Loslaten en opnieuw beginnen deel 7

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 28 March 22:26

Is dat het? Of toch niet?

Ik ga weer gewoon verder... Zwemmen tegen de stroming in, maar deze keer laat ik me niet meer naar beneden trekken. Nee, ik heb me reddingsvast extra stevig aangetrokken.

Ach ja, volgens mijn vader heb ik een soort van indentiteitscrisis en daarom grijp ik nu hulpeloos alles aan wat me bezig houdt. Uhm nee.... Ik heb jaren last gehad van een indentiteitscrisis, omdat ik mijn eigen persoonlijkheid wegduwde in de hoop dat een ander tevreden was over mij. 

Nu ben ik juist mijn eigen indentiteit aan het herondervinden en grijp ik de kansen aan die me een goed gevoel geven. Daar waar ik bezig ben mezelf opnieuw uit te vinden, dingen te doen die ik leuk vindt en alle smoezen die me daar jarenlang vanaf hielden overboord aan het gooien bent. Grijpt me vader nu juist alle smoezen aan om me op de plek te houden waar hij me hebben wil.

De vragen of ik wel echt goed in me vel zit, of ik wel echt weet wat ik doe, en of ik wel echt nagedacht heb over de toekomst.... Ze zijn me al talloze keren gevraagd. En ik ben ze zat. Spuugzat!

Alle dingen zijn afgerond. Het is een definitieve zaak nu. En me ex heeft ook alweer een ander leren kennen inmiddels. Allemaal zaken die me vader wel weet en toch.... Die vraag! Die specifieke vraag die mijn haren overeind doen staan...

Heb je er nog geen spijt van?

Jeetje, dat was werkelijk de vraag die hij stelde. Ik antwoordde. Uhm nee, want anders had ik die spijt al heel wat eerder gevoeld, en had ik nu niet zo gestraald. Niet zoveel rust gekregen en voor het eerst sinds lange tijd had ik geen stress-migraine aanvallen gehad. 

Ja, maar het had toch gekund.....

Sjonge.....

Soms vraag ik me af... Is die man hardhorend, blind of heeft die een plaat voor zijn hoofd ten grootte van heel Gelderland...

Ik weet wat mijn vader hoopt. Stilletjes, al spreekt hij het niet uit, hij hoopt inderdaad dat ik spijt voel. Dat ik weer heel hard de kant van mijn ex op ren, hem smeek om me terug te laten komen in zijn leven, en we gewoon weer verder gaan als vanouds. Dan kan hij zijn hart ophalen en hoeft hij zich niet te schamen voor zijn 'gescheiden dochter'.

En dat dan van de man die een bepaald soort leven achter zich had gelaten, omdat hij niet eens was met bepaalde dingen die gebeurde of verwacht werden. Sjah, blijkbaar mag mijn vader alles doen en zeggen als het hem uitkomt, maar is dat van zijn kinderen, en dan vooral zijn jongste dochter, een stuk minder gewenst.

Ook ben ik volgens hem doorgeslagen met mijn uitgaansgedrag.... Uhm, zoveel ga ik niet uit. Soms hang ik ook gewoon met een paar vriendinnen op de bank, of ik bij hun om een filmpje te kijken. In iedergeval verbras ik niet al mijn geld erdoorheen met het uitgaan. Ik ben notabene bijna 26, er mag dan toch zeker wel sprake zijn van een verantwoordelijksheidsgevoel. Een logisch nadenkvermogen, wetende dat er deze maand ook weer allerlei rekeningen zijn om te betalen.

Back off!

Maar ja mijn vader is mijn vader en daarom hou ik ook van hem. Ik heb immers maar een vader toch. Toch heeft hij ook maar één jongste dochter... Dat lijkt hij wel eens te vergeten. Als hij niet gaat inzien dat ik een persoon op zich ben... Een individu, dan jaagt hij me alleen maar weg. Ik wil niet iedere keer bij hem op bezoek gaan met een gevoel van 'eigenlijk heb ik hier dus totaal geen zin in, maar wat moet dat moet'. Dat is niet de normale manier om je ouders op te zoeken.

Mijn leven is mijn leven, en ik vul hem in zoals ik dat wil en mij goeddunkt.

Natuurlijk mag hij zich zorgen maken, maar zijn het wel echt zorgen? Iedereen probeerde me te zeggen, het zijn puur zorgen die hij zich maakt. Hij maakt zich gewoon zorgen over je of je hier wel goed aandoet... Ja, voornamelijk de mensen die mijn vader geen tegengas durven te geven zijn degene die me dit wijs proberen te maken... Ook buitenstaanders die mijn vader niet kennen.

Ik denk voornamelijk dat mijn vaders 'zorgen' zich vooral baseren op zijn reputatie. Mijn zus en haar man hadden hun problemen en zijn toch ook niet uit elkaar gegaan? Ze hebben er toch ook voor gevochten... Nou ja, ik ken die problemen en ze mogen dan wel doen alsof ze eruit zijn... Ik zie mijn zus voor wie ze nu is. En ik zie een verandering in haar, een onaangename verandering. Ze is hard geworden, niet gehard, maar hard! Dat is iets heel anders als gehard. Soms vraag ik me weleens af... Moet je nu echt anderen kwetsen, omdat jezelf gekwetst ben en vanwege het tegengas van onze vader niet voor je eigen keuze durfde te gaan?  Voor de buitenwereld mogen ze het dan overwonnen hebben, toch heb ik het gevoel dat er onderhuids nog heel wat broeit... Daarbij ben ik niet mijn zuster en heb ik mijn eigen beslissing genomen. Een beslissing die nu nog steeds even goed aanvoelt als de dag waarop ik hem genomen heb, zo mogelijk nog beter!

Ja ja zorgen, maar waar waren ze toen dan?

Op het moment, toen ik alleen nog maar aan het huilen was. Mezelf steeds verder terug trok van iedereen en het gevoel had op een lek rubberbootje op ze rond te drijven, toen was me vader er niet. Nou ja, hij was er wel, maar niet op de manier waarop hij er had moeten zijn.

Nee, zijn zorgen....? Ik was labiel, moest professionele hulp krijgen en zodra ik aan de medicatie zat zou het wel goedkomen allemaal. Ik was er helemaal klaar mee. Dat heb ik toen ook luidskeels doorgegeven. Dus verkondigde hij doodleuk tegen mijn ex, diens ouders, en mijn zus in mijn bijzijn notabene (alsof ik niet eens in diezelfde ruimte aanwezig was) dat ik misschien maar beter opgenomen kon worden want het was nog slechter met me gesteld als dat hij verwacht had. 

De gekrenkte gevoelens, de vernedering waar ik op dat moment door heenging, pffff die zijn gewoonweg niet te omschrijven. Waarom zag dan niemand wat de werkelijke aard van het probleem was? Waarom zag niemand dat ik binnen mijn huwelijk niets meer was dan een handig accessoire? Ik de gadget was die niet optimaal functioneerde in de beleving van anderen? Dat mijn eigen huis niet eens meer aanvoelde als mijn eigen huis... 

Ik kon mijn was niet eens laten liggen, omdat ik doodmoe van mijn werk was thuisgekomen en dat liever dan maar op die vrije dag deed. Want schoonmoeder zou de volgende dag komen controleren, aangezien ze het had gedraaid voor mij en opgehangen. Als ze zou constateren dat ik dit had laten liggen, zou ik weer te horen krijgen dat ik haar had teleurgesteld met een preek dat ik anders maar een uur eerder uit bed moest opstaan om dit soort dingen te doen. Ik stond verdorie al om zes uur naast me bed om op tijd op me werk te staan. Even wat kleine klusjes te doen, zoals het huis gladruimen, de vaatwasser in te pakken met de laatste glazen van die avond en deze aan te zetten, zodat dit in elk geval was opgeruimd. Om de kattenbak even te verschonen, zodat deze aan een frisse dag konden beginnen. Om de wasmachine even leeg te halen, was op te hangen en een nieuwe aan te zetten, zodat ik deze 's avonds op kon hangen. Om vlees uit de vriezer te halen, zodat dat ontdooit zou zijn tegen de tijd dat ik thuis kwam om aan het eten te beginnen!

Nu werd er van mij verwacht dat ik nog vroeger op zou staan om ook nog eens mijn was te strijken en op te bergen! Ik ben toch verdorie geen slavin! Die naast haar huiselijke taken, ook nog maar is veertig uur moet gaan werken en voor de rest niks mag kopen voor zichzelf, omdat elk blousje een ruzie kon worden? Dat is echter nog maar het topje van de ijsberg overigens... 

Dat alles werd door mijn vader gewoon omver gewalst. Gebagtalliseerd. Ik moest hierin een weg zien te vinden. Ja, een weg die ik al twee bijna drie jaar aan het zoeken was, maar waarbij ik iedere keer nul op retesk kreeg. Gewoon onder de tafel werd geschoven en ik moest het me schoonmoeder dankbaar zijn dat ze me hielp. Dat ik vervolgens me halve huis na kon lopen om de spullen weer neer te zetten zoals ze stonden, werd afgedaan als een 'ja, maar dat kon ze ook niet weten'. 

Nee, dat is logisch...

Ik ben altijd heel verzorgend op mezelf geweest. Verfde me haren als ik dat wilde. Gebruikte make-up, liep graag op hakken. Gewoon de vrouwelijke beslommeringen... Maar van de één op de andere dag was mijn haar verven uit de boze, als ik make-up opdeed was ik opeens Izebel, of kreeg ik de vraag waarom ik mezelf zo sminkte... Hakken, nou ja, dat begrepen ze dus totaal niet dat ik daar op kon lopen. En zo hoog, dat zou mijn schoonmoeder dus echt niet gedragen hebben... Strakke kleren? Dat deed je toch niet, mijn hele kont kwam erin uit. WTF, ja ik heb  een grote volle kont! Al heel mijn leven! Ik ben ermee geboren, maar moet ik me daarvoor schamen? Volgens mijn schoonfamilie wel, want het leek op een berg! 

Zelfs dat werd door mijn vader onder de tafel geschoven, ja ik moest mezelf kunnen zijn. Me aan kunnen kleden zoals ik dat wilde, mijn vrouwendingentjes moeten kunnen doen, maar ik moest mezelf wel aanpassen... 

Hij zei me ronduit, ja dat moet je wel doen, maar doe het maar niet bij hun als ze dat liever niet hebben. Ja dan kun je net zo goed zeggen, zet maar een pruik op als je een andere kleur haar wilt en doe die maar af als je hen ziet. Het sloeg nergens op... Daarbij zat mijn schoonfamilie continu bij mij in huis, en als ze er niet zaten belde ze. Al ging het alleen maar over het avondeten. Wat we gingen eten die avond... Om vervolgens te horen dat zij al eten voor ons gekookt had. Iedere dag kookte ze toevallig te veel... Altijd gekookte aardappelen, puur om het feit dat ik dat bijna nooit deed, omdat ik niet zo van gekookte aardappelen hou. Mijn ex had daar in eerste instantie niet zo heel veel moeite mee, omdat hij toch ook niet zo van gekookte aardappelen hield, totdat zijn moeder maar genoeg bleef doorzeuren...

Ja daa-ag

Ik ben helemaal klaar met de zogenaamde 'zorgen' van mijn vader. Als hij zich zorgen maak over zijn reputie dan moet hij daar eerlijk voor uitkomen, dan kan ik eerlijk zeggen hoe ik daarover denk. Maar hij moet eens ophouden met dat gemanipuleer van hem!

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duim omhoog.
Je bent de goede weg ingeslagen; jouw weg.
(I did it my way)
Dank je wel voor je steun, helaas zal niet iedereen zich achter je mening scharen. Maar het voelt voor mij goed, en dat is genoeg motivatie om nu door te zetten
En dáár gaat het om Daantjeschrijft. Mijn nieuwe artikel zal je wel aanspreken
(http://plazilla.com/page/4295128372/elvis-presley-why-me-lord)