Integriteit kent geen spijt

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 17 March 13:46

Eerlijkheid behoeft geen strijd.


Natuurlijk ben ik goed voorbereid, toch zenuwachtig en veel te vroeg.
Het eetcafé zit in een achteraf hoekje van Hoog Catharijnen, waar het verleden en heden in ongedefinieerde zakelijkheid tracht te verbinden met knusse truttigheid. Tevergeefs. Triest roept het enkel eenzaamheid op. Benauwend onpersoonlijk en stil. 

De gelegenheid komt, incluis vermoeide serveerster en de burgelijke servetten zuchtend tot leven. Volgens de algemene deler veilig gestileerd is de grote lage ruimte nog niet door intensief gebruik voldoende ingeleefd, niet gepokt en gemazeld in de leefbare functie gegroeid. Ik ben er tien minuten na de opening de enige klant en zit alleen in een zee van plastic stoeltjes. Het nepriet is bijna niet van echt te onderscheiden. De combinatie van het donkerrood gespoten ijzer der poten, de ronde koude tafeltjes zonder kleedje, lijkt verzorgd en schoon. Het meubilair doet op die nepmarmeren tegelvloer een poging om betrouwbaar over te komen, denk ik. Dat is niet gelukt, maar wat is in mijn leven nog wel te vertrouwen? Er is teveel over de rand van de waan gevallen. Nog slechts één mogelijkheid wankelt voordat ook die naar beneden kan storten om daar te pletter te slaan. De hoop, die me het hele leven droeg in netelige situaties hangt nu als laatste zilverdraad tussen mij en een mooie toekomst. Deze omgeving past perfect bij het harnas van de realiteit, die stijf om me heen staat, wel tot me komt, maar die ik amper binnen kan laten.  Hoe toepasselijk zit ik hier in de illusie van gezellige bij-de-tijdse intimiteit zonder daadwerkelijk warm te zijn. Altijd gedacht dat het leven maakbaar is. Dat, zodra je ergens helemaal in gelooft en je er je uiterste best voor doet, er tenminste vijftig procent van waar gemaakt kan worden. Mits je hulp durft te vragen waar dat nodig is. Dat diezelfde hulp ook gegeven kan worden om je klein te krijgen, om je te dwingen naar minderwaardige pijpen te dansen, is nu echter ook onomstotelijk bewezen.


Na dat desastreuze bezoek aan de K.v.K wilden Dorien en haar man dat ik bij hen bleef eten, maar ik had er de puf niet voor. De volgende drie uur tussen hun spik en span schoongeboende huis de noodzakelijke dankbaarheid opbrengen leek net een brug te ver. Op EmjE's uitgelubberde bank wat dommelen voordat ik zou gaan koken leek me daarmee vergeleken het einde. Thuis ging meteen de PC aan en geschokt drong het tot me door dat ik de laatste dagen geen één gedachten aan de Wings of Support had besteed.

Hallo lieve Dora,
Je zult wel blij zijn EmjE en Pattie weer om je heen te hebben en ik neem aan dat alles met de stichting inmiddels rond is. Zoals je weet was gisteren de vergadering waar jouw project aan de laatste ronde meedeed. Ik ben blij je te kunnen mailen dat jij, CHAD-ET en Stichting AbebA ons volle vertrouwen hebben.
Unaniem is dan ook besloten om jouw project "Eerste Mercato Friteskeuken" te subsidiëren met het bedrag, dat je daarvoor hebt begroot, zijnde 3 000 euro. Ik weet dat je hiermee heel blij zult zijn en dat je snel naar Addis af zult willen reizen. Je hebt het ook verdiend met alles wat je daar al hebt bereikt. Wil je ons per omgaande de statuten van Stichting AbebA doen toekomen opdat we geen tijd meer  verliezen, waarna we het contract opstellen, zoals met jou is overeen gekomen. Met vriendelijke groet, Eugenie
PS. Natuurlijk de groetjes van alle Wings en oh ja, hoe is het met je meisjes in Addis?”

Natuurlijk juichte het in mij. Deze begeerde prachtige meevaller kwam precies op tijd, maar de vreugde was van zeer korte duur vanwege de frauduleuze statuten. Het kwam niet in me op om net te doen of ze wel deugden en met hun geld mijn biezen te pakken. In een poging te redden wat er te redden viel schreef ik terug dat er onverwachte verwikkelingen waren, die ik met haar persoonlijk zou bespreken en ik stelde voor om elkaar ergens halverwege Nederland te ontmoeten. Ik besloot om alle rotzooi op tafel te leggen en hun hulp in te roepen want zij hebben veel meer ervaring in ontwikkelingswerk dan ik.

In Arnhem is inmiddels de hel losgebroken en als geslagen hond- mijn reputatie wordt aan mootjes gehakt want ik heb iedereen zogenaamd verraden- houd ik me schizofreen kranig bezig met mijn eigen zaken. De Wings- mijn laatste redmiddel- weten van niets. Vandaag duurt eerlijk al dan niet het langst, denk ik verdwaald in het krappe koude kuipstoeltje. EmjE zou er niet in passen. Eugenie zal aan mijn lichaamstaal meteen zien dat er iets aan de hand is. Ik ben nog maar een schim van de vrolijke Dora waar zij bij sister Phantou afscheid van namen. Eugenie komt pas over een half uur en tijdens het wachten ga ik als vanzelf twee weken terug.

Het zou nog uren duren voordat EmjE thuis kwam. Persona non Grata…wat denken zij te beginnen zonder veldwerker ter plaatse? Moet ik Henry bellen en vertellen wat ik heb ontdekt, dat me is geadviseerd een nieuwe stichting op te richten?De waarheid moet nu boven tafel komen. Wat weet zij van de foute papieren? Of is het voor later wellicht toch zinvol om haar te sparen? en zolang één van ons er geen eind aan maakt zijn we nog vriendinnen. Wie weet zal ze straks, in denieuwe stichting, samen met Henry en EmjE haar blunder recht wil zetten
Als een gekooid dier ijsbeerde ik door de flat en bedacht dat ik net zo goed meteen, heet van de naald, Pattie kon opzoeken en opening van zaken eisen. Bij haar de hele boel kort en klein slaan leek me trouwens ook wel een zalige bevrijding. 

Als in trance trok ik mijn jack aan en binnen twee minuten stond ik voor haar deur waar manlief me in eerste instantie niet binnen wilde laten. Ik glipte echter als een lenige kat langs hem de gang in om meteen door te lopen naar de woonkamer.
Daar zat ze TV te kijken en schrok omdat ik duidelijk overstuur was. 
Nog redelijk rustig bood ze aan dat ik wel even kon gaan zitten. Ik weigerde, zei dat ik liever bleef staan vanwege de boodschap die ik had en dat ze weinig tijd had wuifde ik onverschillig weg. Midden in de zo bekende woonkamer, keek ik toe hoe haar man knusjes schijnheilig naast haar plaats nam en ik fluisterde dat de donatie van de Wings zojuist binnen was gekomen. 
Met een stalen gezicht wenste ze me geluk met dit succes, maar ik zag meteen dat ze de bijbehorende glimlach daarbij vergat af te leveren. Haar man knikte ook tevreden. Ik liet een lange stilte vallen en keek hen beiden doordringend aan.
“Pattie, je hoeft je niet meer groot te houden." Ze deed verbaasd

"Laat huichelen nu maar achterwege, joh. Het is voorbij! Dat hoeft niet meer want Jij weet dondersgoed dat ik er geen reet aan heb.” Het klonk onderkoeld, maar de woede was niet te verbloemen en heel haar lichaam reageerde gealarmeerd.
”Doe eens kalm, joh. Hoezo zou jij daar niets aan hebben ?”
Ik bleef redelijk rustig omdat ik door haar toneelspel heen keek.
“Omdat zij de statuten van stichting AbebA opvragen,” gooide ik giftig in hun richting. Zij knipperde even met haar ogen en knikte. Hij bekeek me medelijdend omdat ik zo kinderachtig de zelfbeheersing verloor en zijn fijne liefje zei zonder blikken of blozen dat zij hen de desbetreffende papieren morgen meteen op zou sturen als ik haar het adres maar even geven wilde.
“Laat toch naar je kijken Pee. Wordt wakker! Jij weet dondersgoed dat zij niet in zee kunnen gaan met die vreselijke statuten,” verhief ik eindelijk mijn stem. Zij duwde zich tegen de rugleuning van de via Marktplaats gekochte donkerblauwe Leo luxe bank en koos automatisch voor de hooghartige aanpak die sommigen nou eenmaal uit de kast rukken bij wijze van verdediging.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
erg ... erg ...
ik kan niet snel genoeg naar het vervolg gaan !
En is dit nu het einde van al je inspanningen?
Ach je kent me. Op naar de finale
Spijkers met koppen in een wankel bouwwerk!
Of de hele boel af laten fikken en opnieuw beginnen
En nu maar zien te redden wat er er te redden van. Doffe ellende
We zullen zien
Drama met een hoofdletter!
Inderdaad
Wat een tragiek allemaal
Ik zou het nooit als fictie hebben kunnen bedenken