Integriteit kent geen tijd (slot)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 17 March 23:25

“Doe toch niet altijd zo hysterisch Door,” klonk ze streng uit de hoogte waardoor ik mijn benen nog verder spreidde om stevig midden in de kamer te blijven staan. De gebalde vuisten propte ik in de broekzakken omdat mijn nagels zich dolgraag in haar ogen wilden klauwen. Ik wilde wel bloed zien, maar vond dat toch een ietwat te theatraal beestachtig genoegen.

“En waarom zou ik niet hysterisch zijn?” daagde ik haar uit. Ze stak meteen haar kinnetje eigenwijs naar voren. Het meewarige lachje daarbij misstaat je, meid.
“Zou jij rustig blijven als je hele leven onder de grond was gespit?” sneerde ik tegen de gespeelde onschuld, die naast haar man zwijgend dode rust probeerde uit te stralen. Jouw zenuwachtige pruimenmondje en vuurspugende kooloogjes verklappen een heel andere waarheid. Je bent bang. Voor mij. Terecht, wat mij betreft. Ik lust je rauw als je niet heel gauw toegeeft wat je weet.

“Wat denken jullie nu te gaan doen? " vroeg ik quasi geïnteresseerd. Ze reageerde niet.

"Aan mij heb je niks meer. Jij weet dat ik nooit lid was van Harrie’s klotenzooi?” Tegen de lage bank gedrukt sloeg ze de korte armen over elkaar wat vanwege haar imposante boezem amper lukte. De slungelige vriend kon mijn bloed toch al veel langer drinken en samen speelden ze verstandige ouders die doodgemoedereerd schampertjes lachten om hun opgewonden emotionele standje.

“Rechtenloos ben ik, Pee."Ze schudde om mijn grote woorden

"Die donatie van de Wings, waar jullie geen poot voor uit hebben gestoken, gaat aan mijn neus voorbij op grond van jullie smerige statuten!” schreeuwde ik plotseling voluit en haatte het dat mijn keel van woede dichtkneep.

“Natuurlijk niet,” hield ze gortdroog vol en zei pestend dat het me naar mijn hoofd gestegen was, dat ik volsagen onzin uitkraamde. Zoveel ontkennende waanzin benam me bijna alle adem en ik zal er vast verwilderd hebben uitgezien toen ik sprakeloos verbijsterd naar het stomme stel staarde.
“Al zouden de Wings alle onrechtmatigheden over het hoofd zien, dan nog kunnen zij mij niets geven omdat ik geen bestuurslid ben. Jullie hebben mijn wettige status aan de wilgen gehangen en nou mag ik uit gaan zoeken of het UWV me dáár ook nog eens voor beboeten zal?” Ook van die waarheid ontwaakten ze geen van twee. Aan de gevolgen van jullie vunzige werk heb jij een broertje dood of durf je nu nog te ontkennen wat mij is geflikt?
”Wat een aanstellerij. Doe even normaal, een beetje rustig graag, Door!”
“Wat ben jij voor een vriendin? Mijn hele leven is naar de filistijnen en jij eist dat ik me niet opwind? Het is mijn Goede Doel dat jullie de nek om hebben gedraaid,” schreeuwde ik nu vrijuit waardoor zij bijna haar vingers in de oren stak als een ontdeugend kind dat de straf wilde ontgaan. Halverwege bedacht ze zich en in plaats daarvan bekeek ze haar voeten, die in de veel te grote geitenwollen sokken van haar partner staken. Ik was inmiddels furieus om al hun idiote onwil en hijgde met kurkdroge mond. “Het zijn géén hysterische vermoedens van een halve gare gek, als je dat soms denkt. Ik ben vanmiddag bij de Kamer van Koophandel geweest en de deskundigen daar laten geen spaan heel van die verrekte statuten. Zij zeggen regelrecht dat AbebA één smerige frauduleuze bende is.” Dat ik daarna automatisch in zo’n achterlijk heksenlachje schoot, vond ik wel te begrijpen, schaamde me er totaal niet voor. Iedereen voelt dan aan dat het de voorbode is van de totale inzinking die mensen maanden uit de vaart neemt wegens onsamenhangende gedachten kronkels, die iedereen verkeerd uitlegt. Zij had echter maanden geleden al besloten om te doen of haar geen blaam trof. Dat ze me totaal zou negeren zodra de waarheid uitkwam want ze haalde haar schouders op en keek leeg langs me heen. De machteloosheid die me daardoor bij de strot greep joeg nog meer kwaad bloed naar de kaken, mijn hoofd voelde als een vuurbal toen ik gilde: “Ik wil weten wat jij hiermee te maken hebt,” Ze snoof intens minachtend alsof niet ik maar zij verraden was. Heel goed wist ik dat ik weg moest gaan voordat ik me nog meer zou blameren, kon het echter niet en besloot haar koelbloedig te confronteren met de gevolgen.

“Men heeft me alle contact met jullie verboden." Ze schrok toch.

"Vanwege wat jouw Harrie heeft bekokstoofd, maar ik wil het nu uit jouw mond horen. Of heb je zoveel lef niet? Wat heb jij als mijn vriendin hierover geweten?" Er kwam geen enkele reactie. 
“Geloof jij het zelf nog Pattie, dat jullie voor mijn project zijn opgericht?” Terwijl ik uit mijn vel stond te knappen herhaalde ze doodleuk dat er niets mis was met de statuten. Dat ik me dus overdreven aanstelde, "om niets en ik wil niet eens met je praten als jij je in mijn huis niet beter kunt gedragen." 

“Zwendel, je hebt meegewerkt aan je reinste bedrog met voorbedachte rade en dat noem jij niets? Vier bestuursleden Pee! Vier!  Jij hebt je laten gebruiken om kapot te maken waar ik me voor uit de naad heb gewerkt en zal ik je nou eens iets idioots vertellen?” vroeg ik ineens volkomen kalm, liefjes glimlachend.

“Jij bent zeker vergeten dat ik er destijds bij Nieuw Perspectief uitgebreid naar vroeg?” Even leek ze geintesseerd, op zijn minst uit het veld geslagen want ze informeerde voorzichtig: “Wanneer heb jij waarnaar gevraagd?” 

“Waarom er voor het eerlijk en democratisch verloop altijd een oneven aantal bestuursleden moet zijn.” Ze bloosde. Haar schichtige blik verried dat ze het voorvalletje, dat nu in haar gezicht ontplofte, inderdaad vergeten was. 

“Jammer he? Dat jullie mij nota bene zelf zo wijs hebben gemaakt? Kijk, zo leer je overal van. Ik althans, maar dat juist dit jullie nu verraadt, de das om doet, zal wel niet voorzien zijn door jouw geliefde Harrie?” Ze keek geschrokken naar manlief, die ook hierop niets zinnigs wist te debiteren.

93c0af456b1f04b7e4f1d40a6098e856_1395097

”Ik heb geen recht op emoties? Ik moet worden zoals jij? Nooit van zijn leven, Peetje. Waarom stuurde jij nooit notulen? Zelfs niet van die laatste vergadering voor ik vertrok, waar alle afspraken in zijn vastgelegd?”

Ze stond plotseling op, zette de computer aan en ik trapte er in. De gedachten dat zij alle notities alsnog op kon hoesten legde me even het zwijgen op en ik ging achter haar staan.

Terwijl zij nietszeggende bestanden op het scherm toverde ontplofte het laatste restje zelfbeheersing. Ineens was het klaar met beschaafd voor haar de deur figuurlijk op een kier laten en wel overwogen denken dat we dit ooit op zouden kunnen lossen. Ze zat met de rug naar me toe en haar hoofd was gevaarlijk dicht bij mijn handen. Het zou een makkie zijn om haar kop omhoog te rukken, alle haren er uit te plukken omdat ze echt alles ontkende, zo doorzichtig deed alsof zij nergens iets mee te maken had.

Minstens net zo denigrerend als zij dat had gedaan haalde ik uit.
“Pee, doe toch niet meer zo min of je gek bent. Ik zit niet in dat stomme kastje, sta hier godverdomme in levende lijve midden in je kamer en daar kun je niets mee. Die notulen bestaan niet meer!  Je hebt bewijzen laten verdwijnen waar ik afhankelijk van ben. Jammer hè, dat je me niet net zo kunt deleten als die verdomde notulen. Nu ik de waarheid heb achterhaald is het te laat en wens je jouw aandeel niet te erkennen. Wat kinderachtig en onnoemelijk laf.” Met vertrokken gelaat plofte ze weer naast haar man en piepte voor de zoveelste keer dat het allemaal echt wel mee viel, wel weer goed kwam. Deze vertoning was te zot voor woorden.

“Weet je nou echt niets anders te verzinnen dat deze nonsens te herhalen?” sneerde ik kleinerend en voelde me direct vies omdat ik haar daadwerkelijk net zo hard wilde kwetsen als dat ze mij had gedaan.
“Jij bent medeverantwoordelijk hiervoor en het is mij inmiddels wel duidelijk wat jullie zijn. Niets meer of minder dan een lege schertsvertoning.”
“Ach, jij hebt me altijd veel te hoog ingeschat, ” fluisterde ze bijna onhoorbaar en ineens begreep ik waarom ze me behandelden als een lastig kind dat om een lollie zeurt. Ik bekeek het stelletje afgestompte malloten, die dachten met ijskoude ontkenning boven alles staan. Ze bleven onbewogen zitten en het laatste flintertje vriendschappelijke intenties vervloog doordat ik droog constateerde niets van begrip of medeleven op die twee uitgestreken smoelen te bespeuren. 
Ondanks het hippe korte leren jack met kekke ritsen, waar ik me altijd zeker in voel, scheurde mijn decorum rigoureus aan flarden. Midden in hun woonkamer. Op de saaie gemêleerde grauwe vloerbedekking, waarop je zo fijn bijna geen vuil ziet. Omringd door de dode zee der brakke bekrompenheid, schoten woedende tranen los. Het kon me geen bal meer schelen. Terwijl ik snotterend overhoop lag met hun onvermogen, al was het maar vanwege het rendement uit het verleden, bestudeerden deze waardeloze aandelen gevoelloos het huilende ding dat hen zo onbeschoft had overvallen in hun zo moeizaam opgebouwde burgervertrutte zaligheid. Ondanks intense verlatenheid schoot het door me heen: Zie ze zitten, de korte dikke en lange dunne. Droogstoppels met gehuichelde sociale vaardigheden. Pattie Pokerface en Linke Lowietje Lamstraal zijn niets anders dan zwijgende slapsticks in oude beschadigde zwart-wit rolprenten.

”Je stelt je aan Dora Weltevree want alles is immers op te lossen” piepte ze nogmaals met dat strakke bekkie en kleine prikneusje onwijs omhoog gestoken. Snotterend stampte ik de veel te fel verlichte woonkamer uit om met een duvels genoegen de voordeur zo hard ik kon achter me dicht te slaan.

Het mag een wonder heten dat niet alle ramen aan diggelen zijn gevlogen, denk ik op het moment dat Eugenie glimlachend op me af komt lopen.

 Slot

 

PS. Ineens voelde ik dat het verhaal hier stoppen moest om op het hoogtepunt van de diepte te kunnen eindigen.

Sorry, dat het er nu pas onder staat maar iedereen kan er nu achteraan verzinnen hoe het eind had moeten/mogen zijn

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ach ... het zat net bij jouw en Pee i de kamer.
Je schrijft het zo goed dat ik me er werkelijk 'bij' voel!

Voor het boek .. een mooi open eind ..
maar jouw droom aan duigen
en .. kan je ooit nog iets meer vertellen?
Ik heb spijt dat het gedaan is :-(
En toch weten we hoe ellendig dit is afgelopen. dat jouw leven en je droom heel vakkundig kapot gemaakt zijn. en gelukkig ben je er weer bovenop gekomen.
Toch laat je ons wel met vragen achter, worden die ook beantwoord?
Misschien in een korte afsluiting? Weet het nog niet...
Ik wil hierbij alle mensen bedanken die deze lange zit met me hebben uitgezeten. Zonder jullie dagelijkse steun had ik het veel moeilijker gevonden.
Wat goed dat je het hier laat eindigen, zoveel sterker dan de vorige versie!!!
Dank je wel. Het mag niet als een nachtkaars uitgaan... Nu kan men er ook nog een leuk, positief of zinvol vervolg bij denken, dacht ik....
Ik wil hierbij alle mensen bedanken die deze lange zit met me hebben uitgezeten. Zonder jullie dagelijkse steun had ik het veel moeilijker gevonden.
ach lief mens .. wat ben je gepakt door die zgn.vrienden.. dikke knuff sis..xx
Maar het leverde wel een prima roman op...zei ze zeven jaar later weer positief...
Ik wil hierbij alle mensen bedanken die deze lange zit met me hebben uitgezeten. Zonder jullie dagelijkse steun had ik het veel moeilijker gevonden.
Weer vol emotie... jammer dat het geen vrolijke emoties kunnen zijn, wat moet dit zwaar geweest zijn.
Ik wil hierbij alle mensen bedanken die deze lange zit met me hebben uitgezeten. Zonder jullie dagelijkse steun had ik het veel moeilijker gevonden.
Je spat van het scherm, heel goed!