Honden - Van afval naar een waardig bestaan

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Tuesday 01 April 03:00

Wie met enige regelmaat de sociale media bezoekt, is vast wel eens benaderd voor het tekenen van een digitale petitie. Meestal een nuttig protest of oproep om in de wereld een verandering te doen plaatsvinden waar missstanden, in de ruimste zin van het woord, zijn geconstateerd. Bij mij persoonlijk heeft dit ertoe geleid dat ik per dag gemiddeld onder drie van zulke petities mijn digitale handtekening zet. Op zich een goede bezigheid en regelmatig succesvol. Aan de andere kant vind ik dat ik zo nu en dan moet stilstaan bij de vraag of ik, in het kader van ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’, niet iets meer zou kunnen bijdragen.

Enkele maanden geleden is mijn inmiddels oud geworden hondje en trouwe vriendinnetje helaas komen te overlijden. Ik was er goed ziek van kan ik u vertellen want zij was een klein anderhalf decennium mijn trouwe maatje in alle ups en downs van mijn leven. Het zal nog lang duren voor de pijn weggaat. Zij, Lima, is voor mij onvervangbaar, maar het bleek al snel dat ik niet mezelf meer was en mensen om mij heen raadden mij sterk aan een nieuw hondje te zoeken met wie ik iets nieuws kon opbouwen.

Met enige tegenzin deed ik wat ik in het verleden ook had gedaan en keek bij enkele bekende dierenhandels naar een pup. Op de één of andere manier stonden mijn ogen dit keer wat verder open dan voorheen en het voelde gewoon niet goed. Zonder een oordeel te vellen en de handel in levende dieren te generaliseren, werd ik niet gelukkig van wat ik zoal aantrof.

De meteorologische lente was net begonnen en darmee de tijd dat de medewerkers van dierenasiels en andere dierenopvangplaatsen het hart al beginnen vast te houden voor de periode waarin zoveel ‘beschaafde’ mensen,  in aanloop naar hun vakantie, spontaan last krijgen van allergieën, oude mensen met dieren in bosjes lijken te overlijden en allerlei andere onzin wordt opgegeven om van een huisdier af te komen. (Let wel, dit zijn dan nog mensen die het schamele fatsoen hebben hun dier min of meer netjes af te staan want geloof me, er zijn er die veel verschrikkelijkere dingen met hun dier doen.)

Ik ben op het internet gaan kijken naar asielhonden. Daarnaar zoekend struikelde ik over advertenties van organisaties die honden uit het buitenland redden van de dood en andere erbarmelijke omstandigheden.  Een aantal jaar geleden heeft een vriendin van mij zo’n hond uit Spanje geadopteerd. In eerste instantie stond ik niet te trappelen dit ook te doen vanwege allerlei vage vooroordelen die bij mij hadden geleefd. Niettemin werd ik onvermijdelijk getrokken door de verhalen en de foto’s en ben mij hierin echt gaan verdiepen. Hoewel ik mij realiseer dat er een aantal van dit soort organisaties zijn en ik niet in staat ben de beste daarvan aan te wijzen, voel ik mij geroepen mijn ervaringen met u te delen over de organisatie waarmee ik te maken heb gehad: Friends for Straydogs.

Friends for Straydogs is organisatie die zich inzet voor honden in het buitenland die vaak in de meest verschrikkelijke omstandigheden hebben moeten overleven. Denk hierbij aan alles van achtergelaten, in een vuilcontainer gestort, ondervoed zwervend en ga zo maar door. Je zou samengevat kunnen zeggen als afval gedumpt. In die landen worden de dieren door hondenvangers naar een soort publiek asiel gebracht waar ze na korte tijd worden afgemaakt. Gelukkig zijn er hier en daar een handjevol mensen, met hun hart op de goede plaats, die zich over deze dieren ontfermen om ze weer een waardig bestaan te geven. De dieren krijgen in gastgezinnen voedsel, medische zorg, aandacht bij resocialisatie en alles wat nodig is. Besef dat dit soms om mensen gaat die hun laatste cent nog bereid zijn te delen met de dieren. Voor elk dier wordt een nieuw thuis gezocht. Friends for Straydogs steunt deze mensen en bemiddeld daarnaast in adopties van de honden bij mensen in Nederland. Om dit laatste mogelijk te maken zijn er in Nederland ook een aantal gastgezinnen die tijdelijk voor de handen zorgen totdat de adoptie een feit is. Dit allemaal volledig belangeloos, sterker nog, wat gegeven kan worden wordt bijgelegd.

Ik pretendeer nu niet alles over de organisatie te weten en de oprichters / medewerkers daarvan kunnen veel beter hun doelstellingen weergeven dan ik dat kan. Ik ga hier ook geen foto’s plaatsen van dieren in verschrikkelijke omstandigheden omdat dit daar niet de plaats voor is. Wel zou ik iedereen die geïnteresseerd is in de organisatie willen aansporen de website te bezoeken middels de volgende link http://friendsforstraydogs.webklik.nl/page/homepage

Het adopteren van een dier in je huis is iets waar je niet te lichtzinnig over moet denken. Sommige  dieren dragen werkelijk, zoals men dat noemt, een ‘rugzakje’ vol probleemgeschiedenis. Wie denkt dat de organisatie bij wijze van spreken hondjes op de hoek van de straat staat uit te delen, vergist zich enorm. Het laatste wat men wil is dat een eenmaal gered dier door een opwelling in huis komt om er later weer uitgezet te worden. De organisatie biedt onder andere door het plaatsen van advertenties op internet hondjes ter adoptie aan. Wie interesse heeft in een hond doorloopt vervolgens een adoptieprocedure. Centraal in deze procedure staat het zoeken van de juiste combinatie tussen een hond en diens adoptant. Het kan dus gebeuren dat iemand een nee te horen krijgt omdat de persoon niet redelijkerwijs in staat kan worden geacht de juiste plek aan een hond te kunnen bieden.

In mijn geval had ik gereageerd op een advertentie, maar de hond was enkele uren daarvoor al voor een andere adoptant gereserveerd. Daarna ging de organisatie met mijn wensen in het achterhoofd aan de gang en bood mij over een aantal dagen verdeeld hondjes aan die voldeden aan wat ik had gevraagd zoals een kleine hond die de trap af te dragen is en die kan omgaan met katten.. Een tweede hondje kreeg mijn interesse, maar ik had helaas te lang getwijfeld zodat ook deze inmiddels gereserveerd was. De mensen in het buitenland werken met meer organisaties en zoiets kan nu eenmaal gebeuren. Op zich een goed teken dat er niet geleurd hoeft te worden met elke hond. Bij de derde hond werd ik enthousiast en ik was degene voor wie zij werd gereserveerd.

Daar startte de procedure. Allereerst deed ik een aanvraag voor adoptie. Dit is feitelijk het invullen van een vragenlijst over de persoonlijke omstandigheden, leefsituatie, ervaring met honden en dergelijke. Het kwam mij zeer behoedzaam en serieus over en gaf me het gevoel dat men de juiste belangen in het achterhoofd had. Uit het onderzoek bleek dat het door mij beoogde hondje te druk was om met mijn katten te kunnen samenleven. Hieraan kun je al zien hoe nuttig zo’n onderzoek is. Het volgende hondje was in feite een 100% match!

Nu kan ik wel zoveel vertellen over hoe ik woon en zo, maar de organisatie wil dit graag zelf kunnen bevestigen. Daarom volgde er binnen een week een huisbezoek. Hiertoe kwam na het maken van een afspraak een bijzonder aardige dame bij mij thuis een praatje maken. In een zeer ontspannen sfeer wisselden we van gedachten over hondjes en dieren in het algemeen. De dame bleek zeer ervaren op dit gebied en had ik haar knollen voor citroenen proberen te verkopen, was mij dit niet gelukt. Elk contact met mensen van deze organisatie was overigens zeer sympathiek te noemen.

Ik had geluk want het hondje bleek al het weekeind daarna op transport te kunnen gaan. Na het tekenen van een voorlopig contract en het mailen van een kopie van mijn legitimatie, wat nodig is voor het transport, was de adoptie een feit geworden. Uiteraard staat er een vergoeding tegenover. Die bedroeg in maart 2014 nog steeds 275 euro. Het hondje van net drie jaar oud was wel al diverse malen ingeënt, gechipt, op algehele gezondheid gecontroleerd met een doktersverklaring, voorzien van een Europees paspoort en zelfs gesteriliseerd!

Hetgeen mij misschien het meest positief heeft geraakt was dat het transport werd gedaan door een jong en bijzonder betrokken stel mensen dat met de auto helemaal vanuit Roemenië mijn hondje naar Nederland bracht. Zij doen dit met regelmaat en voor hen maak ik een diepe buiging.

Ze is nu al een paar weekjes bij me. Mijn dochter en ik zijn dolgelukkig met haar. De meerwaarde is dat ik weet wat ze heeft moeten meemaken en slechts door de goedheid van een aantal mensen de kans heeft gekregen op een nieuw leven. Een leven in rust, veiligheid en warmte met alle liefde die mijn dochter en ik aan haar hebben te geven. 

Tot slot zou ik dan ook willen vragen of u eens de genoemde website wilt bezoeken. Bent u serieus op zoek naar een hond is dit een geweldig alternatief voor de gangbare wegen. Bent u niet op zoek kunt u heel misschien iets doneren aan deze organisatie om het geweldige werk mogelijk te blijven maken. Wilt u dat niet of kunt u zich geen gift veroorloven, kunt u in ieder geval eens praten met anderen hierover en op die manier extra bekendheid eraan geven.

Zo kan iedereen een steentje bijdragen, ook u!

Met de lieve groetjes en een dankjewel namens al haar lotgenootjes die ook graag een fijn leven zouden willen hebben, Bella.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.