De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 173, de eeuwige mannen en het aanbod.

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 15 March 18:05

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394905

We reden weg met volle tanks en we staarden wat voor ons uit, geen van twee had echt behoefte om wat te zeggen. de motor gromde en de zware combinatie trok zich over de ijswegen naar de volgende stop plaats. Na de appeltaart, die bijster goed gesmaakt had, waren we nog even langs de doodskist gelopen en mijn baas had nog even de kist aangeraakt en voor zich uit gemompeld,' goede reis jongen'. Het was waarschijnlijk het dichtst bij dat Bill bij een gebed zou komen. De witte vlakte ontrolde zich voor ons en we keken uit over het meer en we wisselden van plek.  Toen ik het ijs op wilde rijden, sprak Bill voor het eerst. 'Big Mother, leer jij helemaal niets van mij  in deze weken? Er moet gepriemd worden zeker nu dat de dooi inzet. Zo verdwijnen mensen onder het ijs en worden ze vereeuwigd met de vissen. Stop dit orgel en dikte meten!'

Even later stonden we buiten in de koude, terwijl de boorkop zich langszaam begroef in de ijslaag, er stond een minuscuul dun laagje water op het ijs en ik besefte dat mijn baas het goed gezien had, de dooi had zijn intrede gedaan. Er was ook iets veranderd, de koude was een vochtige kou geworden in plaats van een droge, er hing water in de lucht.'Vijf en vijftig centimeter, dit houdt ons,' gromde mijn baas door zijn tanden,' in pakken die bende en wegwezen.' Ik reed het ijs op en de aandrijfwielen vochten even om greep te krijgen. We reden alweer een lange tijd, toen Bill als eerste de stilte verbrak.

 'Weet je', zei hij,' die Andy is nog niet eens zo slecht af, okay hij ligt met een gebroken nek in zijn kist, maar eventuele nabestaanden kunnen nog altijd langs komen om afscheid te nemen. Het lijkt me vreselijk als iemand eeuwig jong blijft onder het ijs en de familie weet dat maar kan er niets mee.  Ik zou het een nare gedachte vinden om met bevroren bloed en uitpuilende bevroren ogen op de bodem van een meer te liggen, voor eeuwig. Zonder te bederven, snap je?' Ik knikte en  keek ver voor mij uit over de spiegelende vlakte. Ik begreep dat mijn baas zich zorgen maakte over de dooi en als Bill zich al zorgen maakte dan was er waarschijnlijk alle reden toe.

We reden eerst uren en dat werden dagen, we losten een lading hier en brachten een andere lading naar een mijncomplex, om weer terug te keren over een meer om op nieuw opgeladen te worden. Het waren een rare zes weken geweest, we waren tijdloos geworden, horloges werden niet meer geraadpleegd, onze tijd meting was de dagteller en het brandstof niveau  in de tanks. Het was dan ook met vreugde dat ik zag dat we weer aan tanken toe waren, dan moest de laatste week er bijna opzitten. In de verte zagen we al, als een groot uitroepteken, de zwarte pluim die uit de schoorsteen kwam van de vrolijke moose. Dat gaf mij vreugde want het minuscule laagje dooi water was nu opspattend water geworden, waar wij door reden en ik zou blij zijn als ik op de kant stond. Ik stuurde op de oever aan en zag dat de weg voor mij één glinsterende vlakte was, als spiegelglas, waar de zon haar  verblindende stralen in weerkaatste. De dooi was op serieuze wijze  bezig om ons wegennet aan te tasten. 

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394905

Ik parkeerde de combi en Bill schoof door terwijl ik omliep. We glisten alle kanten op, van links naar rechts tot de combinatie snelheid had en mijn baas haar lachend door bochten stuurde waar mijn hart bijna stopte met kloppen.  Zo loodste hij het monster de parkeerplaats op en zocht een stroompaaltje op. De combi schoof nog even door en tikte het paaltje om. 'Zo,' zei Bill terwijl hij uitstapte,' dat zal Baardmans leren om niet te strooien, een beetje grind rond die paaltjes doet wonderen.  Met een paar passen waren we bij de ingang en toen de deur open zwaaide kwam de geweldadige warmte ons tegemoet zweven.  De kist was weg, opgehaald nam ik aan en alles zag er knus en gezellig uit. 

 'Nee maar,' riep een bekende stem luid, het was Baardmans, met een zwart lintje in zijn hand, 'heb je alles gehad en dan komt Arctic binnen met big Mother'. Hij liep naar ons toe en begon ons op onze rug te hengsten.' Is dat een lintje dat u weghaalt of één die u gaat toevoegen,' vroeg ik . Nee, helaas,' zei de kroegbaas, één van de jongens is de eeuwige koude ingestapt. Deze voeg ik toe.'  'Iemand die wij kennen,' wilde Bill weten? 'ja ik ben bang van wel ,'zei Baardmans terwijl hij langs zijn snor streek. 'Door het ijs gezakt,hé, dat kun je verwachten nu, zo laat in het seizoen.' Bill knikte en zei,' dus wie was het?' Earney, zei de kroegbaas, Eskimo Earney. Nu keek mijn baas geschokt. 'hoe weet je dat zo zeker, wilde hij weten?'

 'Ik weet het van Dangerous Sam McCee,' zei de kroeg baas , 'hebben jullie eerst trek in koffie, ik heb net een verse appeltaart uit de oven.. en zo moest de openbaring van Sam wachten tot er twee enorme stukken, nog dampende appeltaart afgesneden werden. 'Sam', zei Baardmans,' en Earney kwamen een half uur na elkaar binnen en gingen een half uur na elkaar weg.' Bill keek even op en nam een slok koffie. Wie ging er als eerste weg,' wilde hij weten?' 'Sam ging eerder weg, die heeft altijd haast, lachte de kroegbaas. Earney zat nog aan zijn steak. Ze zouden beiden over Smalley lake  naar een mijn complex rijden.  'Smalley lake,' vroeg ik? 'Ja,' zei Bill,' dat ken je niet, het is een klein meer van maar 200 mijl lang. Het is wel erg diep, het gaat naar mijn gebieden.   Sam kwam aan en Earney bleef maar weg. Op de terugweg zag hij een nieuwe ijsplek met een andere kleur. Ongeveer zo´n 100 meter uit de oever. Dat zal Earny geweest zijn.

Bill keek mij eens aan en ik neem aan dat wij hetzelfde dachten. Sam zou wel weer te hard het ijs op gegaan zijn en de schokgolf had de ijs plaat, die het meer was, los gemaakt van de oever, zodat het daar niet meer op steunde. 'Nou,' zei Bill, 'wij zijn klaar hier en daar ben ik blij om, wij tanken af en gaan op huis aan.' Hij legde twee dollar op de toonbank. 'Niet nodig,' zei Baardmans en hij veegde het geld terug richting Bill, 'dit was nog een rondje van Earney.' Hij had hier geld liggen in geval hem iets zou overkomen en hij noteerde in een bloknootje; twee koffie en taart, twee dollar. Hij wilde dan nog een rondje aan vrienden geven, de rest moet dan verrekend worden en samen met zijn loon naar een kerkje in Yellow Knife.

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394905

Dat is mooi, dacht ik, zo geeft hij over het graf heen nog een rondje aan zijn vrienden. Ik huiverde even toen ik aan hem dacht op de bodem van het meer, diep bevrorenen voor eeuwig jong. 'Dank je Earney,' zei ik voor me uit. 'Nou bedankt voor alles,' zei mijn baas , 'we gaan maar weer eens' en hij wilde hand van Baardmans schudden. 'Ho ho, even wachten, niet zo snel,' lachte Baardmans, zie je die man in de hoek, met zijn krantje , die zit hier al drie dagen, hij wil met chauffeurs praten, hij heeft een voorstel. 'Die man ken ik niet,' zei Bill, en hij gebaarde mij,' kom op big mother we gaan'.  De man veerde nu op, hij zag er veel te netjes uit in vergelijking met ons en kwam onze kant op. 'Heren', sprak hij, heren', niet zo haastig ik heb een niet te weigeren voorstel.

San Daniel 2014

lees ook. de terugkeer, de verborgen jaren,174, de afrekening

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Arme Earnie
Gruwelijk onverantwoordelijk, die Dangerous Sam.
Benieuwd wat er nu weer gaat volgen.
Ik ben benieuwd wat ze van Bill willen
Het blijft interessant om over dit spannende leven te lezen.
Een nieuw avontuur dient zich aan.
Het heeft iets bijzonders, zo'n einde ... is sterven in het harnas en ja heel apart.
Eng idee om letterlijk in je dooie eentje onder het ijs te liggen!