Memoires 44 jaar dienst pagina

Door Edward waelkens gepubliceerd op Sunday 16 March 13:16

0cfa57dda2a4b924d82f99d601355dde_1394973Ik ben met pensioen vanaf 1 januari 2014.Hier kan je mijn memoires lezen van mijn loopbaan,het betreft meestal fabriekwerk,in de houtsector,ook een deel horeca.zaalbediend en kok.Het was met dit alles een bewogen carriere,met ups en downs.Het bloofd geen saai boek te worden.

 

 

                                                                                                             PAGINA 1

December 2013,- Juni,1969.
Net zoals het in december 2013 mijn laatste werkdagen zijn,waren het toen in juni 1969 mijn laatste schooldagen.
Na een zenuwslopende examenperiode was ik geslaagd,en kwam ik als 16 jarige thuis met een diploma A3. Schrijnwerker meubelmaker.
Natuurlijk heel blij dat die schoolperiode voorbij was,gedaan met dat vervelend huiswerk,maar grote vakantie had ik ook niet.Ik mocht na de conge gaan werken in een bedrijf waar ze keukenkasten maakten en maatkeukens,dat was toen het prille begin dat mensen een volledige keuken plaatsten op maat.De conge of vakantie in fabrieken duurden in die tijd veertien dagen,dus had ik ongeveer nog een maand vakantie
om aan de grote start van mijn loopbaan te beginnen.De eerste werkdag kan ik me nog herinneren alsof het pas gisteren was;We begonnen om zeven uur,en met kloppend hart fietste ik naar Elsegem,zo een 5 km van mijn woonplaats Tiegem, nu is dat groot Anzegem.Ik kon meefietsen met iemand van Tiegem.die daar al een paar jaar werkte,het is trouwens door die persoon dat ik daar kon beginnen werken.En dan was het zover,een fabriekje met een blauwe poort en witte vakken, tussen een rij werkmanswoningen met van boven de naam,VAMA keukenkasten,op de muur geschilderd.
In die poort was rechts een deur die de ingang was van de fabriek,ik kwam daar binnen,en had direct een geur van hout gecombineerd met kunststof,ik zag links een vrachtwagen staan en twee mannen aan het keuvelen hoe die vrachtwagen te laden,rechs wat keukenkasten,daartussen onderdelen van kasten ietwat rommilig.Verder kwam ik aan een buraeu gemaakt van houten kadermenten opgevuld met glas die uitzicht gaf op de fabriek.De man waarmee ik was meegefietst,zei me aan het bureau,wacht hier maar efkens de baas zal er zo wel zijn.De patron had ik wel al gezien op solicitatie gesprek,een grote kale man met nogal strenge uitstraling.En dan plots stond hij achter mij,en gaf me een kaart,hier is uw maandelijkse tikkaart zie hij,gaf me een kleine uitleg en begeleidde me naar mijn werkplaats waar ik de onderdelen van kasten moest monteren.Het gebouw waarin ik me bevond had meer iets van een groot achterhok,dat vroeger dienst deed als opslagplaats.Het duurde lang voor ik doorhad die dag,dat er nog een gebouw appart was honderd meter verder niet aan de straatkant maar aan de achterkant dit was zo een geasfalteerde veldwegel.In het gebouw dat verder stond deden ze de voorbereidingen dan  werden alle stukken met karren en een touw om te trekken naar het gebouw getrokken waar ik stond,dit was huzarenwerk,dit kan je je vandaag niet meer voorstellen.Er werkten hier in dit bedrijfje ongeveer met tien man,iemand leidde me op kasten te monteren het waren meestal standaardmodellen,zie link,twee man maakten maatkeukens,het voelde ongewoon aan,de baas werkte mee in de fabriek en had,en vanuit zijn bureau had hij iedereen in het vizier,en wat ik op school had geleerd kwam hier niet veel van ter sprake.
Ik voelde me onder druk staan,en zag die andere mannen alleen maar werken en zeer weinig met elkaar praten.Op een gegeven ogenblik stond Pol(de baas)bij me,hij vroeg me gaat het al een beetje?de druk was eventjes weg,omdat hij dat nogal beleefd vroeg?ik antwoordde gewoonweg ja.Maar dan kwam het,je doet veel onnodige  werken.En hij maakte de nodige opmerkingen,waarmee de druk enorm toenam,Dan vervolgde hij,er moeten dringend laden gemaakt worden,en gaf mij die opdracht

                                                                                              PAGINA 2                                                                                          
Hij nam me mee naar een kortzaagmachine,daar lagen geplastificeerde lange stukken die voorbereid aangekocht waren, om op maat te zagen en laden te maken.Hij gaf me een lijst met het aantal laden van verschillende maten dat ik moest maken,en gaf me een rappe uitleg hoe ik het allemaal moest doen,op het einde van zijn uitleg zat ik met tal van vraagtekens,Ik begon eraan,en beetje per beetje viel de puzzel toch in elkaar,en begon het op den duur nog leuk werk te vinden dat ik zelfs de tijd niet meer in de gaten had,en de dag zo voorbij was.We begonnen s'morgens om zeven uur,om negen uur hadden we een kwartier schaftijd,s'middags een uur,van twaalf tot een,dan om vier uur een kwartier,en om kwart na vijf hadden we gedaan.Na een paar weken ging het allemaal wat vlotter,maar Pol was toch geen gemakkelijke als baas.Ikhad hem al een paar keer horen roepen tegen collega's,mij was het nog niet overkomen,hij hield zich nog wat kalm tegenover mij, maar ik verzekerde me ervan dat ik er op een dag ook eens zal bij zijn.We waren op een dag allemaal bezig aan modelkasten voor een beurs in Gent,ik had dus ook een montage gekregen als model,“een eenvoudige keukenkast”.Pol kwam regelmatig langs kijken hoe het evolueerde,hier en daar maakte hij een opmerking bij collega's,en het was aan hem te zien dat hij zenuwachtig liep,we wisten allemaal; er moet niet veel gebeuren voor de bom ontploft.Toen ik de rugwand van die kast ging monteren liep het fout,ik leg de rugwand op de kast en nam het pistool om de wand eraan vast te maken,ik schiet met krammen volledig de rugwand vast,toen ik de kast omdraaide voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen en een denkbeeldige vloek;enkele van die krammen waren scheefgeketst en hadden wat schade aan de binnenkant gericht;“wat nu”Ik dacht, dit moet ik ongezien trachten op te stoppen die beschadiging,en uit een tube opstop middel begon ik de pasta op de beschadiging uit te smeren,maar dit bleef natuurlijk zichtbaar,Ik dierf het niet te zeggen,en hij was al een paar keer gepasseerd,zonder in detail te komen kijken.Maar wanneer de kast vorderde en aan de voorkant bijna afgewerkt was,dan kwam hij kijken,stond voor de kast,leek zelf heel tevreden over het resultaat,trok de deurtjes open,ik stond er zenuwachtig bij alsof er een tijdbom aan het tikken was.Ik zag de bui al hangen,en toen barste het onweer los.Ik weet niet meer wat hij allemaal heeft gezegd,maar stond aan de grond genageld.
                                                                         PAGINA 3
 

                                                                                                                                                
Er waren geen reserve onderdelen in voorraad,daar het een modelkast was voor een beurs in Gent,en hij moest dus speciaal een nieuw stuk maken voor die kast.Er gingen bijna geen dagen voorbij zonder dat Pol eens uit zijn krammen schoot,en op de lange duur komt ge daaraan gewoon,of het nu bij mij was of iemand anders,hij gaf je een uitbrander en daarmee was de kous af,in die vijf jaar dat ik er werkte heeft hij nooit iemand ontslagen,daarmee is het spreekwoord ook bevestigd,'blaffende honden bijten niet'.Als er een vrachtwagen kwam om platen te leveren,waren de kanten nog niet afgewerkt in die tijd,en hing de kunststof nog een deel over de plaat,en dat was zo scherp als een mes,er was geen heftruck omdat er geen plaats was in de fabriek rond te rijden,dus alle platen met de hand lossen,iedereen meehelpen,zelfs Pol hielp mee,niet genoeg handschoenen voor iedereen,het gevolg was kleuven in de vingers door die snijdende kunststof,bloedvlekken op de platen.Dit was hard labeur als je zo n dertigtal platen moest verdragen van vrachtwagen naar hun plaats in fabriek.Dit hebben we een tweetal jaren gedaan,totdat hij een nieuw fabriek liet bouwen aan de andere kant van die veldwegel.Het was een luxe,geen platen meer dragen,er was een heftruck aangekocht,veel ruimere plaatsen om te werken.Maar Pol bleef Pol,en op dat punt was het er niet beter op geworden,een nieuw fabriek,Hij was nog rapper geirriteerd dan ooit,ook vroeg hij alle dagen overuren te maken,dit moet af,dat moet af,maar ik moest er in die tijd een jaar tussenuit om naar het leger te gaan,en hoopte na mijn legerdienst dat hij wat kalmer zou geworden zijn.En toen kwam de legerdienst,een week transit Turnhout,drie maanden opleiding Leopoldsburg en acht maanden Altenrath Duitsland.Door de legerdienst was ik mentaal ook veranderd,en was ik mondiger geworden en kon al eens nee zeggen.En toen ik na een jaar terug ging werken was Pol nog niet veranderd,nog altijd dezelfde opvliegende man als vroeger,zelfs met zijn broer die elektrieker was kreeg hij het aan de stok.Zijn broer Jan kwam daar regelmatig wat werken opknappen in verband met electriciteit.Ondertussen waren er al collega's die ontslag genomen hebben,en nieuwe toegekomen,ik heb daar na mijn legerdienst nog drie jaar gewerkt.niet meer met volle goesting,er was daar maar een regel,zo rap mogelijk,zoveel mogelijk,en alle dagen bijna dezelfde vraag,kun je blijven?De verandering van werk,kwam er daar ik op trouwen stond,en in de buurt waar ik ging wonen was er een meubelbedrijfje,die goed draaide.Dus het lag voor de hand dat ik daar eens ging vragen of ze nog iemand konden gebruiken.Ik kwam daar aan,een vrouw liet me binnen,kan ik u helpen? vroeg ze.Ik kom even kijken als jullie nog iemand kunnen gebruiken,antwoordde ik,en ze vervolgde met,o maar dan ga je efkens moeten wachten,de baas is hier momenteel niet,maar gaat niet lang weg zijn.Mij gaf het al een gerust gevoel van oef de baas loopt hier niet altijd rond.Na ongeveer een kwartier,hoorde ik een deur en wat geroezemoes van praten,en daar stond plots een heer in kostuum.

pagina 4

groot,struis gebouwd,en meteen vervolgde hij met diep grommende stem,'u komt voor werk'?ja ik kom even soliciteren,antwoordde ik.Kom maar binnen zei hij, zet u.En begon te vragen naar mijn diploma,en wat ik al gedaan had.En nam genoegen met mijn diploma A3,en vijf jaar dienst in keukenfabriek,tot mijn grote verbazing vroeg hij?Zou je maandag al kunnen beginnen?Dit was bijna onmogelijk,wetende dat we al donderdag waren,ik had een dag verlof genomen,om wat praktische dingen te regelen wat betreft mijn huwelijk,dus moest ik s'anderendaags vrijdag mijn ontslag aanbieden in de hoop dat Pol akkoord gaat zonder opzegtermijn.De nacht die kwam heb ik weinig geslapen,met de gedachte,hoe gaat Pol reageren op mijn ontslag.De volgende morgen hoopte ik dat dit mijn laatste werkdag zou zijn in die keukenfabriek.Toen ik aankwam wilde ik dit zo rap mogelijk afhandelen,en zo rap mogelijk mijn ontslag aanbieden.We waren al een paar minuten begonnen,en uit gewoonte wist ik dat Pol op dit moment de fabriek zou binnenkomen,en ik had de deur in de gaten,en opeens was hij daar,ik aarzelde geen minuut en dacht,oke Eddy,hier gaan we,nog een diepe zucht,en ik stapte naar hem toe.Ik riep,' he Pol,kan ik je even spreken'?Hij keek me aan ,en kende me goed genoeg om te merken dat er iets gaande is,en dat was duidelijk te merken aan zijn gelaatsuitdrukking.En ik viel meteen met de deur in huis,'Pol ik geef mijn ontslag'Eerst een seconde stil,en vroeg waarom gaat je hier nu weg?ja, ik sta op punt te trouwen,en heb werk gevonden dichter bij huis waar ik ga wonen,en ik vervolgde met,ik zou maandag daar al mogen beginnen.Hij fronste de wenkbrouwen,grommelde een vloek,en antwoordde,ja ,als gij dat zo wil,oke,normaal moet je veertien dagen opzeg doen,maar als je tegen je zin hier veertien dagen nog moet komen werken,heb ik daar ook niets aan,allee zei hij,in alle geval het beste voor jou.De rest van de dag was hij opmerkelijk kalm.Toen gebeurde de betaling van lonen nog casch in omslag,het laatste kwartier kwam Pol bij mij met een omslag.dit is volledig je uitbetaling van loon,moest je problemen hebben op je nieuw werk,mag je altijd terug komen.Dit kwam als een donderslag,had dat zeker niet verwacht,maar ik respecteerde toch het gebaar,en zo eindigde hier het verhaal van de eerste vijf jaar van mijn loopbaan.Wat ik toen heb bijgeleerd is;werken in groepsverband,wat wil zeggen,zorgen dat jou deel van het werk goed is,voor degene die er verder moet aan werken.In deze sector moet je praktisch nooit iets van begin tot einde maken,het gebeurd allemaal in stappen,van man tot man,'seriewerk'en als de ketting goed werkt,met andere woorden als iedereen zijn onderdeel goed afwerkt krijg je geen problemen,maar als er iemand zijn werk maar half doet,komt de man na jou in problemen,ofwel krijg je het terug om het goed te maken,ofwel moet hij mijn werk in orde brengen,en in beide gevallen is dat geen voordeel voor de Baas.Met dit als kennisbagage kon ik de maandag daarop beginnen in het meubelbedrijf'Neirinck'.
word vervolgd.
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.