Vakantie Oostenrijk, wandelrondreis (deel 2)

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 03 April 19:12

Lees hier het eerste deel.

29 juli

St. Gallenkirch: 878 m
Bergstation Garfrescha: 1485 m
Gantakopf: 1958 m
Bergrestaurant Nova Stoba: 2010 m
Gaschurn: 979

7.15: Het was weer een zware en onbevredigende nacht. Een echt slaapmoment was ver te zoeken en mijn been en nekspieren voelen gepijnigd aan. Lopen gaat moeilijk. Schuifelen gaat redelijk.
Vandaag wacht een zware klim die ik met angst en beven tegemoet zie.
Toch is er een klein lichtpuntje: het ziet er buiten behoorlijk nat uit. Zou het de hele dag zo zijn? Ons einddoel is het hotel in Partenen.

9.30: De eigenaresse van het hotel raadt ons aan een alternatieve route te lopen. Het is te nat/te gevaarlijk om in dit weer steile bos en bergpaden te lopen. Bovenstaande kreten met bijbehorende meters komen dus niet voor in de komende wandeling.

10.00: De nieuwe route laat ons twee watervallen passeren. Een kleine en een grote. Bij de grote hebben een aantal mooie foto’s kunnen nemen. Jammer dat het zo vies weer is. Geheel in regenpak/jas lopen we door het doorweekte Oostenrijkse landschap. En het wordt niet minder. De donkere wolken nemen zelfs toe en ik wordt gedwongen ook mijn regenmuts op te doen (gelukkig zijn hier geen foto’s van).

97b7c5d7a9f5aae20df4b1cce3a14c56_1396545

9.47-11.47: In de stromende regen van St. Gallenkirch naar Gaschurn gelopen.
Twee uur van onophoudelijke regen hebben ons aardig doorweekt. Van top tot teen. Aangezien we nog een hele middag voor ons hebben en we het eigenlijk jammer vinden dat we niet met de gondel omhoog zijn gegaan, zoeken we de Versettelbahn in het dorp op. Die zou ons in de oorspronkelijke wandeltocht naar Gaschurn hebben gebracht. We kijken hoe laat het ding de lucht in gaat en doen het omgekeerde: Met de gondel van Gaschurn naar Bergrestaurant Nova Stoba.
Helaas is het op de top net zo slecht weer en nog ietsje kouder dan beneden dus de keuze is snel gemaakt. We duiken de gondel weer in en hopen op tijd terug te zijn om de bus naar Partenen te nemen.
Helaas volgt er weer een helaas. Helaas zijn we net twee minuten te laat voor de bus en aangezien die maar 1x per uur rijd, besluiten we om vast een paar haltes verder te lopen. We hebben geen zin om in de kou en in onze doorweekte kleren te zitten wachten.
Uiteindelijk hebben de hele tocht naar het hotel maar helemaal gelopen ook. Geen bus vandaag in ons programma. Wat een bikkels.
Van St. Gallenkirch naar Gaschurn naar Partenen gelopen in de regen. Doe dat maar eens na!

13.39: We sloffen in onze natte kloffie Gasthof Zum Guten Tropfen binnen. In ons beste Duits vragen we of onze kamer al klaar is. Gelukkig is dat het geval. We gooien onze kleren uit en duiken zonder te douchen in bed.

16.14: Evenals in de vorige hotels ook dit keer weer superzachte matrassen en puddingpoefkussens waarin je met je hoofd tot in de vloer wegzakt.

21.00: Tot ons overgrote geluk (eigenlijk niet) krijgen we alweer een homp vlees op ons bord, versierd met een handjevol rijst. Hoe is est möglich?

 

30 juli

Partenen: 1050 m
Vermuntbahn naar Bergstation Trominier: 1730 m
Bielerhöhe: 2030 m
Gaschurn: 979 m

7.00: Opnieuw een slechte nacht. Om gek van te worden. En terwijl ik verdrink in slapeloosheid ligt er naast mij een woelrat al uren in diepe rust. Wat een gemene tegenstelling.
Nog één nacht in Oostenrijk en dan mag ik mijn eigen bedje weer opzoeken. Volgende halte: Posthotel Rössle. Eentje met vier ****. Ik ben benieuwd.

De wandeling van vandaag (als hij doorgaat, het is zwaarbewolkt) begint bij de Vermuntbahn. Die gaat omhoog langs de Europatreppe (de langste trap van Europa met 4000 treden). Eenmaal boven wandelen we door een 2km lange tunnel. Deze is begin 1900 aangelegd om aan de andere kant een stuwdam aan te kunnen leggen. De tunnel komt even voor de Vermunt-Stausee uit. Dan volgen we de weg omhoog richting de Bielerhöhe. Vandaar hebben we (als het weer meezit) een schitterend zicht op de Piz Buin (de hoogste berg uit het gebied).
Vervolgens de bus naar Gaschurn, via een mooie route naar beneden met vele haarspeldbochten.

8.50: Het komt weer met bakken uit de lucht.

9.45: Op weg. We zien wel hoever we komen.

17.55: Dit was de laatste wandeldag van de vakantie en ik ben nog verbrand ook. Wie had dat 24 uur geleden durven zeggen. Nou ik niet! Een kreeftenkop. Dat lijkt tenminste ergens op.
We hebben de Europatreppe gevonden en zelfs een honderdtal treden beklommen.

3b61038a1ee9f5d70f19d6e3bf70b032_1396546

Toen hield de leuning op en zagen we er (verstandig genoeg) van af. Het stond niet in het programma, het regende en alles was spekglad. Met enige tegenzin liet ik mij naar beneden voeren om vervolgens met de Vermuntbahn weer omhoog te gaan.

b3a499c6aa8ece9fb9282e2596928dde_1396546

Ondanks het slechte weer hebben we het oorspronkelijke programma kunnen uitvoeren.
’s Middags klaarde het gelukkig een beetje op en hadden zelfs de zon op onze kop. We liepen gelukkigerwijs steeds in het tempo van net de donkere wolken voorblijven en vingen de laatste paar uur van de wandeling slechts enkele druppels.
Nadat we afgezet waren door de gondel volgde er een twee kilometer lange donkere tunnel.

444974ac6742eada756cdf88bbf6da5e_1396546

4a109f014aec864235289856b6650348_1396546

De rails was verwijderd maar er hingen wel hier en daar borden met nuttige en leuke informatie over de bouw en over het water. Halverwege konden we zelfs even aan boord van de kleine locomotief klimmen van het treintje dat vroeger door de tunnel reed.
Na de tunnel doken we weer de buitenlucht in en kon de eerste klim gemaakt worden richting Bielerhöhe. Dat was een bijzonder mooie en avontuurlijke tocht.
Enkele wapenfeiten: Flinke klim en afdalingen over rotsen, rivieren met stroomversnellingen (verschillende keren via wiebelende stenen het water overgestoken), door kilometerslange modderpoelen, de glazige blik van Oostenrijkse koeien trotserend, een gammel houten bruggetje oversteken over een wildkolkende woeste rivier zonder leuning en met ontbrekende planken, door regen en zon, warm en koud enz.

Na 4/5 uur ploeteren en genieten kwam de stuwdam in zicht. Vervolgens klauterden we via de moeilijkste paden omhoog en nog gunden we onze doodvermoeide en pijnlijke ledematen als rug, nek, benen, voeten en grote teen geen rust. Pas nadat we deels om het grote stuwmeer hadden gelopen vonden we het wel genoeg.

Een korte beeldende impressie:

1735005f34544fc8850c11a40ce11c47_1396546

168578b36125bd3088bebd0785163ce6_1396546

e83fab8c891ded13cf26cf9d15cbae78_1396546

cb348d1cb29faca85ff6a31e6063bcd6_1396546

1ab4a7a55d86a5547ef0a140538e8e6d_1396547

b782ab5bd982f669fcec1a99356ee00a_1396547

Om 16.20 hebben we de bus genomen naar Gaschurn. De busreis ging een half uur lang via een ontelbaar aantal haarspeldbochten naar beneden. Het was echt vaak op het randje van de afgrond. Beide rijstroken waren nodig om een bocht te kunnen maken wat af en toe tot stremmingen leidde van het overige verkeer. Auto’s moesten achteruit de berg af om plaats te maken voor de bus. Soms hoorde ik de wielen letterlijk langs de wegrand schrapen om de bocht te kunnen maken. Heel indrukwekkend. Je kon dan ook maar beter van het uitzicht genieten dan je zorgen maken over wat er al dan niet zo kunnen gebeuren als het mis mocht gaan. Ik ben blij dat ik dan ook op de achterste rij in het midden zat en niet aan de raamkant.

Om 17.00 stonden we bij de receptie van Posthotel Rössle en wat een verschil met de vorige hotels. Deze ademde een hele andere sfeer uit. Ruimte. Exclusiviteit. Vrijheid.

Een kleine opsomming van de inhoud van onze hotelkamer:

  • een gang met klerenkast waarin een kluis
  • een raam in diezelfde gang met uitzicht op het zwembad
  • een aparte wc met daarnaast een badkamer met bad en twee wastafels
  • een slaapkamer zo groot als ons vorige hotel
  • nog een raam met uitzicht op de dorpskerk
  • een tafel
  • nog een tafel
  • een bank
  • en nog een bank
  • breedbeeldsateliet tv
  • een gigantisch groot balkon met vloerbedekking en een uitzicht waarbij je mond zover openvalt dat je amandelen te zien zijn
  • een kaartje van onze persoonlijke chambermaid op het nachtkastje die ons in alle talen een plezier verblijf wenst
  • een ingebouwde radio in mijn nachtkastje

Verschillende uitzichten vanaf het balkon:

a6aa41fb6dd1cc98a8fd7f2ed407613e_1396547

Kijk ik links:

d37ea2abf2e2f7fc94da9a73cc2ab758_1396547

Kijk ik rechts:

d805066c06fe4e4ad2b096f533113eee_1396547

2077399ac7cdd25725c6ee304d622fa7_1396547

20.43: We hebben zojuist het beloofde 5-gangen diner weggewerkt. Het was om maar eens te zeggen, bedroevend.
De ontvangst was groots. We hadden een eigen tafeltje, ober en oberesse.
Maar toen kwam het eten.

1e gang: Een salade die je zelf bij elkaar kon scharrelen. Was wel oke.

2e gang: Griessoep? Smaakte nogal mwah.

3e gang: Lasagne met vlees. Vlees? Ja vlees. Bij de receptie wisten ze dat we vegetariërs waren dus dat komt wel goed, dachten we. Tijdens het bestuderen van het menu van de dag hebben we het nog eens extra aangegeven. Dan moet het helemaal goed komen, dachten we. Zeker gezien onze vorige ervaringen met de andere hotels. Mogen we het daarom niet onbegrijpelijk vinden dat we opnieuw een bord vlees voor ons neus krijgen?
Goed, slaan we deze gang over. Wat zou er nog meer komen?

4e gang: Een of andere rijstdeegbol met ongeïdentificeerde stukjes omringt door een heksenkring van paddestoelen. De champignons kreeg ik op zich nog wel door mijn keel, maar de rest was om van te kotsen.

5e gang: Het zou iets van chocola moeten zijn. Hoe het eruit zag? Als een soort bruine paddestoel verdrinkend in een donkerbruin goedje. Twee zielsverloren bessen in een suikervrij slagroomtoefje maakten de nachtmerrie compleet.

Hoofdschuddend renden we terug naar onze hotelkamer. Gelukkig hebben we het schitterende uitzicht nog. Ik ben niet weg te slaan van het balkon. Zo mooi.
Na een kleine bellenblaassessie maakten we ons opnieuw uit de voeten. De wind blies alle bellen naar onze buren die al snel poolhoogte namen over deze curieuze gebeurtenis.

05b3ce3e9cc6cba8e3a01414b835e93c_1396547

21.00: De fanfare is inmiddels gearriveerd. Een stelletje jandoedels staan aan de overkant van het hotel een hoop herrie te maken.
Geconfronteerd met deze onverwachte nieuwe tegenslag, sluiten we ogenblikkelijk alle ramen en proberen ons nieuwe bed uit. Hopelijk een goede nachtrust dit keer.

 

30 juli

7.00: De dag van ons vertrek. Ik slenter het balkon op (met het nog steeds prachtige uitzicht) en constateer geen enkel wolkje aan de lucht. Een strakblauwe hemel.

b451b75faa1aec1f75e8786312230b91_1396547

Die had ik nog niet eerder gezien in Oostenrijk. Het is bijna om moedeloos van te worden. Net als onze week in Frankrijk toen de zon ging schijnen op de terugweg naar huis.
Ik heb in ieder geval goed geslapen. Het bed was redelijk en met de kussens kon ik het ook best vinden.

Kleine terugblik op de vakantie: Ik ben opnieuw geen enkele keer gevallen (wel tig keer bijna) en ik heb al mijn ledematen nog (en in de juiste volgorde) dus al met al was het geen slechte vakantie. Wel weer een natte vakantie, maar dat heeft ook zijn charmes.

Ik zal de lezers van dit verslag onze perikelen van de terugreis besparen. Nadat we door de hotelbus teruggebracht waren naar het eerste hotel in Schruns, doken we een stoffige hete auto in en reden we de hele weg naar huis (inclusief files) in één stuk weer terug.

10.10: Rijden weg (818 km)

21.25: Thuis.

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
boeiend reisverslg!
Thx Yrsa.

Btw. Binnenkort zet ik een nieuw dierenverhaal online waarin jij de hoofdrol speelt ;)
ik?
En in welk dier word ik omgedoopt?
Toch wel een leuk dier, hoop ik?
o dear...
:)
Ik geloof dat ik je daar eind vorig jaar al van deelgenoot heb gemaakt, maar ik kan je in ieder geval verzekeren dat je de held van het verhaal bent ;)
Prachtig reisverhaal weer en ik blijf je fotos prachtig vinden ook
Bedankt Yneke.
Wat een rotweer, zeg. Al zorgt veel regen wel voor mooi groen gras. Ook met het eten heb je klaarblijkelijk pech ...
En o ... de langste trap van Europa zijn niet de Europatreppe, ze liggen zelfs niet in Oostenrijk, maar in - u raadt het nooit - Zwitserland. Ik heb er zelfs een artikel over geschreven ;-)
Ik meende dat we over die trap al eerder een discussie over hadden :)
Even opgezocht: die trap was niet openbaar.
Jaahaa ... maar hij is er wel :-)
De Europatreppe is dan de langste openbaar toegankelijke trap van Europa. Compromistje? ;)
Ik heb het niet bedacht, maar zoals je ook op de foto kan zien is de weg naar boven niet voor mensen met hoogtevrees of evenwichtsproblemen :)
Mooie impressie. In de smurfenvoorraad komt vast ook een avontuursmurf voor? Of valt dat onder rambosmurf? Van toetjes hebben ze duidelijk geen kaas gegeten op de plaatsen waar jij komt. ;) En dat die zon ging schijnen toen je wegging, tja, daar zal ik maar niks over zeggen deze keer. ;)
Dank je Rose. In ieder geval had ik aan mooie uitzichten geen gebrek en dat is ook wel iets waard.
Zeker, dat meer is erg mooi en die 'kijk ik rechts foto' ook, maar ja, voor vlinders is regen een crime en zoetigheid een must. ;)
Ik hoop dit jaar meer geluk te hebben. Moet toch een keer lukken.
Komt goed, ik zal voor je duimen. Waar ga je dit jaar heen?