De eerste metamorfose

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Saturday 29 March 04:57

Een jaar of zestien, zeventien zal ik zijn geweest. Eigenwijs en tegelijkertijd heel onzeker. Het kunstje van het doen alsof begon ik al aardig onder de knie te krijgen. “Je bent wat je uitstraalt, dus straal vooral uit wat je wilt zijn.” Dit was een regel waarnaar ik begon te leven. Het merkwaardige verleden liet ik achter me, dacht ik. Achteraf bezien erg naïef en als ik heel eerlijk ben, kan ik gerust zeggen dat ik nooit van een flinke dosis naïviteit verstoken ben geweest of gebleven. Altijd het puppy dat vol goede verwachtingen een ieder tegemoet treedt. Luidt keffend en hevig kwispelend om zo af en toe een aai te krijgen maar helaas ook vaak een schop. Niet vermoedend dat zelfs de meest enthousiasten op een gegeven moment niet meer het puppy zien maar gewoon een hond als ieder andere.

Voorheen had ik me niet meer dan volstrekt noodzakelijk onder anderen gemengd. In mijn perceptie had ‘de wereld’ dan ook weinig teken gegeven op mijn aanwezigheid te hebben zitten wachten. Slechts mijn meest naaste familieleden waren de mensen bij wie ik me geborgen en gewenst kon voelen. Daar zou ik verandering in gaan brengen. Ik sloot een compromis. De buitenwereld had mij overduidelijk kenbaar gemaakt dat ik eerst als volwaardig persoon gezien kon worden als ik qua uiterlijk me meer aan de norm zou conformeren.

Dit werd de eerste grote stap. Maanden van hongerlijden en andere onverstandigheden waar de gemiddelde diëtiste mij ernstig voor op de vingers zou tikken later, had ik een aanzienlijk minder vol voorkomen. De doorgewoekerde haardos was nu aan de beurt. Samen met mijn zus naar een goede kapper op het Rokin. Ik had een kapperszaak tot dan alleen nog van de binnenzijde bekeken als ik een enkele keer een kam of goedkoop flesje eau de cologne was gaan kopen voor mijn moeder bij de buurtkapsalon. De zaken waren niet te vergelijken. De ligging daar was alleen al zo mooi. Op de eerste verdieping van een prachtig pandje op één van de hoeken. Als je uit het raam keek had je een fijn uitzicht over de typisch Amsterdamse drukte van de stad. Er hing een boeket van heerlijke geuren die mijn reukorgaan nog niet eerder hadden bereikt. Mystieke potjes en flesjes op glazen plankjes aan de muur. Allerlei karretjes en laden met vreemd uitziende werktuigen. Grote kappen aan de wand die enige gelijkenis vertoonden met vliegtuigmotoren. Ik keek er mijn ogen uit.

Zij op hun beurt herkenden in mij ook niet direct hun gemiddelde cliënt maar deden over het algemeen hun best dit niet al teveel te laten opvallen. Ik hoorde één kapper nog tegen een andere mompelen: “O, jee, een ‘survival cut’”, maar liet de pret er niet door drukken. Dit temeer ik hem hierdoor classificeerde als de gemiddelde relnicht. Dé kapper en eigenaar van de zaak zag in mij wel een creatieve uitdaging. Het bleek ook niet gewenst dat mijn zuster vroeg of we wellicht in een boek een paar mogelijke modelkapsels voor mij zouden kunnen bezien om tot een keuze in deze grote stap te kunnen komen. Nee, nee, hij had precies in zijn hoofd wat hij met deze missie ging brengen. Nu ben ik nooit een ster geweest in het mij overgeven aan de handen van een ander. Deze keer leek ik geen keus te hebben.

Voor de eerste maal in mijn leven werd ik begeleid naar de wasbak waarbij ik mij voorstelde hoe een onfortuinlijke misdadiger zich moest voelen op weg naar het schavot. Ik mocht plaatsnemen in een comfortabele stoel. Er werd een zeer mooie, goed gestileerde doch veel te magere juffrouw bijgeroepen. Uit de manier hoe deze fraaie jongedame haar instructies van ‘de meester’ ontving viel op te maken dat zij een assistente of leerling kapster moest zijn. Een naar bloemen ruikende handdoek en een cape van plastic werden mij omgedaan. Op de cape was het logo van de kapsalon in spiegelbeeld te herkennen. Later zou blijken waarom. Een piepend geluid was waarneembaar waarbij mijn stoel zich in verticale positie begon te bewegen. Zo werd deze op hoogte gebracht waardoor mijn nek kon worden geplaatst in een witporseleinen bak, die wat mij betreft net iets teveel gelijkenis vertoonde met het gemiddeld urinoir. Reflectie van de zon in het raam van een fraai Amsterdams pand, gelegen aan de overzijde van de steeg, deed pijn in mijn ogen. Dan maar sluiten. Als je jezelf toch moet overgeven, waarom dan niet helemaal? Ik merkte nu pas op dat er best aangename muziek was op de achtergrond. Water begon te bruisen. Even later voelde ik het langs mijn hoofdhuid stromen. “Best relaxed allemaal!”, dacht ik nog. “Niet te warm of te koud?”.

Haar stem klonk alsof een hoop aangeleerde air de evident Amsterdamse afkomst moest verhullen. “Nee, nee.”, stamelde ik terwijl er flink in mijn lange haren werd gewroet. Een onsmakelijk klinkend geluid kondigde de aankomst van een enorme kledder shampoo aan, die zich meteen een weg naar mijn hoofdhuid droop. Haar vingers begonnen te masseren. Langs mijn kruin tot in mijn nek. Ze voelden zacht aan met zo nu en dan de scherpe anticlimax van haar goed gemanicuurde nagels. Langzaam voelde ik mij wegdromen bij de zachte strelingen van mijn hoofd. Het was een bijna erotische ervaring. Van mij had ze zo mogen doorgaan tot in lengte van dagen. Ik begon me al voor te stellen dat haar handen via mijn hals langzaam naar mijn borst zouden glijden. De fantasie werd abrupt beëindigd door een nieuwe straal water. Deze keer wel te heet!

Enkele spoel en wringsessies later mocht ik haar volgen naar ‘de stoel’, waar meneer de schaarvirtuoos al snel zijn opkomst maakte. In de spiegel zag ik het logo op mijn omhangende cape. Listig! De gebruikelijke koffie of thee mocht ik weer afslaan maar bij enige persistentie van mijn ‘gastheer’ werd een compromis gevonden. Een tot poeder vermalen opgedroogde chocolade en suikerdrab uit een papieren kokertje, die door roeren met heet water een substantie vormt die men chocolademelk waagt te noemen, werd voor mij bereid en geserveerd in een stijlvolle mok op een vierkant schoteltje. Een kar met rekwisieten werd aangerold. Het decor was gezet en een stilte leek eventjes te vallen. De voorstelling kon aanvangen. Met in mijn veronderstelling artistiek verantwoorde bewegingen werden schaar en kam ingezet. Lange slierten haar die ik sinds jaren had bewoond, vlogen in het rond. Als in een roes zag ik het sculptuur van mijn nieuwe look uitgehouwen worden. Deze roes kan mogelijkerwijs ook zijn ontstaan door het bijna hypnotiserende geratel van de maestro zijn verhalenmachine. Wat ouwehoeren betreft moest ik in hem mijn ware superieur erkennen. Iets wat ik niet van harte pleeg te doen.

Er volgde een spoedcursus haarföhnen. “Met de ronde borstel draaiend van buiten naar binnen.”, was de mantra die volhardend werd opgedreund. Bij wijze van ‘finishing touch’ werden enkele haartjes hier en daar weggeschoren met een vlijmscherp mes dat sneller tegen mijn keel was gezet dan een stiletto bij de gemiddelde straatroof. Met het ingeklapte mes nog duidelijk in mijn gezichtsveld werd een tweede spiegel rond mijn hoofd gedraaid. Of het beviel?

Niet lang daarna stonden mijn zuster en ik buiten. Allebei een stuk lichter. Ik was veel haar kwijtgeraakt en zij flappen. Ze had me deze metamorfose aangeboden. We keken elkaar lachend aan. Ik vond het best leuk zo en zij zag dat haar kleine broertje ineens een stuk knapper was geworden. Daarna nog een paar grondige aanpassingen in kleding en een schelpkralenketting om de hals. Ik was klaar voor de wereld!

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.