Brazilie: de vakantie

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Monday 17 March 20:16

Al heel snel vallen we met z’n allen in een soort ritme: samen ontbijten, daarna gaan papa en mama met Christiaan naar hun huisje, want Christiaantje moet slapen. Nikita gaat met opa mee en speelt  bij ons. De ene dag gaan we met z’n allen na de lunch wat bekijken, boodschappen doen, zwemmen of waar we maar zin in hebben. Een andere dag gaan wij samen weg of papa en mama samen en passen wij op.

‘Ik heb het gevoel de kinderen steeds vast te moeten houden anders worden ze mee genomen’ zegt mama. Ik snap heel goed wat ze bedoelt: overal waar we komen hebben de kindertjes bekijks, ze zijn beide hoogblond ( nikita’s haar is zelfs spierwit) en met hun blanke huidje een bezienswaardigheid in dit land. Waar we ook maar zijn worden ze geaaid, over de wangetjes gestreeld of geknuffeld. We hebben inmiddels door dat Brazilianen, althans die in dit deel van het land, erg aanhalig zijn , maar niks kwaads in de zin hebben. Maar het is een soms beklemmende situatie.

‘Oma, ik heb blauw hè?’ zegt Nikita op een ochtend als ze zoet zit te spelen bij ons. Opa leest op het terrasje en ik zit met haar aan de tafel.

‘Eh, blauw?’ vraag ik en denk: ze heeft haar kleurtjes nog in de tas, wat voor blauw dan, blauwe plek of zo?

‘Ja oma, kijk hier’ en ze wijst haar oogje aan.

‘Oh, ja jij hebt blauwe ogen, heel mooi hoor’ zeg ik.

‘Oma, wat heb jij dan?’

‘ Kijk maar’ en ze klimt op mijn schoot en bestudeert  mijn ogen.

‘Groen’ is de conclusie ‘en wat heeft opa?’  Ze holt naar buiten, stort zich op opa, duwt haar neus tegen de zijne en kijkt hem diep in de ogen. Dan komt ze terug: ‘Oma, opa heeft bruin! Wie heeft er dan blauw?’

‘Nou jij toch?’

‘Ja maar wie ook?’

Aha, ze zoekt nog een paar blauwe ogen: ‘ Sander heeft blauwe ogen, net als jij’ zeg ik.

‘O, Sander ook vakantie hè, wanneer komt Sander?’

‘Volgende week gaan wij naar Sander’ zeg ik en merk weer dat ik bijna niet kan wachten. Lastig toch als je je zoon zo weinig ziet!

’s Avonds eten we met z’n allen in ons huisje, daarna wassen opa en ik af en gaan papa en mama de kindertjes wassen en naar bed brengen. Dan gaan wij naar hun huisje en gaan we lekker in alle rust een potje kaarten. Dat verveelt nooit. Veertien dagen is zo om!

 

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een heerlijk verhaal weer.
Ik kan me zo goed voorstellen dat je de kinderen steeds wil vasthouden. Toen onze zoon, met zijn gezin, een gans jaar in Italië woonde (voor zijn werk) gingen mijn man en ik voor een weekje op reis naar hen.
De kleinkindjes hebben ook héél blonde haren, met krullen en ... de Italianen waren ook stapel op de kleintjes.
Ik hield ze ook dicht bij mij hoor en het was dan nog binnen Europa!

Duim
het kleine geluk mooi beschreven
dit was afgelopen december, moet nog weer wachten tot komende december...... maar ja hij heeft een fijn leven daar en gelukkig is er skype, email enz.
Wat zul je blij zijn als je je zoon weer ziet.