Een levensvatbaar vodje

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 01 April 12:47

Lang geleden

Ooit schoot een zinnetje door haar hoofd waarin alle tegenstrijdigheid was gevat.
Omdat ze de onzin daarna meermaals tegenkwam bleef die zin regelmatig aan haar schedel kloppen. Ze begreep dat ze dit zo vaak zou ervaren tot ze er de reden van zag. Die ene zin kreeg daardoor een dwingende bestaansrede.
De situaties die deze gedachten in haar opriepen hadden iets gemeen. Dat accepteerde ze aangezien zij de mensen die het overkwam niet helpen kon. Waarom die frase haar dan toch achtervolgde bleef onbekend. In de hoop dat het daardoor de spanning verloor zette ze de zin uiteindelijk in een piepklein notitieblokje, waarop ze normaliter de dagelijkse boodschappen schreef. Dat bleek tevergeefs. Al lag het opschrijfboekje weggestopt bij spullen die ze even uit zicht had gelegd, die reeks woorden bleef haar óók achtervolgen als ze hem niet zag.

Jaren later, het regende en ze verveelde zich, vond ze achterin het inmiddels propvolle laatje dat beduimelde blokje en vreemde associaties vlogen plotseling als aasgieren rond haar hoofd. Die plukten de oorspronkelijke woordenketting niet kaal, maar kleedden hem juist aan. 
Het was niet eigenwijs dat ze dit met niemand deelde, want ooit, toen ze in de onomkeerbare toekomst verzeild was geraakt, had men haar om diezelfde logische gedachten uitgelachen. 
Het fenomeen, waarin ze die zin had gevat, kwam echter steeds vaker voor. 
Lag dat aan haar? Was het een teken des tijds waarin zij eenvoudig niet paste?
Zij wist niet waarom de tegenstrijdigheid haar bleef boeien en ze zette die schijnbaar normaliteit als titel op de helft van een a-viertje, waaronder ze een rijtje onsamenhangende steekwoorden schreef. Eindelijk leek ze er klaar mee. Vechten voor haar rechten bleek mislukt en niet lang daarna verhuisde ze om een andere toekomst te verzinnen, maar ongemerkt kwam dat papiertje mee als relikwie van wat ze vergeten wilde. Jaren, misschien wel tien, lag het woordenspel nog steeds ongezien in datzelfde laatje want de stellingkast was mee verhuisd. Inmiddels hadden de woorden alle kracht verloren. Tot ze het huis opruimde, dingen weg deed waar ze geen behoefte meer aan had, en ze dat schrijfvelletje weer tegenkwam. Ze kon ze er niet toe komen om dat na al die jaren weg te gooien. Omdat het voor haar een raadsel bleef, waarom het haar telkens vergezelde. 
cb3904b59c7a58166e60fd36e46bd1cf_1396351Noodgedwongen moest ze jaren later opnieuw verhuizen, maar het ongebruikte vodje vol tegenstrijdige begrippen kwam niet in de vuilnisbak terecht. Het ging, alweer zonder dat ze het expres zo wilde, mee naar het huis zonder ziel.

Toen ze het daar na een jaar ontdekte, legde ze het beduimelde velletje bewust bij spullen waar ze in dit leven geen afscheid van zou nemen. Het lag gebroederlijk onder een notitietje dat illustreerde hoe ze ooit een normale huisvrouw had willen zijn: Het recept van gemberkoek. Haar moeder had het ooit voor haar genoteerd omdat die zogenaamd nooit mislukken kon. Hij was bij haar nooit gelukt en dat dunne gescheurde vodje bewaarde ze vanwege het regelmatige handschrift, waarvan de woorden onherroepelijk vervaagden. Er lag ook het plastic geboortearmbandje van de baby bij, die inmiddels het huis uit was. Plus een pasfotootje van de hartsvriendin, die ze tien jaar niet meer had gezien. Dat alles mocht om één of ander sentiment niet verdwijnen.

Het lag te wachten. 

Waarop wist ze niet.
Waren het stiekeme sluimerende gevaren? Lijken in de kast die een onbegrepen verleden bewaarden?
Dat ene velletje was als een rammelend uitgedroogd skelet, opgehangen aan ooit bereidwillige gedachten. Haar zoveel jongere, niet meer goedgelovige ik, had de verschoten woorden opgeschreven. Het bleef haar fascineren, telkens als iemand iets onbegrijpelijks deed. Zij kende hun angsten niet, kon die niet voor hen overwinnen.
Vroeger had ze mensen in de put toegefluisterd: "Je bent goed zoals je bent. Mythen uit een aangeleerd verleden! Laat ze los! Grijp je kans, durf en leef! Je bent geen kind meer, je kreeg eindelijk de verlangde hoofdprijs! Geniet ervan! "
Het had nooit geholpen, hen niet eens geraakt en inmiddels lag de ongrijpbaarheid van wat ze hen had willen geven haar al dertig jaar zwaar op de maag. Zij riep niets meer tegen de onverzettelijke muren van levensbange mensen, had geaccepteerd dat haar zienswijze had verzaakt.

Dat de associaties langzaam een slapende verslaving werden, net zoals de machteloosheid dat anderen het geluk negeerden, kon niet voorkomen dat het vuile verkreukelde velletje een boeiende tand des tijds bleef. Tot op een dag, totaal onverwacht, dat verouderde zinnetje fictief uit de as herrees, een hoofdpersoon met een karakter kreeg met heuse familie inclusief geschiedenis plus een volwassen plot. Het ontrolde schijnbaar moeiteloos uit haar gedachten. Nu ligt de roman al twee jaar klaar en het gelinieerde velletje met het zinnetje, dat een half leven met haar meereisde, is weggegooid. "Wie zonder er iets voor te doen het geluk krijgt toegeworpen en het niet waardeert, voelt zich even bevrijd, maar na verloop van tijd beroofd van de veiligheid der pijn en armoede."
 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
héél mooi
Heel herkenbaar en prachtig geschreven!
Een prachtig verhaal dat je vasthoud tot het einde.
Dank je wel... mooi compliment
Goed opgebouwd. Ik bleef lezen omdat ik natuurlijk wilde weten hoe die zin zou zijn. Mooi.
Mooi verhaal.
Kort maar krachtig: allemachtig prachtig!
Ik heb het gevoel dat ik dit al een eerder gelezen heb. Klopt dat? Het is een mooi verhaal