Vakantie Frankrijk, Saint-Nectaire (deel 2)

Door Natuursmurf gepubliceerd op Friday 28 March 18:10

Lees hier het eerste deel.

5 mei

10.40: We stappen in de auto en rijden naar de bakker voor een paar lekkere croissantjes en een stokbrood. In de supermarkt ernaast halen we kaas en koekjes.
Daarna rijden we door naar het plaatsje Murol waar een oud kasteel op ons wacht.
Het voelt buiten ijskoud aan en de thermometer bevestigd dat gevoel. Het is amper vijf graden boven nul. Het regent nog wel, maar iets minder hard dan gisteren.

11.05: We parkeren zo hoog mogelijk bij het kasteel. Het is inmiddels gaan sneeuwen en ook de wind blaast iets harder.
We gluren door de autoramen omhoog: Château de Murol ligt er ijskoud bij.
 

f240a5c1528a77409dde377baee2e0df_1396027

Niet denken, gewoon doen. We sjorren onze regenjassen aan en beginnen aan de klim naar het kasteel dat boven op een grote heuvel staat. Onze been en bilspieren protesteren luid, maar wij bikkels trotseren de ijzige kou en bereiken de poort waar de wachter ons na overhandiging van een paar geldstukken binnenlaat.
Al snel blijkt het kasteel volkomen verlaten te zijn. De overwinning is aan ons!
Koning smurf eist de troon op en het is goed.

Toch gaat zo’n tochtig kasteel ook snel vervelen. We beklimmen de toren nog eenmaal (950 meter) en genieten van het uitzicht op het dorpje Murol, de vallei de Couze en het meer van Chambon.

8d3fa6ae53b253320734f22f81f75093_1396027

554158c84364897f31da46dd527db4dc_1396027

20f8f5744c1c2cd0a7a17ffdab1bdb47_1396027

 

12.30: We rijden door naar Lac Chambon en vandaar naar de Vallée de Chaudefour.

Tijdens de rit krijgen onze bevroren ledematen de kans om weer rustig te ontdooien.

12.45: Een waterval op de foto gezet.

19babb025ec3e762200306a6ca0859ae_1396027

12.49: Steeds hoger en hoger leidt de weg ons. Een sneeuwlandschap openbaart zich in al haar glorie.

12.50: Rijden door “Montmie.” (Dit nutteloze feitje werd u mede aangeboden door onze sponsor Anta Flu)

12.51: Sneeuwfoto gemaakt.

876e510ddeacf12f851c4ff2f468b58a_1396027

We proberen Le Mont Dore (1450m) te bereiken.

13.02: Helaas is de weg ernaartoe afgesloten. We keren terug. Het is mooi geweest.

16.30: We zijn uitgespeeld binnen. We pakken onze jassen en de rackets en stappen de koude buitenlucht in. Even later badmintonnen we in de regen. Wat later gaat het ook nog sneeuwen. We krijgen gezelschap van Floris die wild blaffend elke zwaai van de rackets volgt.

Een uur later puffen we weer naar binnen. Het waait, sneeuwt en het kwik komt nauwelijks boven het vriespunt uit, maar onze lijven hebben het warm gekregen.

 

6 mei

10.25: Ziek. Van 17.30 gisteravond tot vanochtend heb ik mij ongelofelijk beroerd gevoeld. En waarom? Ja als ik dat nou eens wist…
Ik ben blij dat ik nu in ieder geval weer op mijn pootjes sta en hopelijk blijf staan.

12.00: Nog steeds brrrr buiten. Toch besluiten we niet binnen te zitten kleumen. We rijden naar Saillant waar de Cascade de Saillant (waterval) zich bevindt om een ommetje te maken.

12.10: We parkeren naast de waterval.

9dc9c0bf6f6f24bac43bd267342cbb61_1396027

7e83d698cefda56b0166706ac3d3612b_1396027

12.40: We volgen een steil bosweggetje naar boven.

13.10: Het uitzicht op de besneeuwde toppen in de verte is weer schitterend.

14.00: Na opnieuw een steile klim komen we uit in het pieppieppiepkleine dorpje “Fontanille”. Twee straten, drie huizen, zoiets.

Genoeg gesmurfd en gezwoegd, we gaan weer terug (dezelfde weg).

14.10: Wandelen door een ander klein dorpje. Zoeken een rustig plekje op om te eten.
Er passeert een poes met drie poten. Stil blijft ze even op de weg staan om naar ons te kijken, om daarna weer verder te hinken.

14.15: We hinken ook terug, de pijn negerend in nek, rug, benen en voeten.

14.55: Weer terug bij de auto. Nog snel even bellenblazen bij de waterval om dan weer huiswaarts te keren.

22.33: Bedtijd. Morgen wacht een bezoekje aan Lac Pavin voor hopelijk een mooie wandeling.

Een gedicht tot slot.


Weer of geen weer

De zon huilt achter de wolken
stil, zo ondoordringbaar stil
als tere vlokken sneeuw, verborgen vuur.

Het laat ons schrijnend achter
mondstil en zuur.

De goden schrijven het weer
dicteren wind en regen,
kletsen water door de muren.

Hoofdschuddend verdriet of niet
wij slaan ons door de uren.

De klokt tikt vredig
terwijl de druppels dansen
in het voorbijtrekkende licht.

En in Castel Marguerite
schrijf ik
een nieuw weerbericht.

 


7 mei

10.00: Na een nacht vol rare, vreemde en bizarre dromen, maken we ons op voor de laatste mooie dag.

11.00: Het is buiten 10 graden. Een unicum deze week. (Terwijl vorige week de temperatuur rond de 25 graden schommelde!)

11.40: We sjokken net uit de supermarkt en de zon schijnt. Wauw! Dat hebben we deze week nog niet meegemaakt.

11.49: Platte egel gezien. Niet het soort wild dat je graag onderweg tegenkomt.

12.02: In Besse aangekomen. Er ligt een flink pak sneeuw.

12.07: Volgende halte: Lac Pavin. Een schitterend rond kratermeer omgeven door bossen.

Het lijkt een sneeuwwandeling te gaan worden, behalve het meer ziet alles er tamelijk bleekjes uit.

4b66ecf8b93e688f9856419d3353469f_1396028

fea2f5bb05b6834ab0043ce940af21af_1396028


16.10: Dat was me het tochtje wel. Een hoeraatje voor onze overlevingstocht.
We hebben ons letterlijk in de sneeuw moeten bijten vandaag. Geweldig!
Het begon met een oplopend pad langs het meer dat tijdens een normale lente (zonder sneeuw) geen kunst is, maar vanmiddag was het regelmatig even stoppen om ons hart weer op het normale ritme te krijgen. Glad, glibberig en steil.

848b2854d0017a8e1eeae723a1eae6d6_1396028

de2e0d660e1946b02c65c36eb2810073_1396028

Het was de bedoeling om een rondje om het meer te lopen wat uiteindelijk ook gelukt is (met een paar omwegen). Na het glibberige besneeuwde pad te hebben overleefd kwamen we bij een kruispunt van sneeuwpaden uit.
Hier ontstond een sneeuwpop. We hoefden er niet eens over na te denken.
Het was volkomen logisch dat op dat moment en op die plek een enorme sneeuwman zou herrijzen.

En zo geschiedde.

bbc5eeace407e75ee59560aba3fbd726_1396028

Toen ging de tocht verder en op een hoogte van 1200 meter, besloten we spontaan een andere weg in te slaan. Volgens de bordjes bij dit nog onbetreden pad konden we zo ook rond het meer wandelen. Van die beslissing kregen we al snel spijt.

a86bfc050ac402b9ea81b1a951977a18_1396028

Er was niet echt een pad. Het leek net een grote, lange sneeuwbaan met her en der uit de grond geschoten paaltjes waar we tussendoor sjokten.
We konden niet zien hoeveel sneeuw er lag. Wel voelen. Af en toe zakten we zelfs weg tot onze knieën. Dan ging het weer omhoog, vervolgens weer omlaag. Soms moesten we keren om een andere weg te kunnen nemen. De hele vulkaan was ondergesneeuwd, we konden alleen voetentastend vooruit komen.
Om een lang verhaal nog iets langer te maken… uiteindelijk kwamen we erachter dat we compleet verkeerd liepen (lees: steeds verder van het meer verwijderd). En dus moesten we weer terug, dezelfde weg door de sneeuw, omhoog, omlaag, worstelend tegen de zompige sneeuw, rillend van vermoeidheid enz.

0888ba5d8ffd3480f1a20d3ade36b09f_1396028

Uiteraard is deze omslachtige wijze van een wandelingetje om het meer ook gelukt (anders hadden deze briljante woorden nooit het papier gevonden). Met doorweekte schoenen en sokken en een enkele bevroren teen dat wel.

16.11: We scheuren (met de auto) net langs een hond die kennelijk in een staat van zware luiheid verkeerd of gewoon levensmoe is want het dier ligt midden op de weg.

16.12: Nu razen we op twee wielen langs een Fransman die hoogst waarschijnlijk een keer op school niet opgelet heeft want hij steekt zonder op of om te kijken de weg over.

18.48: Mijn vingers zijn blauw van het schrijven (of de pen lekt).

 

Bonusgedicht: Lac Pavin

Het uitzicht schittert
tussen de smeltende eiken.

Het roerloze donkerblauwe tapijt
wordt slechts verstoord
door fluisterende sneeuwkristallen
vallend in de peilloze diepte.

De zon priemt aan de horizon.
Voor het eerst in lange tijd
horen de wolken haar aan
en varen eerbiedig uiteen.

De aarde zuigt aan onze voeten.
Hoger, op de berg
strekt het maagdelijk witte kleed zich uit
en staart ons onbewogen aan.

Voorzichtig betreden we zijn domein.
Onmiddellijk boren onze voetstappen
diepe kraters in zijn blanke buik.

Een nieuwe ijstijd
ontvouwt zich voor onze ogen.

De vulkaan zwijgt
en wij spreken slechts met onze adem.

ad2f8b02a11549452c064ffc023dba2c_1396028

 

8 mei

10.33: Na de elektriciteitsrekening te hebben voldaan rijden we weg uit Saint-Nectaire uitgezwaaid door Theo en Nellie en Floris.
Ik zal het maar niet hebben over het appartement dat ze ons lieten zien vlak voordat we vertrokken. Zeg maar precies het tegenovergestelde van het grotje wat we de afgelopen week hebben bewoond (voor slechts 50 euro meer!).
Niet meer aan denken. Snel wegwezen hier en hopelijk de files omzeilen.

23.04: Home sweet home!

 

 

 

 

P.s. Koop nooit M&M’s bij een benzinestation in Frankrijk.

Reacties (41) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weer fijn om even meegereisd te hebben, maar hoe krijg je het toch voor elkaar om zulk weer uit te kiezen? Sneeuw is wel mooi, maar brrr. ;) En leg dat van die M&M's eens uit?
Ik vergeet steeds sunshine mee te boeken. Het zal een vloek zijn.
Ik meende dat die M&M's een rondedansje deden in mijn maag op een manier die ik graag snel zou vergeten :)
Een vloek? Sunshine gaat alleen mee als je je genoeg uitslooft om zijn aanwezigheid te verdienen.
Hahaha, ze ddedeneen rondedansje? Toch nog wat vrolijkheid. ;)
Hoe lang moet ik nog lijden?
Hoe lang jij moet lijden? Hoe kan ik dat nu weten, dat is toch tussen jou en sunshine?
Mooi verslag van een erg koude vakantie.:-)
Bedankt Anerea. Koud was het zeker.
ben erg onder de indruk, mooi artikel!
Dank je Yneke.
Overigens wil ik er nog aan toevoegen i.v.m de tekst van het gedicht en de onderstaande foto van het Lac Pavin, dat het meer zelf een vulkaan is. Het is ontstaan als gevolg van een der laatste stuiptrekkingen van het vulkanisme in dit deel van Frankrijk. Het meer is een zogenaamde MAAR, of tewel een geothermische explosiekrater!
Bedankt voor de aanvulling.
Leuk verslag. Ik ken het gebied vrij goed. Heb heel wat jaren door het vulkaanlandschap van het Parc Naturel Regional Des Volcans d'Auvergne gezworven.
Mooi verslag met schitterende foto's
Bedankt wasbeer.
Een teleurstellende vakantie, lijkt me. De foto's vanaf het kasteel genomen zijn echter prachtig, net als de gedichten.

Ik had ergens toch meer verwacht van Saint-Nectaire. Zeker als je die tweede waterval ziet. Maar ach, misschien ben ik gewoon te verwend? ;-)
Ik had maar één lange broek bij me en die heb ik de hele week aan gehad. Dat zegt wel wat.
Het is een prachtig gebied, maar het weer heeft ons de kans ontnomen die goed te ontdekken.
Dat zegt inderdaad heel veel, ja.
Waren er dan in de buurt geen steden om te ontdekken? Dat is toch perfect (lees: beter geschikt) bij regenweer?
Op te grote afstand. We hadden maar een kleine week. De natuur stond voorop en die hebben we ook gezien (in barre omstandigheden) :)
Dan begrijp ik het helemaal :-)
De natuur daar is inderdaad echt de moeite. Ik val in herhaling, geloof ik ;)