De afrekening (1)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 04 April 14:08

Drio, mijn lief, de enige man die er voor mij iets toe doet, komt met grote passen binnen benen. Hij is mijn alles, mijn houvast en geile sterke bink, mijn zekerheid en niet, in niets, zoals de anderen. Driogenis is van een hogere orde, maar hij vergezelt me altijd zonder dat ik me de mindere voel. Hij kent mij vanaf mijn eerste ademtocht en is me gevolgd, trouw tot op heden. Voor hem heb ik geen geheimen en ik ken ook de zijne.

Vandaag is hij in zijn oeroude lange uniformjas. Dat belooft niet veel goeds. Ik weet dat wat me nu te wachten staat onomkeerbaar is, want hij is niet vaak in vol ornaat. Het vormelijke afstandshoofd dat boven de revers piekt, is vele malen erger dan een woedend gezicht. Deze verbeten kop zag ik nog nooit. Wist ik niet beter, ik zou bang van mijn geliefde worden en mijn schilden optrekken. Ik hoef me niet eens voor te houden dat het me overvalt.
Het hing al dagen, nee maanden, in de lucht, alsof de sfeer er naartoe werkte, het onontbeerlijk was als voorbode van het noodzakelijke kwaad dat me vandaag te wachten staat en in gedachten constateer ik droog dat het nu eindelijk zo ver is, ontwijken geen optie is. In één oogopslag is duidelijk, weinig sjoemel- of clementiebereidheid te verwachten want ik weet dat hier door de onzichtbaren minutieus naartoe is gewerkt. 

Hij kust me niet, legt niet eens vluchtig, een fractie van een seconde maar, zijn arm om mijn schouders en gaat midden in de woonkamer wijdbeens voor me staan. 
"Het is tijd," zegt hij kortaf en kijkt me doordringend aan. De toon is gezet. Overdreven gemaakt lijkt hij ineens op de domme blaaskaak wiens naam ik niet meer noem. De verklote lamstraal is verwerkte verleden tijd en ik heb hartgrondig verdrongen welke onherstelbare schade die rotzak heeft veroorzaakt bij mijn kind.
Dat alles weet Drio en ik kijk hem smekend aan, wetend dat hij mijn gedachten leest, mijn angsten vreest en me altijd heeft gesteund, doch enige coulance valt er niet van mijn lief te verwachten 
Ik sta ineens op om weg te lopen, maar hij grijpt mijn schouders met sterke klauwen en zonder pardon duwt hij me terug op de bank waarin ik als een zoutzak neer zak. Het was dom om het te proberen; ik wist van te voren dat ik het verliezen moest. Kende ik hem niet door en door dan voelde ik me acuut angsthaastig fout en te min om met hem op te mogen trekken. Toch ben ik onzinnig dankbaar dat hij me trouw is gebleven.
d46cfd3fc18f81c56aa3d8b72dba861b_1396617"Dit komt van hogerhand. Men vindt het tijd dat jij hiernaar kijkt. Je hoeft mij er achteraf ook niet om te haten, want ik ben het er roerend mee eens." Ik knik, alsof ik dit al die jaren aan voelde komen.
"Als je het hebt uitgezeten, je er totaal voor open hebt gezet, krijg je een opdracht," vervolgt hij minder streng.
Ik kan het niet uitstaan dat hij kortaf de leider speelt alsof hij beter is dan ik. Ik weet voldoende over hem. Er is geen reden om zich boven me te plaatsen. Hij is zelf ook niet altijd zuiver op de graat geweest, maar tussen ons komen slagen onder de gordel niet voor. Even wilde ik dat ik me wel zo dierlijk kon gedragen om hem diep te kwetsen, terug te pakken op zijn zwakke plek. Hij wacht. 
Het is wel raak vandaag, denk ik kleinzielig en volkomen misplaatst. Hij knikt tevreden en dan projecteert hij op de blinde muur tegenover mij een film, die ik bij de eerste beelden al herken.
Godsamme, zie je wel... In een reflex kijk ik weg.
"Het heeft geen zin om je te verweren," sist hij venijnig en ik krimp ineen. Zo gemeen, hij weet dat zijn intonatie van mij de driejarige kleuter maakt. Dat ik daar niets aan kan doen omdat het een ingesleten gewoonte is.

Hij zet de film stil, komt nog dreigender voor me staan. Hij is niet te vermurwen, vandaag valt er nergens mee te spotten en bespelen kan ik hem ook niet. Ik ben me er heel sterk van bewust dat het gevaarlijk wordt ondanks dat deze dag mij al jaren wacht. Ooit zou mijn leven onder de loep liggen en het laffe onvermogen meedogenloos worden uitgeplozen. Walging ten spijt. Tot op de allerlaatste weergaloze machteloze draad zou mijn handelen worden bekeken. Geoordeeld. Besproken en op de weegschaal gewogen, want het hoort in deze levensfase.

"Kijk héél goed! Maak je er niet vanaf door je er als een kind voor af te sluiten!" bromt hij vastberaden alsof er voor hem ook alles vanaf hangt. Natuurlijk kent hij mijn afweermethode, die automatisch door kwade stemmen wordt opgeroepen en ondanks dat maken de mededogenloze prikogen de intimidatie perfect af. Ook het boze zwijgen doet hij feilloos na.
Ik zie mezelf zitten met dichtgeknepen darmen en strakke vagina, hoog opgetrokken armen, sprakeloos wachtend op de klap die ik moet afweren. Zoals altijd, als de adrenaline me parten speelt, kijk ik met strakgetrokken lippen terug, doe brutaal of ik nergens last van heb. Sterk zijn is mijn redding in noodsituaties. De stalen keelklem voel ik niet, mijn spieren zijn zogenaamd niet gespannen en ik dwing mezelf om oogcontact met mijn belager te houden. Dit spelletje win ik altijd, maar zelfs dat noodgedwongen spelen mag vandaag niet. Ik dreig het dan ook te verliezen en zet de kiezen op elkaar. Met de sterke armen onverbiddelijk voor zijn brede borst gevouwen staart hij woedend op me neer, zoals ooit die ander deed waardoor ik mijn ziel leerde inkapselen. Het is zo gemeen dat je dergelijke dingen nooit meer vergeet, schiet het ondanks de hoogspanning door me heen. Hij glimlacht bijna onzichtbaar omdat ik dwars door de oeroude herinnering begrijp waar we mee bezig zijn.

"Laat het binnen als de laatste les. Sta open zoals je alles en iedereen altijd naar je gevoel laat graaien alsof jij niets in te brengen hebt. Dit moet aankomen! Wraak bestaat! Wordt in vredesnaam weer het grenzeloos wezen zoals je geboren bent, dat je claimt te zijn, maar nooit helemaal wilt wezen. Dit is éénmalig. Betrap ik je op bedrog dan is het over. Geen ja-maar! Geen makkelijk vluchten in verklaringen. Afgelopen! Basta!"

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
whaw, dat is weer een staaltje van jouw schrijfkunst.
Ik ben blij dat er al een vervolg is!!

ik heb eigenlijk gewacht om ze na elkaar te lezen ... hihi
Ja, alles staat er al op, veel plezier
Wat ben je toch een geweldige schrijfster! Je had me helemaal in de ban en nu moet ik wachten...
Dank je wel
Het vervolg is al on-line, dus wachten hoeft even niet....
Er valt weinig toe te voegen aan de vorige reacties: wat een spanning bouw je op!
Spannend......
En nu? Wordt het spannend en dan is het al weer op. Cliff het hangertje heeft het maar druk de laatste tijd.
Deel twee staat klaar, ik ga het posten
Zo hé, en toen die twee stomme woordjes "wordt vervolgd" ...
Schiet wel op met dat vervolg wil je. Ik vinnut spannend!!!
Doe ik, deel twee komt zo....
Zinderend. Al in de eerste alinea zit ik met een aantal vragen waarop ik een begin van een antwoord krijg als ik verder lees. Je bouwt de spanning op, Er is iets mysterieus, iets niet-standaard aan je personages. Dat intrigeert.en ik krijg het idee dat puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen....en dan is het "wordt vervolgd"!

Best wel gemeen eigenlijk... :-)
Ja, ik vind zelf wel dat het me goed is gelukt je nieuwsgierig te maken, maar voor de rest moet je wel een sterke maag hebben, vrees ik, want het gaat er straks meedogenloos aan toe...
Op dat terrein heb ik een maag van schikbeton, dus laat maar komen.
Of zal ik er maar schokbeton van maken?
Schokbeton lijkt me wel zinnig, maar misschien heb je er ook wel schik in en bedenk: het is fictie,al spruit het uit mijn verderfelijke brein...