Ik dip mijn pen in rode inkt

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 21 March 15:28

1fccdadbe6f9ffb8c147a6bfec1d1775_1395414

Elke dag begin ik met een schone lei, loop ik naar het strandje vlak voor mijn bescheiden onderkomen, vouw het rieten matje uit en neem plaats met mijn gezicht naar de zee. Daarna sluit ik mijn ogen en laat het geluid van de golven op me inwerken. Het is deel van het ritueel. Als vanzelf voel ik hoe mijn geest zich ontspant en zich openstelt om de beelden te ontvangen. Ik mediteer niet in gedachten, maar in beelden. Alles komt als een film aan me voorbij, het hartverscheurende krijsen, die de haartjes op mijn bovenarm recht overeind zet, de verwrongen anonieme gezichten met de grote holle ogen die langzaam wegsmelten in een achtergrond van geelrood oplaaiende vlammen en de weerzinwekkende geur van grote brokken rottend vlees op de barbecue. Op mijn tong danst de zoete smaak van bloed, eerst subtiel, maar al snel vult mijn mond zich met de vloeibare, plakkerige substantie tot ik bijna stik en word gedwongen om het uit te spugen, samen met mijn gal. In golven komt het naar buiten, vloeit naar de zee. Gal en bloed vechten om de dominantie, maar uiteindelijk kleurt de watervlakte donkerrood. In de verte klinkt een schreeuw: Josefien-fien-fien-fien. Elke echo weerkaatst zachter, maar onheilspellender tegen de rotswand achter mij. Mijn ogen springen wagenwijd open en dwalen argwanend rond. Het strandje omgeven door de steile rotswand is verlaten. Wat had ik dan verwacht? Het is mijn strand, mijn wereld en mijn stem. Zal het me ooit lukken om de beelden naast me neer te leggen?

Gelukkig ben ik gezegend met een slecht geheugen

Ik sta op, klop het zand uit mijn joggingbroek en begin te buigen en strekken, terwijl ik gulzig teugen lucht naar binnen hijs, alsof ik ternauwernood aan de verdrinkingsdood ben ontsnapt. Mijn razende hartslag kalmeert geleidelijk en uiteindelijk laat ik me uitgeput in het zand vallen, vlak naast de mat. Af en toe knabbelt het nieuwsgierige water aan mijn voeten om vrijwel direct met een zuigende beweging weer weg te trekken. Het ritme van de zee kalmeert mijn getergde zenuwen. De beelden schuiven langzaam naar de achtergrond. Gelukkig ben ik gezegend met een slecht geheugen, zodat de gruwelen van een meditatiesessie steeds weer als een verrassing komen en weer net zo snel verdwijnen als ze zijn opgekomen. Belangrijke dingen onthoud ik wel, zoals wat ik gister heb gegeten, zodat er enige variatie zit in mijn consumptiepatroon. Mijn menu wordt bepaald door de opbrengst uit de zee, mijn geit, drie kippen en een moestuintje. Meer smaken zijn er niet. Als de voorraden opraken vaar ik met de boot naar het dichtstbijzijnde dorp, Mortana, en sla daar alles in wat ik de komende tijd nodig denk te hebben. Ik heb geen enkel besef van tijd, weet dus niet hoe lang ik al in mijn paradijsje verblijf, maar op een bepaald moment in mijn leven heb ik besloten om me terug te trekken uit de wereld om me toe te leggen op het schrijven. Hier is geen laptop, geen wifi en geen computer, enkel pen, papier en rode inkt.

aa2fdb604ce743b62fbc7628b4070146_1395414


Eenmaal achter de schrijftafel, zie ik onmiddellijk dat de inkt bijna op is. Natuurlijk, totaal vergeten! Om mezelf eraan te herinneren smeer ik een veeg inkt op mijn onderarm, alternatief voor de knoop in de zakdoek. Straks met de boot naar Mortana. Hopelijk is de beschikbare inkt voldoende om mijn hoofdstuk af te schrijven. Als een waanzinnige ga ik aan het werk, de taferelen tuimelen door mijn hoofd en vinden hun weg naar de pen. Tot de laatste druppel inkt. De pen krast alleen nog in het papier, laat onzichtbare gleuven achter, maar er verschijnen geen letters. Verbijsterd staar ik naar de lege pot en met een driftige handbeweging gooi ik de beker omver. De beelden in mijn hoofd lossen in rap tempo op en maken plaats voor een gapende leegte, een sabbelend vacuüm van nietszeggendheid, de staat die ik meer vrees dan wat ook ter wereld. Er is geen tijd te verliezen.

Rusteloos trek ik mijn boot los en voor ik het weet, dobber ik op de open zee. Mijn peddels glijden door het groenbruine water met een koortsachtige regelmaat. Bij elke afgelegde meter vervagen meer fragmenten tot stofdeeltjes die in de krochten van mijn geheugen verdwalen. Mijn hart maakt een opgelucht sprongetje als ik het haventje van Mortana aan de horizon zie verschijnen. Nog even doorwerken, ik voel hoe het zweet zich een weg baant langs mijn ruggengraat en mijn broek in loopt. Blijven doorroeien en blijven denken, niet loslaten, tranen van frustratie lopen langs mijn wangen en blijven even onderaan mijn kin hangen, voordat ze de sprong in het onbekende wagen. Niet veel later meer ik aan in de inham even voorbij Mortana, door de struiken aan het zicht onttrokken, met een shirt zo doorweekt alsof ik ben komen zwemmen.


De terugweg verloopt minder voorspoedig, want ik heb het tij tegen. Daar staat tegenover dat ik nu gezelschap heb. Mijn ogen glijden over de smalle gestalte die lui onderuitgezakt tegenover mij op de bodem van de boot ligt. Haar ogen zijn gesloten, maar toch doet ze me met haar blonde krullen en kleine neus vaag denken aan Josefien, mijn oudere zus. Even flitst een herinnering door mijn hoofd: Josefien, mijn ouders en ik, vlak voor het ongeluk. Nog een kind was ik toen ik ze alle drie verloor in een auto-ongeluk, waar ik niet graag aan terugdenk. Ik was de enige, die uit de auto wist te kruipen, voordat het karkas zich rap met rode vloeistof vulde en naar de bodem zakte. Ongeduldig schud ik de herinnering van me af, laat het langzaam terugglijden in de kelder van mijn geest en richt mijn aandacht op de slapende toeriste tegenover mij, 7 liter verse inkt.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Echt een prachtig verhaal
Merci, Wasbeer.
Ja zeg, schrijven kun je als de sodemieter wel. Gossie, ademloos meegelezen. Wat een zalige zin: een sabbelend vacuüm van nietszeggendheid.
Dat is goud op de schaal van de echte schrijver
Ik bloos tot ver achter mijn oren.
Dank je wel, Weltevree, voor deze lovende woorden.
Zeker mooi geschreven!
Dank je wel, Mijler.
Ik moet er even aan wennen dat ik gewoon mag schrijven wat ik ervan vind en niet met het afgezaagde 'gelezen' aan hoef te komen. ;)
Horror is niets voor mij, maar het is de manier waarop je het schrijft!
Horror is ook niet echt mijn genre, dus ik heb deze beker aan me laten voorbijgaan. Tot nu dus, want uiteindelijk toch maar besloten om het verhaal af te maken, VER na de deadline.

Fijn dat je nu meer mag schrijven dan het neutrale 'gelezen'.
Heerlijke spanning, tikje gruwel erbij, helemaal top!
Graag gedaan, Ingrid.
Het moet voor mij ook niet TE gruwelijk worden, want dan slaap ik niet meer. Ik ben nou eenmaal een watje.
Ik sluit me volledig bij Gildor aan. Weer bewijs je dat je een van de beste schrijverd van Plazilla bent.
Dank je wel, Karazmin.
Wat een prachtig compliment. Gaat bij mijn favorieten.
heel goed, ik zag het voor me! Knap!
Dank je wel, Nicolette, voor het compliment.
Misschien denk jij ook in beelden, net als mijn hoofdpersoon.
inderdaad, ik 'zie' alles voor me! jij ook?
Soms. Als ik moeite doe om te kijken.
Dat is wel zo makkelijk met het schrijven, want je kunt gewoon met de scène meeschrijven. Het gaat dan (bijna!) vanzelf.
leuk zo doe ik het ook!