De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 176, plastic mensen

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 18 March 08:55

80d51d7ee21d6474958bd646a5be4d56_1395131

In de ochtend kwam ik mijn baas tegen in de salon met een krant in zijn handen. Hij keek op en zag er weer als een gewoon burger uit. 'Je kunt net zo goed de krant niet lezen,' glimlachte hij, ' na zes weken wildernis is er niets veranderd.' Hij zag er jonger uit, alsof er een last van hem afgevallen was en dat was natuurlijk ook zo. Hij had de combi, de bush bush ingestuurd en had zich zes weken lang eindverantwoordelijke gevoeld en nu in de normale mensen wereld was hij weer één van de velen.  'Liggen laten dan,' raadde ik hem aan', heb je al gegeten?' Hij vouwde de krant op en zei terwijl hij opstond, 'nee. ik heb op jou gewacht'. Hij wees naar een rijk beladen tafel. 'Ken je dat,' vroeg hij, 'dat noemen ze ontbijt buffet, je kunt pakken wat je wilt en net zo vaak als je wilt.' 'Dat zou baardmans, moeten zien,' lachte ik. 'Dat zou hij zo kunnen  doen,' meende Bill,' moose sla , moose burgers , moose worst, broodjes moose, gebakken moose, eieren met moose.' 

We liepen lachend naar de tafel en ik werd overvallen door de keuzes die er waren. Het leek haast oneerlijk zoveel etenswaren als er uit gestald lagen, een beetje potsierlijk. De overdaad klopte niet, dit zou nooit opkomen en zou dan in de vuilnis verdwijnen. Dat leek oneerlijk ten opzichte van de Eskimo´s die dagelijks vochten om eten 'op tafel' te krijgen of de indianen die van de jacht leefden. Des al niet te min laadde ik mijn bord op. Alle nobele gedachten ten spijt en nam mij ook voor om een schaaltje aardbeien toe te nemen, die moesten ingevlogen zijn van California , dat kon niet anders. Daar stonden mensen het hele jaar op surfplanken en lieten zich dagelijks op het strand bruinen door de zon.

 ' hey we lopen wel even door, hé,' zei een bekakte stem achter mij, ik heb niet de hele dag de tijd', Ik draaide me om en zag een zakenman type met een dienblad vol eten, die er kennelijk niet goed bij kon, alsof hij niet genoeg opgestapeld had liggen', Sorry ', zei ik en stapte opzij. Bill stopte even en keek de man strak aan, 'jij moet niet zoveel praten, slemiel,  anders  lig je straks tussen de gebraden worsten'. De man keek verbouwereerd naar Bill die zijn dienblad neerzette en maakte aanstalten om iets te zeggen. 'Ssht,' zei mijn baas .. 'een goede raad, zo vroeg moet je niet te veel praten tegen ons, daar krijgen we hoofdpijn van en dan worden we agressief.'. Is er iets dat jij niet begrijpt in wat ik je zeg?'  De man knikte en stapte weg.  'ik houd niet van  namaak mensen,' gromde Bill, terwijl hij de hele kan met sinasappelsap mee nam.

80d51d7ee21d6474958bd646a5be4d56_1395131

Onder het eten werd Bill een stuk rustiger,'weet je,' zei hij,' het ontbreekt mensen hier in de stad aan respect  en fatsoen, ze hebben geen manieren'.  Dat deed me lachen, 'vind je het van fatsoen getuigen als je aan  iemand die je niet kent, beloofd om hem tussen de gebraden worsten te leggen? ' 'Hmm, dat is toch anders,' vond Bill, 'hij lokte dat uit met hoe hij er uit zag en met hoe hij sprak.'  Mijn baas boerde eens stevig in zijn hand, wat natuurlijk het toppunt van beschaving was. ' Maar,' zei hij, 'als we niet meer gaan halen , dan stel ik voor dat we wat koffie nemen en dan naar het thuis honk rijden. 'Heb jij een thuis Bill,' vroeg ik? 'Niet meer,' antwoordde mijn baas grimmig, 'Ik laat de vrachtwagen een beurt geven  en ga naar het kantoor om ons geld te innen en dan verhuur ik me weer uit .' '..en jij', vroeg hij,' heb jij een thuis?'  'Nee,' zei ik, 'evenmin maar ik ga er aan werken dat ik dat straks wel weer heb' 'Straks,' vroeg Bill? 'Nou ja, tussen nu en een paar jaar', zei ik ernstig. 'Dat is mooi,' vond Bill terwijl hij opstond om te betalen, als je plannen maakt dan heb je  nog toekomst. Even later reden weer steeds verder weg van de ijsvlakten en kwamen we in streken waar de dorpen elkaar opvolgden. tot we Calgary aangegeven zagen.  

San Daniel 2014

lees ook ., de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,177,de four seasons

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geen thuis hebben is een naar idee.
Hopelijk staat je auto er nog.
Ben benieuwd.
Inderdaad, wat ga je hierna doen? Blijf je nog even bij Bill of trek je verder?
De gewone wereld met 'beschaafde' mensen is ook niet alles. Inderdaad te veel namaak en nep.
Mmh, nog geen beslissing genomen of je blijft werken met Bill.......