Vakantie Duitsland, Fürstenberg

Door Natuursmurf gepubliceerd op Tuesday 18 March 18:51

Na vijf uur zweten en zwoegen over de Duitse Autobahn en diverse haarspeldslingerbochtachterafweggetjes kwamen twee vermoeide reizigers aan in Immighausen waar een zekere sleutel moest worden afgehaald. Na een geluksprongetje togen wij naar het café waar wij tot onze verrassing het volgende bordje op de deur vonden: Geschlossen! Maandag zou het zaakje weer geopend worden.
Hiephoi we konden weer terug naar huis of niet? Na even aangebeld te hebben hing er vijf minuten later een lijf met een hoofd eraan uit een raam roepend iets van “hallo” ofzo. Nog eens een minuut of wat later deed een klein jongetje de deur open die meteen begon te ratelen. De enige woorden waar wij met herkenning op reageerden waren “schlőssel” en “Tulp” (ons vakantiehuisje voor een week) en na enig geknik en gezwaai waren wij weer op weg naar Fürstenberg.
Na zo’n twintig minuten stijgen en dalen en weer stijgen en dalen (waarbij de auto een hoop gepuf en gesteun voortbracht - vooral tijdens zoeken naar de juiste versnelling) en een hoop bochtenwerk arriveerden wij in het dorpje Fürstenberg.

Dit schitterende gehucht dat in alle gidsen met recht het Zwitserland van de Waldeck genoemd wordt is de moeder van vele kleurrijke wandelroutes zowel voor beginnende wandelaars als ervaren nordic walkelaars.
Al vrij snel kwamen wij aan bij ons huisje (nog net niet in de wolken ook al waren wij in de wolken maar dan anders). Vreugdetranen regenden melodieus in plasjes neer. Eindelijk onze eindbestemming bereikt.

Ons appartementje bleek op het eerste gezicht nog niet zo makkelijk te betreden. We tellen: 1 tree omhoog, dan 7 omlaag, vervolgens nog 2 de drempel op, hoekje om en dan weer 15 treden omlaag tot we bij een donker gangetje kwamen. Daar stond in de uiterste hoek onze “Tulp”. Na binnenkomst bleek het zelfs een leuk optrekje te zijn. Een ruime kamer met een paar banken, wat tafels en stoelen en tv met schotel. Een keuken zonder toilet, een badkamer met, twee slaapkamers met bed en een terrasje met een prachtig uitzicht op de vallei met rechts een paardenwei.

Een map met de lokale bezienswaardigheden en een plattegrondje lag klaar om bestudeerd te worden. Ook een vliegenmepper bleek heel handig te zijn. De afgelopen week was het aardig meppen geblazen. Als vredelievend mens was ik behoorlijk gewelddadig maar die Duitse vliegen waren wel heeeeeel irritant.
’s Avonds hebben we nog een korte wandeling door het doodstille dorp gemaakt, hoewel… zo ongeveer vlak bij de minigolf baan hoorde we een sfeervol “falderieieieie, falderaaaa” klinken. Erg aanstekelijk. Net als de lokale mug trouwens.

De volgende dag werd ons de ochtend wel heel smurfig aangekondigd. Een haan kukelde zich rot om ons te verblijden. Een uur later zat hij nog vol muziek zodat we na een paar keer omdraaien uiteindelijk halverwege de ochtend uit bed rolden. Het was tenslotte vakantie.

Eerst een kleine opsomming van de Fürstenbergse bezienswaardigheden.

  • De St.-Michaels Kerk, gebouwd in de 13e eeuw. Mooi kerkje met boom in de voortuin en het kerkhof in de achtertuin.
  •  De waterput. Op de laatste dag gevonden toen we het dorp uitreden. Het park scheen er tegenover te liggen, bestaande uit twee bomen en een bankje.
  • Het oudste huis (1719)
  • De oudste school (1852)
  • De Grilhut. Ongetwijfeld een hit onder de lokale bevolking, ook al hebben we deze week weinig mensen gezien.
  • De VVV. Volkomen en Verrassend onVindbaar. Staat overal aangegeven op bordjes maar uiteindelijk nergens te bekennen.

Na een eerste verkenning van het dorp hebben we ons aan een eerste wandeling gewaagd. We begonnen met de route F2. Na ongeveer vijf kwartier met succes voltooit. Tegelijkertijd 1 en 3 meegenomen voor het grootste deel van de wandeling. Ook een smurfige koe tegengekomen op ons pad die wel van een groen blaadje hield.

De zondag was weer een feest voor vroege vogels. Dezelfde haan als de vorige dag liet zich weer horen en niet zo’n klein beetje ook. Hij schreeuwde zich zo ongeveer schor. Helaas bleek hij over voldoende reserves te beschikken. Ik was dan ook blij die middag weer snel het hazenpad te kiezen. Hoe letterlijk leest u hieronder.
We begonnen met het Liebespfad. Niet bepaald een erg liefdevolle wandeling helaas.

Kennelijk was de motorzaag nog maar net uitgeronkt. Bomen her en der ruw uit het landschap getrokken en een pad zo breed dat er makkelijk twee grote landbouwvoertuigen naast elkaar konden voortbewegen. Nog geen twintig minuten later kwamen wij alweer bij de weg uit. Dan maar snel de andere F-jes afwerken. Eerst maar F5 en 6 en na de lunch mochten wij onze krachten meten met de (zo later bleek onmogelijke) F4. We kwamen er namelijk al snel achter dat er bij elke splitsing onderweg geen enkel bordje stond. Erg handig als je een route probeert te volgen. Gelukkig was er nog wel een leuke afleiding onderweg. Zo hebben wij ons eerste “wild” gespot toen een haas zomaar ons pad kruiste. Hij of zij bleef zowaar even zitten, lang genoeg voor ons om een plaatje te schieten. Wel met z’n rug naar ons toe, kennelijk zijn meest fotogenieke kant.

Na anderhalf á twee uur sjokken kwamen wij erachter dat we volkomen het pad (ik wil niet zeggen de weg) kwijt waren. De velden lagen mijlenver uitgestrekt. Kleurige weiden, bloem, bos en plantrijk, maïsvelden en slingerweggetjes maar de F4 tjes waren nergens te bekennen. Daarentegen waren er wel de I3 tjes maar ja… Dat is toch niks of wel?
Verder lopen of terug? Onze voeten deden pijn en daarnaast zoemden talloze steekvliegen en andere onzinnige steekachtige schepsels ons de oren en andere delen van de kop.
Zo keerden wij op onze schreden en probeerden de juiste bordjes te traceren. Uiteindelijk dezelfde weg terug naar ons huisje gelopen en na 2 uur en 38 minuten onze vermoeide ledematen over de drempel gesleept. Het was warm die dag. Die dag wel. De rest van de week was ietwat wisselvalliger. We zullen dan maar beginnen met de maandag.

Ik was vroeg wakker zoals elke morgen. Terwijl ik me uitrekte begon ik me al een beetje (veel) te irriteren aan de haan die de buurt nog elke morgen, middag en avond gek kukelde en kakelde en wat allemaal nog meer. Zelfs op onze wandelingen klonk zijn echo nog ver door.
Goed, het was maandag, tijd om onze boodschappen voor een paar dagen te doen. We reden naar Korbach, de dichtstbijzijnde grote stad. Er was een Liddl (hoe verrassend) en daar tegenover een Penny (bijna hetzelfde assortiment voor dezelfde prijs). Met onze vers ingeslagen boodschappen reden wij die ochtend weer vrolijk terug, tenminste tot het moment dat het onweer zijn entree maakte. Onder muzikale begeleiding van donder, flits en regenmomenten scheurden wij weer terug naar huis. Daar aangekomen bewonderden wij het natte wasgoed die we die morgen ophingen (in de volle overtuiging die weer droog aan te treffen bij thuiskomst). Geen zin in wat dan ook, doken wij weer het bed in om het Sauerland eens vanuit horizontale positie te verkennen. Heerlijk rustgevend. Zeker als blijkt dat hanekeeltjes niet waterbestendig zijn.

Voor dag 5 van onze vakantie hadden we weer wilde plannen. Dinsdag togen wij vol goede moed richting de Edersee. Bij het gebied/de stad Waldeck zouden we eens een echt fort gaan bezichtigen. Na een wandeling van twee uur rond de berg, beklommen wij de treden om onze ogen te verlustigen aan een bijzonder weldadig uitzicht, eentje om je vingers bij af te likken.

Woensdag hadden we onze neuzen gericht op Winterberg en Brilon. De donkere wolken negerend reden we -luid zomerliedjes zingend- richting de (vooral bij wintersportliefhebbers) bekende plaats Winterberg. Daar was het precies één uur lang droog genoeg om onze benen te strekken en van de natuur te genieten.

De rest van de middag hebben we ons door slingerlandweggetjes laten verleiden en zingend en smurfend door de regen geracet. Brilon per auto.

Toen de donderdag zijn intrede deed in mijn en ons leven begon ik eerlijk gezegd wat moordneigingen te ontwikkelen. Terwijl mijn metgezel zich nergens aan stoorde begon ik wat aversie te ontwikkelen tegen onze tweepotige lawaaimaker. Ik was dan ook blij ver uit zijn bereik te zijn toen we onze auto ergens parkeerden om ergens een wandelingetje te maken. We reden dus net ergens en toen dachten we bij onszelf: hier zouden we graag eens onze benen willen uitstrekken. En zo kwamen wij ergens terecht (ergens voorbij Oberschle nogwat) en dat was dat. Na een uur tussen de dennennaalden gebivakkeerd te hebben, keerden wij op onze schreden en reden terug naar Korbach.
Daarna zochten wij de Eisenberg op waarin de rijkste goudmijn van Duitsland is gevestigd met ruim 20 km aan schachten en mijngangen. Ergens in het dorpje Goldhausen hebben wij ons vierwielig monster aan de kant geparkeerd en gingen te voet verder (door goudkoorts overmand) op weg naar fortuin en rijkdom.

Halverwege de klim vonden we een oude mijningang. Helaas afgesloten. Nadat we de berg hadden beklommen, konden we ons verlekkeren aan een oude toren, behorend bij een of ander kasteel. De toren was vrij beklimbaar en het uitzicht om over naar huis te schrijven en bij deze aan voldaan.

Na een rondje door de slotgracht sloegen we een ander pad in en waren binnen tien minuten weer terug. Zonder spijt van deze ingeslagen weg, genoten we nog even van een vriendelijk zonnetje en een alleraardigste pluisjesregen en toen was het alweer tijd om te gaan.

Vrijdag was de laatste dag. Zonder spijt nam ik geen afscheid van de haan, raapten we onze troep bij elkaar en tuften terug naar het vertrouwde Holland (waar het water toch iets smurfiger smaakt).

 

 

 

Dit verslag werd mede mogelijk gemaakt door Smurfensnoep van Haribo. (macht kinder froh und erwachsene ebenso)

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kukeleku!
Een rondje dóór de slotgracht? Jij dacht: als er dan geen blauw water is, moet ik dat maar regelen? Het land van de horizontale kant bekijken, zonde, dat levert toch niet zulke mooie plaatjes op als bijvoorbeeld dat uitzicht.
Hilarisch geschreven!
Hoe doe je dat Rose? Zo vroeg wakker al weer (privé haan?) of ben je de hele nacht doorgesmurfd.
Mijn vakanties zijn gelukkig nooit saai en anders smurf ik er wel een interessante draai aan.
Rose heeft slechts een kort schoonheidsslaapje nodig. Kom jij nu pas uit je bed zakken, Smurf? Heeft Filippina je niet gewekt met een gevleugelde fluistering?
Mijn bed is als een tropisch resort... je wilt nooit meer weg ;)
Flipje is in meditatieve toestand. Die bereid zich alvast voor op een vreugdevolle vrijlating aanstaande komende morgen.
Prachtig reisverslagen: heerlijk geschreven - maar dat zijn we gewoon van jou - en mooie foto's. Klinkt zeer typisch Duits ;)
Bedankt! Dat was nog maar een weekje Duitsland. Frankrijk en Oostenrijk volgen nog, die verslagen zijn nog iets uitgebreider...
Hebben die ook zo'n leuke slogan & sponsoring? ;-)
Wacht maar af :)
Kan al niet meer wachten ;)
Mooi verhaal met een dito verslag erin verwerkt.
erg mooi !
Bedankt!
Prachtig verslag
Bedankt Fate.