Ik hoorde jaren overal en nergens bij... Klimmen uit de ellende. Liever alleen, dan in ellende...

Door Echteverhalen gepubliceerd op Monday 17 March 10:36

Altijd overal en nergens zijn was zeer overbelastend. 

Ik had geen ouders. Geen moeder, want zij is ernstig geestes ziek. Borderline is te licht. Had ze dat maar. Uitbarsten was bij haar niet alleen wat ze deed. Ze had stiekem plannen. Ellende, die ze je wenste. Jaloers, omdat ik een meisje was en zij er niet "zo" uitzag. Ze had geen borsten, anorexia, en dan weer Boulemia. Van maatje 158 naar maatje xl... altijd schommelde ze. Spuugde ze. En viel anderen extreem lastig. 

Psychopatisch. De 1% van Nederland en zo voelde het ook. Ze had zoveel ziekten dat ik me zelfs allener voelde dan met een moeder zoals maar 1% is. Echt een uniek eng geval was ze. 

Ze schommelde van gewicht en van geloof, naar geloof. Overal waar macht te vinden was, daar was ze. En ze nam altijd bergen met risico's. 

Gek genoeg kende ze ook facades... Schuilen achter gemeente raden en ouderraden op school. Gewoon eng mens. 

Ze mishandelde ons alleen maar. Aan een stuk door. Het is nooit gestopt. Daarbij had ze extreme persoonlijke problemen en een lust naar macht. Al was ze bijstand moeder, dan was ze dat, omdat het geld opleverde. Een soort machtig gevoel, dat ze andere kon gebruiken door thuis te blijven met een zielig verhaal. Daarbij was ze alle dagen druk, druk druk met werk naast de bijstand. 

Nu zou ze zijn gevallen door vele manden, maar toen had ze vrij spel. 

M'n vader

M'n vader zag ik daardoor niet meer. Ze was sluw en slim. En hij had ernstige gedachtengangen opgelopen door trauma van het werk en trauma en angsten door haar. Zeer ernstig hoe hij werd gekleineerd, en stuk werd gemaakt. Gewoon eng. Kilometers buiten onze stad wisten de mensen in nabijgelegen dorpen nog wie ze was en hoe die scheiding was gegaan... Toen ik een baby was. Die arme man kon wegens deze druk van m'n moeder en vast ook iets uit andere situaties, de hele wereld viel op hem neer, niet meer vader zijn. Ik zag hem wel, en hij was dan zeer goed voor me. Toch was het een te enge gedachten bij hem te moeten wonen. In een te grote stad met te veel gevaren. En een man die in veel mindere mate, extreem veel mindere mate dan m'n moeder geestelijk het leven niet meer aan kon. Er was gewoon geen een ouder die echt goed genoeg was, in de termen van nu in het ouderschap, of zoals ik zelf ouder ben. De druk is hoog. Niet alleen één stoofpan en verder niets. Het hele huis was prachtig, maar die details... Dat was net niet... Al zag m'n kamer er perfect uit, net als de rest van z'n leven... Dan nog waren er die net niet momenten... Dan at je de rest van je leven alleen kip met rijst uit die ene stoofpan... Je kon het hem niet echt meer aanleren, wegens z'n trauma;s en ik was kind. Echt net niet... Verschrikkelijk verscheurend en triest. Zo'n man wordt alleen oud, omdat ik kind ben van hem, en nooit die situatie kan beheersen... Ik ben niet zijn ouder, maar zijn kind en hij is het net niet. Dat goed gaat net niet goed. Dat zou overmoedig zijn geweest. En dan vreet die situatie langzaam m'n zelf opgebouwde goed leven op. En ik moet al zo alleen staan. Met vlag en wimpel, maar alleen. 

Gewoon geen ouders, en een moment dat m'n vader of moeder ooit (weer) gezond werd. Dus alleen. 

 

Families kunnen niet veel in Nederland

Zo vreemd dat familie ook niets kan en doet. Maar dat zie je overal bij de middenmootjes wel. Wat moeten ze? Wat kunnen ze? Ze voelen zich al snel machteloos. Houden zich zoals het is... En ik heb dan wel een nette familie, maar ben alleen. Er is geen diepgang dat ik kan uithuilen, of ooit geholpen wordt. Terwijl zij werkten als juffen, kinderbescherming en dat soort banen hebben... 

Die middenmoot vind ik overal "zwak" in Nederland, en eerlijk wat moeten die mensen? Ze hebben zelf gezinnen, en als een familie, zoals mijn ouderlijke huis vol ziekten was, met ziekten rondlopen, waar kinderen worden beschadigd. Is het niet makkelijk ons erbij te nemen in hun goed lopende levens. Ze waren er zelfs ook wel eens. 

M'n grootouders elke maand, en dat bracht de gezonde tendensen met zich mee. Nu waren deze uitzonderlijk gezond. Van geest en lichaam tot op de laatste oude dag, ondanks slecht gehoor of geen zicht meer, bijvoorbeeld toch nog de rest van het lichaam gezond houden met fietsen... Kilometers lang... Gezond eten, gezond dagritme, gezonde levenstijl... Als kleinkind van hen kon je zoiets zelf niet ontlopen... En dat was fijn... en hield iedereen ondanks alles goed "bijelkaar"... al was er geen echte specifieke steun voor mij... Nooit...

Dus ik hoorde overal bij, bij een gezin, een vader en een moeder, een familie, bij mijn grootouders, en bij scholen waar ik het echt zeer goed deed, maar nergens was men al zo ver dat er oplossingen bestonden voor kinderen met families die het niet goed doen, zoals mijn moeder met ons was... 

Daar heb je veel meer studies naast elkaar voor nodig, geleerd door een persoon buiten ons ouderlijke huis. Die echt diep en inzichtelijk is, maar ook succesvol in andere gezinnen, en echt tot elke persoonlijk detail weet te komen met z'n uitzonderlijk hoogste IQ. 

Nu draaide het of om m'n moeder, m'n vader, de dagelijkse familie dingen die alle families hebben, zoals leven en dood. De kerk, sport en hobbyclubjes van alle mensen... Maar nooit ging het om het oplossen van die eindeloze mishandelingen...

Ik was zelfs bevriend met de dochters van juffen, artsen en specialisten... Niemand die iets dorste, wegens hun eigen gezin... Dat ging m'n hele leven zo...

 

Tot m'n moeder toesloeg op mijn gezin...

Het moest ernstig genoeg worden, al had ik al vele littekens op m'n gezicht en lijf van messen, sigaretten peuken etc door m'n broers, die ze uit de hand liet gaan tegen me... Toch moest alles erger...

 

Ze hertrouwde steeds, en daardoor kreeg ik nieuwe families te verwerken. 

Dat dwingt een kind dat al wordt mishandelt naar nog meer mishandeling, ook van de nieuwe mensen... Omdat deze vrij spel kregen in groepjes, en steeds wisselende groepjes, kwam er nooit een sociaal geaccepteerde norm tot stand. De een bleef seksistisch en vroeg zelfs m'n moeder of hij dan seks met me mocht... De ander was kil en bevriend met die gezamelijke bevriende slechte arts die echt tot het bot slecht was, en zo m'n moeder in stand hield tegen me... En de ander was poen freak, ach al scheld m'n moeder hem verrot, ze is wat ouder dan hem en gebruikt ze zijn geld, dan heeft hij weer nieuwe angels om iedereen eens te controleren en te beheersen... 

Vooral liegen konden ze allemaal heel goed. 

Terwijl ik kind was, zelfstandig van nature, en goed opgeleid. En ik vrij wilde, weg van hen... Maar steeds weer zo'n nieuwe druk van een "nieuw gezin" dat m'n moeder uit hing het was triest... Daardoor liep mijn los komen van haar vertraging op...

Als kind moest je al hun leugens doorbijten, en dan steeds weer los komen, terwijl ik al aan het loskomen was... Dus steeds weer zo'n duw en val in m'n leven door haar... Echt hels... Alsof je in slowmotion leeft, terwijl je weg wilt... en weg moet... 

Ik had genoeg inzicht te begrijpen dat dit ongezond was. 

Ik wilde van hen wegblijven toen ik op mezelf was, maar dan was er wel weer een andere man met nieuwe tactieken om me terug te dwingen... in woorden, en met echt macht proberen uit te oefenen...Alsof je je zieke moeder moet blijven zien! Nou is het ook zo dat ze zelf zo weg konden, en het even duurde voor ze dat inzagen te moeten... Een scheve gekke wereld... 

 

Ik ging goed en kreeg steun op het toppunt van ellende...

Na bijna 30 jaar pas... Met schaamte van het AMK tegen m'n moeder... en de nieuwe plaatselijke politie... Want ik kon uiteindelijk weg komen en verhuizen... 

Maar ik was bijna alles kwijt... Ze heeft echt schaken gespeeld met m'n leven, m'n hele leven en dat is makkelijk met een kindje... Als je zelf volwassen bent. Zelfs m'n ex is ongezond... Alleen al omdat hij 10 jaar ouder was dan ik... als ik terug kijk kan ik me niet inbeelden ooit met een twintiger iets te beginnen... Volwassen verliefdheid? Hoe? Ik zou de heerser in de relatie zijn, alleen al wegens dat leeftijd verschil... 

Het is nog al wat net geen tiener met een doorgewinterde volwassene... Het zou spelen met een muis zijn, als kat. Schandelijk. Waar moest de tere ziel heen. 

Toen wist ik niet beter dan dat hij steeds loog en op gekke manieren me dingen afdwong. M'n geld, m'n kinderen... Hij scheurde de condooms en maakte me zwanger... en dan die druk van zijn familie... laag opgeleiden, met alcoholisme, drugsproblemen en goksverslavingen en vele mentale problemen. Ze kleden zich netjes, spreken met mensen af in cafe's en dan zie je ze door de manden vallen... Echt een gek gezicht... Maar als twintiger net geen tiener meer, is dat een rare wereld... Je drinkt zelf eens wat, maar voelt niet aan dat deze mensen echt dagelijks alleen maar drinken... Ze liegen, ze zijn ouder en misleiden... en proberen je mee te sleuren... Alleen m'n goede gedrag heeft me gered...

 

Ik was helemaal alleen

Ik was helemaal alleen, maar een af en toe party drinker, en dan niet binge ofzo, eens een zaterdag in de maand in een disco, of een avondje in de maand met collega's.... geen dagelijkse, zoals hen... Maar in een disco of cafe zie je dat verschil niet als je elkaar af en toe ziet... OF een tijdje wat meer... Zij dachten ha prooi zoveel... En ik had geen idee van hen, wie ze echt thuis uithingen, de verder drinkers...  Nooit aan drugs, nooit aan verslavingen of extreem gedrag... dus ik zei dan nee geen druppel alcohol, nu hij me zwanger heeft gemaakt, en zij stimuleerde toch te drinken, ach wat maakt een biertje uit... etc... ik absoluut never nooit... Ik haatte hen, zijn familie steeds meer, en ook de mijne, m'n moeder en m'n broers en haar nieuwe mannen... Wat een gekken... Alcohol, drugs en andere extreme gedragingen... Terwijl ze kinderen hadden en de andere kant m'n moeder die steeds geestelijk zieker werd... Op het laatste geloofde ze de mensheid te helen met het kapot maken van schedels in italie... Gekker kan niet! 

Ik was klaar en ging weg. Kreeg een hel aan bedreigingen en ellende over me heen, maar ik was weg... Twintigers hebben even nodig anderen in te zien... Dat duurde 6 jaar. En na die 6 jaar was ik weg. Ik was altijd al zelfstandig, maar een kind kan niets, een tiener ziet schemering en een twintiger maakt de laatste inzichten rond in z'n hersenen. Daarbij hersenen zijn pas af met 23, en kinderen moeten dan nog verder ontwikkelen in hun hersenen met de basis banen zijn ze dan klaar, maar de zijwegen beginnen dan pas... 

 

Dus gek is het niet... 

Met 30 ben je echt zelfstandig, alleen en in een fijne wereld als je dat er van wist te maken... Gelukkig kon ik dat... dus m'n kinderen en ik zijn veilig... 

Maar er was even een zetje nodig toen ik hier aan kwam. Helemaal alleen, en zoveel last van hen uit m'n verleden... De gekken! 

Politie hielp, en andere mensen hielpen en klaar ermee... Nu 3 jaar rust... Voor het eerst van m'n leven... Maar ik ben toch allenig, en dat geeft niet, ik ben al blij dat ik leef... Er is alleen niemand die echt hetzelfde heeft meegemaakt, of zo is als ik... Maar eigenlijk hebben weinig mensen dat... Echte steun... Dat zag ik wel aan velen die veel slechter terecht kwamen dan ik... Ik ben maar wat alleen, ik zie veel mensen, spreek er zat... Doe genoeg met mensen de hele dag, maar die echte diepte gaan velen gewoon niet op dezelfde manier in, zoals ik... dus is het wat leeg...

Nou ja... lk hoor overal bij, en heb mezelf! 

 

Note. In Nederland redden veel mensen zich pas, als ze zelfstandig genoeg zijn, weg te blijven uit slechtere kringen... Hoge opleidingen zijn reddingen voor velen. Omdat je dan op jezelf kunt bouwen en er wordt zo'n hoog staand inzicht verwacht... enigszins wel, als je niet goed kunt uitleggen zo gedetailleerd en van hoog niveau, raak je van de wal in de sloot in Nederland... Dan of gebruiken mensen je onschuldigheid of je wordt verkeerd begrepen en misleid naar de foute plekken van het bestaan... Echte kunde kwam ik zeer zelden tegen... en dat is ernstig en zorgwekkend. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeer pittig en ernstig verhaal, moeilijk dat mee te moeten hebben maken, goed geschreven, intens om te lezen , laat staan dat je het meegemaakt hebt of nog, 3 jaar rust is vaak ook de ernst navoelen en inderdaad dat alleen voelen. Sterkte!