Column. Het toverdrankje

Door Mijler gepubliceerd op Tuesday 25 March 10:43

Ongetwijfeld kent U ook het gevoel dat bepaalde dingen die je doet soms heel stroef verlopen, terwijl die op een ander moment als vanzelf gaan. Dit fenomeen kan zich zowel bij eenvoudige als moeilijke klusjes voordoen. In de sport wordt dat wel omschreven met de opmerking: "Ik had mijn dag niet!" Wielrenners schonen zelfs het geestelijke aspect en schuiven de volledige verantwoordelijkheid naar hun zuigerstangen door op te merken: "Ik had de benen niet vandaag!"
 
Hier wil ik de grilligheid van dit gevoel benoemen met betrekking tot het schrijven van verhalen en gedichten. Soms loopt de pen moeiteloos over het papier, als het ware je gedachten vooruit. Terwijl je een andere keer blokkeert en struikelt bij elke zin of woord.
In dit laatste geval is het dan voor mij het beste om de boel de boel te laten en te wachten op betere tijden. Gek is dan, dat soms de andere dag het verhaal zich zo laat schrijven. Hier is dan de simpele opmerking dat het niet jouw dag was, toepasselijk.
Meestal voel je al vooraf of de inspiratie er is. Het ruwe verhaal borrelt al in de grijze massa en dringt aan op een eruptie op papier. Raadzaam is dan ook om aan die drang toe te geven, want dat grijze spul heeft ook de nare gewoonte om het lava weer in onderaardse gangen te laten verdwijnen.
 
Interessant is vraag of je invloed kunt hebben om dit gevoel positief te beïnvloeden. Ik denk dat dit, zij het beperkt, mogelijk is. Duidelijk is dat een mens de zogenaamde vette en magere dagen kent, maar de condities waarin men zich bevindt hebben hun invloed. Een belaste geest en lichaam met andere besognes komen de frisheid bepaald niet ten goede.
Anderzijds blijken zorgelijke omstandigheden weer een voedingsbron te vormen voor een goed verhaal of gedicht.
 
Voor mijzelf heb ik een situatie ontdekt waarin ik mij schrijvend optimaal voel Als ik namelijk aardig wat alcohol in de bloedbanen heb, ben ik heer en meester over het geschreven woord. Uiteraard alles op het bescheiden niveau dat onze Lieve Heer mij heeft toebedeeld, maar toch... Niet dat ik daar trots op ga, maar dit verhaal gebiedt mij openhartigheid. Er is dan net dat beetje vrijheid of misschien wel onverschilligheid wat mijn schrijverij ten goede komt.
Wat dan gedeeltelijk wegvalt, is twijfel en schroom. Waar ik me normaal druk maak over het juiste woord en goede zinnen en daarbij regelmatig terugval op Google en van Daalen, vloeit het zo uit de licht vertroebelde geest en wordt het vrijelijk aan het papier toevertrouwd.
 
Een interessant gegeven, maar meer is het niet. Het is geenszins de bedoeling U tot de drank aan te zetten en ook ik zal het niet specifiek inzetten als hulpbron. Maar mocht het toevallig zo uitkomen dan zal ik de gelegenheid niet onbenut laten.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het wordt niet voor niets spraakwater genoemd. In dit geval noemen we het dus schrijfwater;-)
Ach ja, een beetje drank verlegt de grens
die een mens
zichzelf vaak stelt.
Terecht of onterecht
Het is gezegd.
Haal die ladder er maar bij, zei de dronken tor en schreef een column die niemand snapte. Dat hoeft ook niet, zei de zatlap, zolang ik er maar bij drinken kan.
Ik kan het niet helpen maar zit met een grote grijns op mijn gezicht na dit verhaal. Ik lees zoveel van jou maar nooit met het gevoel dat je een slok op had :-). Denk ook niet dat ik mijn pen in alcohol ga dopen maar wie weet binnenkort een kleine borrel om te kijken of dit wat doorbreekt want vloeiend gaat het zeker niet meer........