Psychische fantoompijn

Door Mijler gepubliceerd op Saturday 05 April 19:22

Psychische fantoompijn

Hij zat reeds aan een tafeltje in het sportcafé van de tennishal. Het was meer dan tien jaar geleden dat we elkaar hadden gezien. Vroeger maakten we beiden deel uit van deze vriendengroep van acht tennisspelers, die twee uur meppen tegen het balletje. Ik ben vijf jaar terug, na vijftien trouwe jaren gestopt in verband met mijn leeftijd. Wim hadden we destijds uit de groep geweerd vanwege zijn overmatig alcoholgebruik, waardoor hij soms niet capabel was om te spelen.

Deze avond zou hij vanaf de kantine naar zijn oude maten komen kijken en daarna een praatje maken. Om zijn twee uur lange eenzame zit wat aangenamer te maken had ik afgesproken hem gezelschap te komen houden.

Doordat hij aan een tafeltje zat in een rolstoel, was niet direct zichtbaar dat zijn beide benen waren geamputeerd. Iets wat ik overigens wel wist. Dit was een half jaar geleden gedaan, met als belangrijkste reden dat de aderen in zijn benen totaal versleten waren. Tot aan zijn liezen waren de benen weggenomen.

Zijn gezichtsaanblik was verrassend goed. Zijn eens volle haardos was nu kort grijs en erg gedund. Het misstond hem geenszins, vooral niet in samenhang met het relatief frisse gezicht en heldere ogen. Dit alles in het licht van een prille zestiger Tien jaar geleden had hij nog een volle kop blond golvend haar, maar dat werd in aanblik teniet gedaan door een grauwe huidtint, waterige ogen die lodderden uit een wasbord van bubbelende wallen.

In een rechtstreekse confrontatie destijds gaf hij toe alcoholist te zijn. Wij hebben met een vijftal uit de groep nog een verwoede poging gedaan hem te helpen, door een week met ons op wintersport te gaan. Met zijn instemming vrij van alcoholgebruik blijven en skilessen volgen, zodat hij het grootste deel van de dag druk bezig was. Het vrij van alcohol ging eigenlijk heel gemakkelijk en goed, maar het skiën was een ramp. Hij toonde totaal geen wilskracht en bij de meest eenvoudige elementaire bewegingen ging hij als een verwend onwillig kind op de grond liggen. Later zochten wij pistes uit waar hij kon wandelen, genieten van het uitzicht en eventueel zonnen op een terras. Zijn uitmonstering, geschoeid met slippers gaf al aan dat de keuze was gevallen op een uitsluitend verblijf op het terras.

Het was vechten tegen de bierkaai en onze overredingskracht slonk als sneeuw voor de zon. Bij thuiskomst had zijn vrouw de rum-cola al klaarstaan, want ook zij bleek alcoholverslaafd te zijn, wat ons toen pas bekend werd. Hiermee was voor ons de maat vol en zijn de wegen uiteen gegaan.

Na de amputatie schijnt hij de alcohol vaarwel gezegd te hebben. Ik zeg met opzet schijnt want als je aan iemands gewetensvolle woord moet twijfelen, is het aan dat van de verslaafde. We hebben de tijd toch gezellig en keuvelend doorgebracht. Steeds werd ik toch herinnerd aan de persoon Wim uit zijn goede jaren, toen hij een fris, verdienstelijke tennisser was. Sportief, humorvol en gezelligheid, waren zijn handelsmerk.

Nu zag ik hem met al zijn beperkingen, die in een open gesprek aan de orde kwamen. Je moet je voorstellen hoe moeilijk zitten is als je de billen mist. Zo moest hij naar het toilet en ik vroeg me af: “Hoe?” Ik moest hen een klein schuinte opduwen, omdat dit hem niet lukte. Hij was ook gescheiden van zijn vrouw en stond overal alleen voor. Vroeger hadden hij en zijn vrouw het materieel en financieel heel goed. De drank met werkloosheid en scheiding als gevolg, hebben hen te gronde gericht.

Hij vertelde ook over de fantoompijn die hij had. Dat hij zelfs een klein wondje op één van zijn benen nog kon voelen. Een pijn over iets wat er niet meer is. Het bracht mij op de gedachten dat ik een soort psychische fantoompijn voelde van de eens zelfstandige, gezonde en vitale sportvriend, die het nu niet meer was. In een rolstoel, zwaar gehandicapt en afhankelijk van hulp.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan je jou gevoel over je vriend heel goed voorstellen. En ook al hadden jullie volgens mij geen andere keus dan hem te zelf uit te laten zoeken, eens was er die leuke man met wie je zo goed op kon schieten. Heel erg spijtig dat het dan zo afloopt.
Alcohol maakt zoveel meer kapot dan ons lief is. Het heeft zijn hele leven verwoest, zo triest. Het moet echt onbetaalbaar gemaakt worden, kan mij niet duur genoeg zijn en niet alleen in Nederland, maar ook wereldwijd. Het is in Rusland ook een groot probleem.
Het probleem met alcoholisten is natuurlijk wel dat ze zelfs als alcohol onbetaalbaar is ze er nog aan weten te komen. Dat zie je met drugs ook.
En verder helpt het ook niet echt tegen misbruik, daar is een mentaliteitsverandering in de hele samenleving voor nodig. Ik heb op zich niets tegen alcohol al drink ik zelf niet maar de problemen zie ik wel. Jongeren zouden het niet langer stoer moeten vinden op te drinken daar mee hebt je het gevecht al half gewonnen. ( Dit geldt natuurlijk ook voor roken.)
Het zou onmogelijk moeten worden gemaakt om aan alcohol of drugs te komen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, toch geloof ik dat het mogelijk is net als die mentaliteitsverandering.

Voor alcoholisten is het moeilijk het tij te keren, maar als het niet meer vrij verkrijgbaar is, wordt het in ieder geval voor jongeren moeilijker er aan te beginnen. Ik ben dan ook een groot voorstander van het feit dat de grens omhoog is gegaan. Er zouden meer mixdrankjes zonder alcohol moeten komen, die zijn net zo lekker en veel gezonder.