Vakantie Frankrijk, Saint-Nectaire

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 27 March 18:04

1 mei

0.20: Na al onze bagage (en onszelf) in de auto te hebben gepropt, rijden we dan ook echt weg. Zonder slaap, maar met goede moed koersen we iets na middernacht richting vakantieadres in Saint-Nectaire. Het landhuis met de naam Castel Marguerite wacht ons in het Franse departement Puy de Dôme in de regio Auvergne. Midden in het zuidelijk centrum van Frankrijk, in het Centraal Massief (een oud vulkanisch gebergte).

De tolwegen in Frankrijk zijn lang en vermoeiend (en best duur), maar brengen ons uiteindelijk in Saint-Nectaire. Bekend van de Saint-Nectaire kaas en de helende bronnen.

12.30: Na ruim 12 uur in de auto te hebben gebivakkeerd parkeren we de auto voor Castel Marguerite. Een meer dan 100 jaar oud karakteristiek en sfeervol landhuis.

223f63032bae2f449f8483d7cd9f6787_1395941

We worden meteen uitbundig begroet door Floris (de hond des huizes) gevolgd door de eigenaren Theo en Nellie.
Na een bijzonder hartelijk welkomspraatje mogen we ons onderkomen bewonderen. Klein is een van de woorden die mij als eerste te binnen schiet. Een salon met keuken, een smalle hal leidend naar een trap en op de eerste verdieping twee kleine slaapkamers met uitzicht op de tuin. Een hele kleine badkamer en een piepkleine wc maken het plaatje compleet. Het is een beetje behelpen, maar het is toch allemaal goed gekomen (op het weer na).
Na de bagage te hebben uitgepakt is een verkennende wandeling de volgende stap. We zitten in een prachtig gebied, omringd door vulkanen. Er is een casino, enkele hotels en restaurantjes, een eeuwenoude kerk en een VVV kantoor dat lijkt op een zeer behoorlijk paleis.

16.30: Na 1,5 uur door het dorpje slenteren, komen we net niet doorweekt ons appartementje weer binnen. De voorspellingen waren al niet zo denderend dus de plotselinge bui kwam niet helemaal als een verrassing.
Daarom direct het bad uitgeprobeerd. Er is geen douche en het dak loopt schuin dus het is een beetje behelpen. Ik moet zittend douchen en er kan eigelijk maar één persoon tegelijk in de badkamer staan. Het vereist in ieder geval een goede dosis creativiteit en het bezorgd een flinke dosis blauwe plekken. Er is tenminste genoeg warm water. Ook niet onbelangrijk.

20.00: Vroeg naar bed vandaag. We hebben een flinke rit achter de rug en we willen goed uitrusten voor we ons aan lokale inspannende activiteiten gaan wagen. Uiteraard is het bed ook klein. Het lukt net als ik mijn knieën optrek tot mijn kin (anders pas ik er niet in).

 

2 mei

9.15: We rollen het bed uit na een flinke inhaalslaap en rijden naar de supermarkt in Champeix. Die is nog open tot 12.00 uur. Zaterdag waren alle winkels gesloten ivm een feestdag.

De Inter Marche is best cher (duur). Met een stokbroodje en een kaasje (de echte Saint-Nectaire kaas) + een paar andere benodigdheden rijker (en bijna 50 euro armer) rijden we weer terug.

13.00: Rugzakken om en klaar voor onze eerste trektocht.
Achter het landhuis loopt een slingerend bospad naar boven. Daarna volgen we de weg een tijdje. Op een of andere manier lonkt het wei/grasland meer dan de weg. Dus van de weg af en het weiland in. Scherpe doornstruiken, vochtig gras, een frisse wind en een grote berg voor onze neus. We hebben er zin in.

Na het weiland te hebben overwonnen volgen we de weg opnieuw. Nog steeds stijgend. We komen uit op een splitsing en vinden een gezellig klim/daal pad die we volgen richting Saint-Nectaire. Onderweg stuiten we volkomen onverwacht op een paar echte grotten (blijken later de Grottes de Châteauneuf te zijn).

Na 3,5 uur pijn lijden en genieten vinden onze vermoeide ledematen de weg naar ons bed weer terug.

16.45: Zonder douchen het bed induiken en pas 14 uur later ontwaken. Het was kennelijk nodig. Het telt uiteraard mee dat we beiden snipverkouden zijn.

 

3 mei

9.00: Rustig ontwaken en brood kopen. Het is buiten koud en regenachtig.

11.00: We rijden verder naar het plaatsje Besse waar het meer “Lac Pavin” ligt. Daar hebben we voor een moment stilgehouden, maar de aanhoudende regen maakte het een zeer kort bezoekje. Misschien een andere keer want het is een schitterend rond kratermeer.

15.30: Op weg naar de Office de Tourisme. Het enorme witte gebouw staat naast een gigantische tuin aan de weg te pronken. Daar blijken ze alleen over Franstalige folders te beschikken. Erg teleurstellend, ze hebben ruimte genoeg zou je zeggen.

15.55: We gaan op zoek naar de lokale Dolmen. Dat is een soort hunebed ofwel een megalithische (Grieks: mega = groot, lithos = steen) steenkamer uit de prehistorie die bestaat uit staande draagstenen, overdekt door platte dekstenen.
Via een brug bij het casino beklimmen we een grote heuvel, enkele trappen en ziedaar: een stenen tafel.

343ced7466db67c859b33f10510b3a38_1395941

16.00: Op weg naar de oude kerk. (XIII eeuw).

16.30: Op de terugweg komen we langs de Fontaines Pétrifiantes. Nieuwsgierig lopen wij dit grote gebouw in. Tot onze verrassing blijkt het geheel een geologisch hoogstandje te zijn en dan heb ik het niet over het gebouw, maar over de kalkafzettende bron van Saint-Nectaire.
Al zeven generaties lang wijdt een familie zich aan de ontginning van deze bron voor artistieke mogelijkheden. Inmiddels zijn al vele tunnels uitgegraven.
Met de uitvinding van het rubber en later de zogeheten Gutta-percha kon men hun activiteiten makkelijker laten verlopen. Er worden incrustaties op afgietsels gemaakt en daarna worden ze geplaatst in de bron. Afhankelijk van de grootte van het model kan dat tot 14 maanden duren. Het afgietsel wordt geheel door kalkmassa omgeven. Daarna wordt het kalk er afgesneden tot het afgietsel te zien is. Daarna in warm water waardoor de gutta zacht wordt en het afgescheiden kan worden van het afgietsel. Een prachtig kunstwerk is het resultaat.
De bron zelf bestaat uit vele trappen.

3aa7032301a3b8784b49dd11f400e518_1395941

80eaba151ff1a1b8af73fcaeb46ab939_1395941

53a8dbbdbd237e100ce5b5856d7d3cb7_1395941

8bf40ae073562c6c36df6f08c5eb50e6_1395941

23e9d60c6f1400f112a35ec2da114aa8_1395941

484c0446c5d34c737702b6ed104f10bd_1395941

5d1ab63bdbe31a66aafa5788ce839b3d_1395941

893988419669543d48610bc2184c2259_1395941


Nog een klein geschiedenislesje: Het Massief van de Auvergne is 500 miljoen jaar geleden ontstaan. Twee honderd miljoen jaar geleden verdwijnt dit Massief door erosie en komt onder water te staan. Tijdens deze periode bedekken klei en kalkachtige gronden de granietachtige laag. In het begin van het Tertiair (50 miljoen jaar geleden) ontstaat het Massief opnieuw tezamen met de Alpen en de Pyreneeën door de werking van interne krachten. Omstreeks deze tijd zijn de vulkanen ontstaan.

19.00: Zojuist levend teruggekeerd uit de badkamer of hell. Ik kom beneden met meer blauwe plekken, builen en verstuikingen dan na een steile klim of afdaling in de bergen. Ik voel me nog zieker dan toen ik gisteren naar bed ging. Douchen is een marteling in dat kleine kribje, maar afdrogen is net zo erg. Op de enige plek in de badkamer waar ik mij in volle glorie kan oprichten hangt een soort van reusachtige ventilator. Ik krijg er al hoofdpijn van als ik er naar kijk.

 

4 mei

10.00: Slapen was vannacht onmogelijk. Het matras is keihard en veel te klein. Het was koud en als ik sliep, had ik nachtmerries..

12.00: Na uitvoerig alle kranten en folders te hebben bestudeerd, willen we een kijkje nemen bij de Puy de Dôme (1464m), een van de hoogste bergen in het gebied.

Het is vies weer buiten. Het regent en het is koud. We hopen dat het snel beter wordt.

12.04: Er rijdt ons een auto tegemoet die bedekt lijkt te zijn onder een dikke laag sneeuw. Dat belooft wat!

Onderweg laat zich een weersverandering zien. Al snel verandert de regen in natte sneeuw. De wind vlaagt om de auto. Het is zwaar bewolkt, maar het winters weer zorgt wel voor mooie plaatjes.

2a4f0ff95a0ad17320ba2d91f0b2156d_1395942

12.25: Het begint al echt op een sneeuwstorm te lijken. De weilanden veranderen van groen naar wit. De dorpjes, het dal lijkt steeds meer op een winters tafereel op een ansichtkaartje.
We zijn zomers gekleed, het is 4 mei en we ploegen door de sneeuw.
We lachen er hard om.

Na wat eenzame landweggetjes (het navigatiesysteem weet wel de mooiste routes uit te kiezen) en wat gezigzag door piepkleine dorpjes waarvan je de naam meteen weer vergeet, komen we een bord tegen waar werkelijk de naam “Puy de Dôme” op staat.
Uiteindelijk blijkt de berg afgesloten te zijn. Er gaat een kabelbaan naar boven, maar de boel ligt er verlaten bij.

13.30: Er ligt een pretpark in de buurt met de hoopgevende naam: Vulcania. Dus we duiken direct weer in de auto en sjezen naar onze nieuwe bestemming.
Helaas blijkt ook hier geen mens te bekennen. We lijken wel op de maan beland. Het ziet er even doods en verlaten uit.

13.40: We volgen de bordjes naar de vulkaan Lemptégy. Daar schijnen rondleidingen door de vulkaan te worden gegeven. Klinkt veelbelovend.

14.03: Bij navraag in het restaurant naast de vulkaan blijken de rondleidingen te worden gegeven in de blote buitenlucht. We werpen een blik op de sneeuwstorm buiten, kijken elkaar rillend aan, werpen een ijzige glimlach naar de dame in het restaurant en rennen weer terug naar de auto.

14.10: Wat nu? Terug of… Nee! We gaan op kastelenjacht. Op naar Saint-Saturnin waar een middeleeuws kasteel op ons staat te wachten.

14.18: We rijden door de wolken.

14.21: Mijn reisgenote merkt op: ‘Het is af en toe net een achtbaan.’ Ik knik instemmend terwijl mijn pen zwabbert over het papier.

14.24: De weg lijkt hier wel een waterval. Het regent nu weer onophoudelijk.

14.28: Passeren het bordje “Saturnin”.

14.32: Château in zicht.
Het hemelwater komt nog steeds met bakken, nee met regentonnen vol uit de lucht vallen. We raken er besluiteloos van. (en hongerig)

We zoeken naar een winkel die iets te eten verkoopt. Onze magen knorren luid, maar het mag weer eens niet zo zijn.

14.40: We rijden nog eenmaal langs het kasteel en scheuren dan snel terug naar huis (waar het inmiddels lekt).

19.30: Wanneer de verveling toeslaat, kaatst de creativiteit terug. Onze bijzonder goedontwikkelde hersencellen komen op een lumineus idee: Badminton.
Terwijl de eeuwigdurende regen de buitenwereld ontoegankelijk maakt, mag onze binnenwereld zich verblijden met een nieuw spel.
De shuttle vliegt op en ik mep hem weg vanuit de keuken terwijl mijn tegenspeler het ding met precisie terugslaat vanuit de woonkamer. Het wordt een sport om (geen) schilderijen van de muur te slaan, vazen kapot te breken of het servieswerk in de keuken te raken. Het wordt een echte wedstrijd en de verliezer is de stress!

 

Door naar deel 2

Reacties (47) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, lijkt me geweldig zo'n klein bed en dito badkamer. Deze zomer ben ik met een paar vrienden met een zeilcharter mee geweest en de bedden daar waren ook heel kort. Een van mijn vrienden is ruim 2 meter, dus die heeft twee weken opgevouwen gelegen. ;)

Apart, die kalkafzettende bron. Misschien moet ik ook maar eens die kant uit. Als ik op vakantie ga, neem ik de zon altijd mee.

Leuk om even meegereisd te hebben!
Die kleine bedden achtervolgen me overal :)
Evenals het slechte weer. Mag ik je volgende keer meenemen sunshine?
Misschien moet je voortaan op de grond gaan slapen. ;)
Hmm, wat wordt de bestemming dan?
Er staat nog niks op de planning, al zijn er natuurlijk altijd wel droombestemmingen die ooit wel eens een keer bezocht moeten worden :)
Dat biedt perspectief. Maar kun je niet beter de zon opzoeken in plaats van haar op de gok mee te nemen?
Jullue hebben wel mooi weer uitgekozen en ook nog een appartement die me ook erg behelpen lijkt. Maar jullie zullen er vast wel een leuke vakantie gemaakt hebben.
Het weer viel die week behoorlijk tegen. We hadden een lentevakantie geboekt en kregen met winterse omstandigheden te maken. De week ervoor was zonnig en gemiddeld 25 graden.
Geloof het of niet, maar ik was ooit van plan om hierheen te gaan. Toch werd het Zwitserland ... Saint-Nectaire is er nooit meer van gekomen ;-)
Jammer van het weer, want het lijkt me wel een heerlijke streek om te wandelen. Over pretparken en appartementen spreek ik mij niet uit.
PS: Theo en Nellie klinken niet echt Frans ;-)
De hoofdpersonen uit mijn boek vonden er een huis. De natuur, de bergen/vulkanen trokken mij vervolgens ook over de streep en ik werd uiteraard niet teleurgesteld. De Auvergne is een schitterend gebied. Het weer kun je helaas niet controleren (en heb ik vaak niet mee).

Terechte conclusie wat betreft Theo en Nellie. Dat was een Nederlands echtpaar. Gelukkig wel. Die paar woordjes Frans die ik ken, hadden me echt niet gered :)
:-) Ik had zoiets al verwacht.
Wat het weer betreft, moet je inderdaad geluk hebben. Zelfs in la douce France. Ik heb gek genoeg de laatste jaren prachtige hemels gehad op vakantie. ;)
Ja wrijf het er nog maar eens lekker in.
Maar je wil niet weten hoe slecht het weer vier jaar geleden was. Het regende continu, echt afgrijselijk! (Tevreden?) :-)