Wet basisscholen: Gecreëerd in de sociale context.

Door Chippies gepubliceerd op Wednesday 19 March 09:34

De samenleving is afhankelijk van alle mensen. 

Het is maar net hoe je iets achterlaat, zo zullen anderen verder moeten gaan met wat is achtergebleven... Zeker in het ouderschap zie je dat heel duidelijk. Bijvoorbeeld wel of geen geld voor kinderen. Of een gratis studie systeem voor alle kinderen thuis met thuisscholen. 

In alle fasen van het kind, merk je hoe anderen de wereld voor hen achterlieten. Verzorgd, onverzorgd, rustig, chaotisch, fijn of niet fijn. En vele sferen nog meer...

Zeker in elke fase van het kind heb je als ouders te maken met wetten, scholen, dokters, consultatieburo's, specialisten en opvang. Andere ouders, oudere ouders en jongere ouders dan jij kom je tegen. En het is maar net hoe de mensen voor je de situatie achter lieten of achter konden laten. Zoals er het ene jaar nog geen 3D echo was, en het volgende jaar zelfs een 4D echo, wie weet nu wel nog veel geavanceerder dan toen de eerste machines kwamen met inzicht over onze babies. Met scholen gaat dat net zo, je kunt in een pech periode zitten met fusies en verouderde gebouwen, of in een nieuw systeem, je kunt in rustig vaarwater terecht komen die bij je past. Alles in het leven heeft effect op je kind. Dus we wensen natuurlijk alleen de beste vaarwaters voor onze kinderen. 

We maken samen de samenleving.

Is er een stad met sublieme mensen die allemaal ontzettend goed gespecialiseerd zijn, is het er anders dan in een stad waar je de ghetto's ziet... en niemand durft te vestigen met zijn goede praktijken. Die groepen mensen zijn afhankelijk van nationale plannen, om armoede, ellendige situaties als geen ziekenhuis in de buurt die voldoende presteerd tegen te gaan. Met gevaar voor eigen leven doen andere specialisten dan toch mee, wegens zo plan dat geld opleverd of vanuit nobele overwegingen... 

 

De sociale context bepaalt. Dat is altijd zo. Maar die is ontstaan. 

Er is altijd een geschiedenis vooraf aan een stad, wijk, of buurt. 

Als mensen komen en gaan merk je daar niet veel van. Dan heb je weinig aanknopingspunten van hoe de stad is achtergelaten. Zijn er veel gegevens opgeslagen kun je veel inzien, na zien en uitzoeken. Dan heb je houvast. Dan zie je een duidelijke lijn in de samenleving waar je terecht komt. De sfeer kan ook stug zijn. Als de samenleving fraai verloopt, is dat niet zo erg. Als het mis is wel, dan kun je weinig bergen verzetten. En kun je beter weer weg gaan, naar plaatsen waar je wel kunt inpassen. Je wilt toch "thuis" zijn in een stad. 

 

Wie regelt de basisscholen in zo'n sociale context? 

De sociale context wordt bepaalt door wie de leiding heeft...

Onze leeftijdsgroep met "leiding gevende functies"is oud. 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Leeftijd Gemiddelde bevolking is bijna 40. Maar kent een zorgwekkende note. Gemiddelde fraudeur is in Nederland op dit moment ook 40. Al deze details bepalen de context. 

http://www.nrc.nl/carriere/2013/11/04/fraudeur-is-vaak-gerespecteerde-manager-op-leeftijd/

http://www.kpmg.com/nl/nl/issuesandinsights/articlespublications/persberichten/pages/kpmg-fraudeur-steeds-vaker-gerespecteerde-manager-op-leeftijd.aspx

Dus beter gezegd onze gemiddelde Nederlander. Aangezien wij hier de gemiddelde leeftijd van bijna 40 hebben. Zo "veilig" leven onze kinderen momenteel dus niet. 

Als jonge ouder kun je het knap lastig hebben met die groep gemiddelde Nederlanders. Zeker als zij in de "leiding"of top zitten. Dan heeft iedereen er last van. Het is niet de groep waarmee je op het schoolplein wilt staan. Of onder leiding van wilt staan met je nieuwe nog gezonde "bloed". Het is niet echt een voorbeeldige situatie met kinderen. Wel als de gemiddelde Nederlander te boek stond als fijne rustgevende Boeddha's, die ontstressen en een geweldig inspirerend leven hebben. Als dat bijvoorbeeld hun laatste nieuwtjes waren, maar zo is het niet... 

 

Meer lezen over wetten onderwijs...

Wet openbaarheid. Alles moet op te vragen zijn. 

Alle wetten, ook over het basisonderwijs. 

 

De verdere leiding.

Bepalingen over de inhoud en plaats van de school. 

Maar ook de mensen zelf die niet de "leiders"zijn. Hoe mondig zijn deze? En mogen deze zijn van de "leiders"?  Of hoeveel ruimte tot spreken winnen ze voor zich? En wanneer? 

Wethouders bepalen de plaasten van de basisscholen. Daar kan net een vreemde uitspraak komen, van een groep uit de stad, terwijl de eigenaren van de school of de ouders, die als vereniging bij elkaar zitten op de school een beter plan hebben. Zij hebben immers meer inzicht in hun eigen wensen. Mits het een groep ouders is dat betrokken is en "nadenkt" over de inhoud van de school. Wellicht kon zo'n groep "denkenden", "meedenkenden" niet eens ontstaan. Net nieuwe ouders op school, hebben nog weinig inzicht. Of een beginnende school, daar is nog geen grote groep ouders die iets kan inbrengen. Pas als je mensen in de gemeenteraad hebt die ouders zijn van zo'n school waarover bepaalt wordt. En dan een grote groep van deze ouders, de meerderheid van zo'n raad. Dan kun je er van op aan dat er besloten wordt naar wensen van de school en de ouders van dat moment. Later kunnen er alweer hele andere wensen zijn, van de nieuwe ouders van de school. Waardoor alle besluiten steeds tijdelijk zijn. Er is altijd wel iemand met een ander nieuw inzicht, of na een tijdje komt er een nieuw plan. 

Ergens moeten ouders dus al zijn ingestapt in dit systeem voor ze kinderen hadden die naar de basisschool moeten om echt iets te zeggen te hebben over hun eigen school. Er moet genoeg tijd zijn om iets te veranderen. En daarbij net toevallig een plan zijn dat door de gemeenteraad moet, of op andere plaatsen bepaalt moet worden over de wensen van deze toekomstige ouders. Scholen worden om de aantal jaar verplaatst, gesloopt, en nieuw opgebouwd. Je zit er zeker een heel wat jaar aan vast. 

De meeste ouders komen dus in een situatie terecht waar anderen bepaalt hebben voor hen. Dat kan een groot gat zijn met de eigen wensen en de nieuwste inzichten van dit moment. Of een klein gat. 

 

note. Thuisscholen. 

Ik ben daarom voor thuisscholen. Ouders kunnen naar eigen ruimte en inzicht indelen. Alle wensen komen aan bod. En alleen hun maatschappelijke positie en gezamelijk inkomen bepaalt nog de grenzen en de uitkomsten van hun wensen. Net zoiets als thuis blijven voor de kinderen, of een gastouder, of een kinderopvang centra nemen. Een eigen keuze, binnen de mogelijkheden. De basis is hetzelfde, iedereen werkt en iedereen leert een kind de basis. En heeft eigen ruimte om het kind extra dingen te leren naar eigen inzicht. Maar alles gaat naar mogelijkheden. Er ontstaan dan ook vanzelf groepen mensen die fondsen starten voor de kinderen die beperkt zijn door inkomen van hun ouders of maatschappelijke positie. 

Maar het is standaard persoonlijk, aangepast aan het gezin en het kind en rustig. Rustig vaarwater. Zoiets kun je of niet. Een kind moet toch de basis mee krijgen. Maar dat is sowieso het leven met een kind het moet een bepaalde basis meekrijgen. En daar doe je alles voor. Er is niemand die z'n kind in de box laat de hele dag tot het 3 is. Iedereen doet er iets mee, en in alle fasen van een kind. Zodat alle kinderen fietsen, rennen, springen, praten, dansen, verfen en kleien met 4. De een eerder dan de ander. Maar alle kinderen kunnen goed terecht komen. En dat gebeurd gewoon thuis bij de ouders. Daarom kan een kind ook na 4 jaar goed thuis naar school. Misschien veel en vaker zelfs beter. Als ouders die ruimte en het inzicht en ondersteuning om zoiets tot een succes te maken mee krijgen. Er zijn ook consultatieburo's... Zoiets kan tot 10 jaar of ouder volhouden. Om om de paar maanden even te toetsen hoe ver de ontwikkeling van het kind is. Dat kan heel fijn gaan zo'n testcenter. Even zien of je thuis niets bent vergeten om aan te bieden in de lessen. Of even een extra steuntje om te zien waar je kind wat extra begeleiding mag krijgen. 

Het zou meer banen scheppen, zo'n plan. Omdat mensen meer persoonlijk worden gestuurd. Als een kind nu niet spreekt of bepaalde typen woorden niet kan uitspreken, dan gaan we via het consultatie buro naar de logopedie. En naar vele andere specialisten. Je hebt via zo'n "controle"puntje, veel meer aanspraak over details op niveau met een kinderarts, die stuurt je precies en eerder door als deze ook van mening is dat een kind iets beter zou kunnen als het een extra steuntje kreeg. Nu ziet men pas laat achteraf tijdens oudergesprekken of een kind dyslectisch is bijvoorbeeld. Er gaan meerdere handen over het kinderleven. Dan toen bij het simpele systeem van het consultatie buro. Je kind kende jou, de arts en de asistente en wijkverpleegkundige. En kwam meteen bij de hulp die het nodig had. Geen groepen met leraren, huisartsen en anderen met meningen ertusssen. En je kind was ook sneller klaar. Het zou een veel effectievere samenleving zijn. Ook bewuster. Een kind wordt weer kind. Van z'n ouders. En kan thuis zichzelf zijn. 

Iemand met een leuke baan die andere inspireert dat alle kinderen zichzelf mogen zijn is voldoende om dat eigen id-tje te bereiken. 

Socialer wordt je van jezelf mogen zijn, en het fijn hebben thuis. Dan van grote moeilijke gaten die niet te dichten zijn, wegens de druk werk, school en kinderen. Niemand met meer tijd voor een kind is niets sociaals.

Op een thuisschool zie je meer mensen. Je gaat met je kinderen op stap en ontmoet. Kinderboerderijen, dierentuinen, dagjes naar musea je kunt veel meer. Zeker als er weer eens iemand opduikt die een hart heeft voor kinderen en gratis dagjes organiseerd op zijn boerencamping, zijn museum, of zomaar een kinder festival organiseerd. Het leven kent in persoonlijke kringen meer kwaliteit. 

Er heerst een andere druk, dan ieder mens wordt ouder en moet naar school. Er heerst een druk van kan ik m'n eigen kind alles geven? Mensen zullen wat geremder beginnen aan kinderen. Je moet meer zelf. Men is bewuster over wat een kind is, en wat een kind nodig heeft. Je kiest bewuster voor dat lange traject met je kind en al die "contact momentjes op het contact centre,etc" En die daagjes weg met de kinderen voor je eigen schooltje. En honderdduizenden ideeën meer van alle ouders bij elkaar, om zoiets tot succes te maken. 

Laatste note over dit onderwerp.... Notes maken het leven... De details en combinaties van zaken, bepalen de uitkomst van de context waarin je leeft. 

En wanneer die note is je mag zelf het leven maken, en alle mensen mogen gratis op het hoogste niveau, desnoods op eigen tempo studeren, heb je een ander type noot en toon in de maatschappij, dan als je bijvoorbeeld huidig Nederland met gemiddeld Nederland als "fraudeurs"zit opgescheept. Kinderen krijgen zo geen "adem", maar leven in een gemiddeld gefraudeerde situatie... 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.