Brazilie: weer in een vliegtuig

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 19 March 16:02

Maandag 16 december 2013:

We moeten van Florianopolis naar Novo Hamburgo, in het zuiden van Brazilie. Met de auto is het ca 600 klimeter, best te doen in een dag maar we hebben geen auto kunnen vinden waar wij met z’n allen in kunnen mét alle bagage. Twee auto’s wordt veel te duur, zeker als duidelijk wordt dat we voor € 163,- voor 5 tickets kunnen vliegen. Aan de andere kant was het leuk geweest wat van het land te zien als je met de auto gaat. We denken er maar niet lang over na, een mens kan tenslotte niet alles hebben…… dus staan we s’morgens om 5 (!) uur op het vliegveld om met de TAM te vliegen.

Aan de incheckbalie krijgen we een vreemd gevoel, maar ons portugees is niet zo goed dat we begrijpen wat er aan de hand is. Meerdere mensen bekijken onze tickets, zoeken in de computer en staan maar te overleggen. Opa heeft inmiddels het woordenboek al in de hand en verzoekt mij in de buurt te blijven zodat we samen in het portugees kunnen proberen uit te zoeken wat er is. Ineens zijn de baliemedewerkers zover dat ze ons duidelijk willen maken wat er aan de hand is: Christiaantje staat als enige geboekt bij de GOL ( andere maatschappij dus) en vertrekt over 2 uur en de rest van het gezelschap ‘gewoon’ met de geboekte vlucht om 6 uur! Aanvankelijk denken wij nog dat we het verkeerd begrijpen door de taal, maar nee zo is het: een kind van 14 maanden reist alleen, andere maatschappij, andere tijd. Hij heeft niet eens een eigen stoel, bij wie moet-ie zitten dan? Daar was niet over nagedacht en voor ons was dit natuurlijk geen optie……al hadden we moeten gaan lopen! Na veel gedoe mag hij met ons mee en rennen we om 5 voor 6 het vliegtuig in en ontdekken daar het volgende probleem: we zitten( omdat we zo laat waren natuurlijk) allemaal verspreid over het vliegtuig. Gelukkig 2 stoelen bij elkaar met het gangpad ertussen, dus papa gaat daar zitten met Nikita, zodat zij zich niet alleen gelaten voelt. Mama zit ergens middenin met Christiaan, die het op een brullen zet zodra hij herkent dat-ie stil moet gaan zitten. Wij zitten helemaal achterin, opa links en ik rechts. Eenmaal in de lucht zie ik een stewardess babbelen met een meneer die naast mama en Christiaan zit, samen met die meneer komt ze naar mij en zegt in het engels (!) dat ik naast m’n dochter mag gaan zitten. We kunnen het mens wel zoenen…… even later  babbelt ze weer met iemand en daarna komt ze Nikita naar ons brengen…. Zo was dus alles goed geregeld door een zeer attente stewardess, papa en opa konden zich wel redden alleen.

Na een overstap in Sao Paulo landen we om 10 uur ’s morgens in Porto Alegre. Een half uurtje met de auto van Novo Hamburgo.Nikita kijkt uit het raampje en zegt: ‘mama, waar is Sander en Scheila nou?’

‘Die zien we straks pas, we gaan eerst de koffers zoeken’ krijgt ze te horen.

‘Gaan we dan weer in een vliegtuig?’

‘Nee hoor, dan gaan we met de auto naar een ander huisje om te slapen’

‘O, Sander en Scheila ook?’

‘Nee die slapen bij de papa en mama van Scheila’

Nikita kijkt stomverbaasd. Heeft Scheila een papa en mama? Dat begrip gaat haar petje nog te boven. Als mama  wel eens zegt dat wij háár papa en mama zijn zegt ze lachend, omdat ze denkt voor de gek gehouden te worden: ’nee mama, gekkie,  dat zijn opa en oma!’

Na veel vijven en zessen hebben we alle koffers en tassen bij elkaar en dringen we maar de uitgang. Nikita wordt ineens een beetje stil en wil opa’s hand vasthouden. Ze voelt duidelijk de spanning van de volwassenen. Maar zodra Sander en Scheila in het vizier zijn en iedereen door elkaar lacht, kletst en zoent gaat ze mee doen.

‘Sander, heb jij ook blauw hier?’ en ze wijst op haar oog. Sander, geen kinderen gewend en wat onwennig met het nederlands kijkt mij even aan. Wat bedoeld ze, zeggen zijn ogen. Dus ik help en zeg: ‘kijk Sander Nikita heeft net zulke blauwe ogen als jij!’ Samen bestuderen ze de kleur van de ogen en het ijs is gebroken. Nikita heeft er een nieuwe liefde bij, ze wil z’n hand vasthouden en op schoot zitten. We plagen haar een beetje door te vragen wie er nou bij opa moet zitten. Maar plagen is ze gewend en ze lacht ons eens vriendelijk toe zonder Sander los te laten.

We gaan met de auto naar het appartement, maken ‘s middags kennis met Scheila’s ouders en gaan vroeg naar bed, het is een lange emotionele dag geweest!

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat fijn om weer een beetje mee te reizen!
En wat zullen jullie geschrokken zijn toen je hoorde dat zo'n kleintje alleen moest reizen!!
haha inderdaad schrokken we heel erg, aan de andere kant is het te gek voor woorden en niet uitvoerbaar natuurlijk. Maar ook dit was een hele belevenis!
Dat heeft Sander goed opgelost met nikita. En wat een gedoe in dat vliegtuig.