heeft hij ook kanten waarin hij het juist snel laat afweten. Niet alleen in het doen maar ook in het nalaten wordt vaak een sterk beroep gedaan op vasthoudendheid. Denk  hierbij aan gewoontes en verslavingen zoals roken.

Als je met iets bezig bent dat lang duurt en daardoor vaak monotoon is, kom je al snel in gevecht met  een zekere weerzin. Als dat ook nog gepaard gaat met fysieke pijntjes en vermoeidheid is de neiging groot om het bijltje er bij neer te gooien. Hier gaat het dan vooral om activiteiten met een lichamelijke belasting.

Inspanningen van geestelijke aard jammeren meer in het hoofd en verlammen vaak de inspiratie. Het zal voor velen van ons herkenbaar zijn bij het schrijven van lange verhalen. Lukt het om een vlotte start te maken, wat ook niet altijd het geval is, dan is de kans groot dat het vervolg of de voortzetting stagneert. Het voelt als een soort machteloosheid. In beide situaties is het uiteindelijk toch het hoofd dat een lusteloos hangende positie inneemt en zorgt dat de zware pijp al vlot aan Maarten wordt gegeven.

Je begint altijd met een gedachte dat je in staat bent of op zijn minst dat je kans hebt, om de taak tot een goed eind te brengen. Eigenlijk is dat in het voltooien de enige belangrijke afweging die er toe doet. Als je als uitgangspunt stelt: “Ik kan het of ik denk dat ik het kan,” dan hoort er niets meer te hinderen in de uitvoering. Alles wat mijn lichaam en hoofd verder nog zeurt is storend en zinloos. Dus eigenlijk is het een gewoon een kwestie van beginnen en alle storende gedachten van twijfel en onmacht te negeren. Je zult dan verrast worden door het resultaat. Zelfs wanneer het niet helemaal lukt, heb je al een vruchtbaar pad bewandeld dat tot een zekere voldoening leidt

“Makkelijk gezegd” en dat begrijp ik dondergoed, maar als je je dit realiseert, is er maar één juiste beslissing mogelijk die tot succes leidt en dat is gewoon doen!

Ik zou voldoende voorbeelden kunnen opsommen waarin ik een slappe Janus ben, maar die veeg ik stiekem even onder de mat. Fysieke inspanningen van lange duur liggen mij wel en dat zal beslist wel wat te maken hebben met mijn verleden als hardloper. Ook een zekere aanleg in het duurvermogen speelt een rol. Het monotone en de simpelheid van de bewegingen brengen mij in een zekere cadans. Toch streef ik altijd naar een esthetische en soepele stijl in het bewegen, waarbij neerkomen en afzetten van de voeten bij wandelen en lopen, het zingen van de banden op ondergrond, mij ritmisch en muzikaal begeleiden. Zelfs in het spitten vindt ik een ritmische en gestage cadans.

Het mooiste wat ik daarbij ervaar is dat, dankzij die eenvoud van cyclische bewegingen, mijn hoofd helemaal vrij komt voor het andere schoons en nuttigs, dat het leven nog biedt. Zo sprokkel ik de schoonste woorden bijeen, schilder prachtige zinnen en componeer fabelachtige gedichten en verhalen.

Eigenzinnig als ik ben, maak ik geen notities, zodat ik ze naderhand slechts in flarden zonder samenhang op kan roepen. Toch komt te zijner tijd dat lyrische woord, die betoverende zin, in een gedicht of verhaal uit mijn brains, waar het ook ontstaan, in de openbaarheid.

Vandaar een gulden tip: “Blijf mij op de voet volgen!”

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig betoog.....vooral met de gouden tip aan het einde;-)
IK ga het gewoon proberen om een langer verhaal te schrijven. Ik heb een ouder verhaal afgestoft en aangepast en zie wel wat er van komt. Een leraar van mijn zus heeft eens gezegd: "zelf als je werk mislukt heb je er nog lol van gehad om er mee bezig te zijn" Hij was tekenleraar.
Je hebt helemaal gelijk, maar het is zo moeilijk op te brengen af en toe. Er zijn altijd omstandigheden in je leven die de aandacht afleiden, en dan moet je toch weer een soort opnieuw beginnen. En dan die twijfels af en toe.
Toch fijn om dit te lezen, het zet me weer aan het denken....
“Ik kan het of ik denk dat ik het kan,”

Zelf heb ik wat argwaan bij "ik denk dat ik het kan" want dan ligt toch al iets van een slag om de arm op de loer... en zodra je onzeker wordt kan de wens om jezelf af te vallen net iets eerder worden ingewilligd dan wanneer je jezelf voorhoudt dat het wel kunt...
Je hebt wel gelijk dat zelfs als men het halverwege niet meer kan is er al een eerste vruchtbare stap gezet, wellicht dat men met de keren van proberen die stappen steeds langer maken kan...maar goed, dat is mijn privé ervaring, opgedaan in een levenlang schrijven...
Tot op zekere hoogte heb je gelijk, zoals bijvoorbeeld bij jou voor wat het schrijven betreft. Ook als ik bijvoorbeeld 100 km wil fietsen ben ik zeker van mijn zaak. Maar er zijn ook doelen waarover het redelijk ia dat je met een twijfel start. Als bijvoorbeeld de vaardigheid of de moeilijkheidsgraad wat moeilijker in te schatten is. Als je dan toch besluit er voor te gaan, dan voor de volle 100%.