Wat een mooi meisje

Door Mijler gepubliceerd op Wednesday 19 March 12:51

Wat een mooi meisje

Tijdens een onlangs bezoek aan mijn tweeënnegentig jarige zus en haar man van vijfennegentig, gaven vooral hun fotoboeken aanleiding en steun om wat meer over het verleden van mijn moeder te weten te komen. Toen ik mijn moeder wat bewuster leerde kennen was ze de leeftijd van vijftig jaar al gepasseerd. Zij was toen een kordate hard werkende huisvrouw die niet "zeurde" over haar verleden. Slechts dit beeld lag in mijn geheugen opgeslagen.


Een zwaar beschadigde en verknipte foto van haar, die ik niet had of kende, kwam uit het album naar voren. Met heel veel werk en dankzij moderne apparatuur heb ik daar met behulp van een vriend nog een redelijk gaaf portret van kunnen maken. Deze foto dateert van ongeveer 1917 en zij moet toen vijftien jaar oud zijn geweest.
 
Mijn moeder is geboren in 1902 in Hoek van Holland als zoveelste van een enorm groot en arm gezin (aantal kinderen is ons niet bekend). Op jonge leeftijd, naar schatting rond haar tweede jaar, is ze afgestaan aan een kinderloze oom en tante in het West Brabantse dorp Hoogerheide. Deze tante schijnt, naar verhalen van mijn zus, een strenge pedante dame te zijn geweest. Aan de foto en wat vage verhalen is af te leiden dat ze fysiek een onbezorgde jeugd heeft gehad. Wel veronderstel ik dat ze psychisch het nodige heeft doorgemaakt, door het nagenoeg verstoten te zijn geweest van contact met haar biologische gezin.
 
Op haar achttiende, drie jaar na de foto-opname, is ze getrouwd met mijn vader en slechts vier jaar later, op haar tweeëntwintigste levensjaar, was ze moeder van vier kinderen. Volgens mijn zus was het thuis armoede troef in een tijd direct na de eerste wereldoorlog. Waarschijnlijk is haar beleving van haar jeugd anders en minder bedrukkend geweest als ik mij voorstel, maar bij het zien van haar jeugdfoto belandde ik onbewust in een soort gevoel van mededogen.
 
Op de foto zag ik een fris, knap jong meisje en als ik dan daaraan, de soms vermeende geschiedenis, vastkoppel raakt dit mij emotioneel. Het voelt als een gemiste kans (behoefte) om hier niet meer van te kennen.
 
Helaas valt de tijd niet meer terug te halen en als het woordenverhaal ontbreekt, is het getuigende beeld zoals een foto een dierbaar en emotioneel bezit.
 
 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooie foto, ook heel leuk voor jouw kinderen en kleinkinderen en wat er nog meer gaat volgen. Ik zie wel gelijkenissen, jouw moeder was inderdaad een mooi meisje...
Best wel een bewogen leven dus. Ik kan me voorstellen dat je die foto koestert!
Je moeder was inderdaad een mooi meisje. Ik ben zelf heel blij dat ik nog steeds met mijn moeder en ook met haar oudere zus over het verleden kan praten.Vooral mijn tante zit vol geweldige verhalen van een heel bewogen leven.
Mooi, en volgens mij heb jij dezelfde mond. Prachtig dat je dit beeld weer een beetje meer van haar heeft onthuld... De rest is inderdaad invullen, en er je eigen idee op loslaten. Daarom is het altijd goed als kinderen met ouders blijven praten als ze volwassen genoeg zijn om hen te begrijpen
Een bijzonder mooie foto die je moet koesteren.
Een mooi meisje maar met een trieste blik in haar ogen.