Ik neem Afscheid van Plazilla.

Door Arinka gepubliceerd op Friday 14 March 22:20

2fdba8c0b03f2ee9ea5eaccb493ba181_1394834Lieve PLazillianen,

Hierbij een artikel om afscheid te nemen van jullie allemaal.

Afscheid van mijn online vrienden en kennissen, mijn one-day-readers, mijn fans.

Afscheid van alle geweldige schrijvers die ik de afgelopen jaren ontmoet heb.

Alle mensen die reageren op mijn verhalen en de stukjes die ik schrijf over mijn leven. Vaarwel, het ga jullie goed! Ik trek de stekker er uit. Ga mijn account hier verwijderen.

Ik ben het zoooooo zat. Ik wil niet meer piekeren waarom iemand zo vervelend reageert op mijn vriendschapsuitnodiging (waar ik al uren over twijfelde, zal ik wel zal ik niet), ik wil niet meer gestalkt of verguisd worden, ik wil niet meer zitten hopen dat mensen mijn stukken goed vinden, ik wil niet meer tot 11 uur ’s avonds vastgeplakt zitten aan mijn muis.

God, wat zal het heerlijk zijn om ’s morgens op te staan en gewoon 0 mailtjes te hebben. Niet eerst 30 reacties op een goed artikel (van een ander natuurlijk) doorlezen. En dan vervolgens mijn meldingen nog en daarop reageren en dan ook nog mijn eigen artikel schrijven... ik kom uren tekort in een dag.

Als de verbinding dan een beetje op hol slaat of Tim is bezig met iets te implementeren, dan zit ik met kromme tenen te wachten. Ook dat kan ik missen als kiespijn. Soms zit ik gewoon een kwartier naar een ladend scherm te staren om dan alleen te lezen Oeps! Deze link lijkt niet te werken.

De kinderen mogen me amper storen. En als ik zeg Ik kom zo, dan hoor ik uit 2 mondjes Ja, dat zei je 4 uur geleden ook al. Mama, ik heb zo’n honger/dorst/ik ben zo moe en wil naar bed. Ja, kinderen worden in het hele land verwaarloosd omdat pa of moe op de computer zit te ratelen. Slecht hoor dat Plazilla.

De was ligt een meter hoog en tegenwoordig eten we wel erg vaak patat of pizza. Als je pas om 6 uur uitlogt en dan nog iets moet bereiden, tja, dan wordt het krapjes. Tijd om te douchen neem ik niet meer en die puntjes van dat haar op je hoofd die allang eens bijgeknipt hadden moeten worden? Ach, een uur bij de kapper is een uur minder Plazilla, dus ja, ook dat is al tijden niet gebeurd.

En dan die druk hè. Nee, je moet niks, maar als je even niet schrijft of niet reageert dan deug je niet. Want ja, tenslotte reageren de mensen ook bij jou en voor wat hoort wat. Lezen alleen is niet genoeg. En ik krijg het maar niet onder de knie om dan te weten wat ik moet zeggen als ik een stuk goed geschreven vind. Altijd maar Goh, wat mooi of herkenbaar wordt ook zo saai...

Dus ik kap er mee. De groeten en tot ziens. Althans, dat zou ik schrijven als ik niet zo enorm gehecht was aan Plazilla. Verslaafd vind ik een vies woord, dus nee, ik noem het Hechten. Ik ben gehecht aan mensen die ik niet ken. Ik ben gehecht aan verhalen van anderen die me raken. Ik ben gehecht aan mijn eigen Plazilla, die ik momenteel qua lay-out zo prachtig vind.

Ik sta vrolijk op en nadat ik de kinderen voorzien heb van voer en kleding en naar school heb gebracht of uitgezwaaid (ja, want zo’n slechte moeder ben ik natuurlijk ook weer niet) schuif ik achter mijn schermpje en open mijn Hotmail. En verheugd constateer ik dan dat ik soms over de 100 berichten heb. Kicken. Zal mij benieuwen wat er vandaag weer speelt.

En zo heb ik een veel actiever sociaal leven gekregen. Ik ben iemand die niet zo graag ‘onder de mensen’ is. Niet omdat ik geen contact wíl, maar omdat ik van face to face contact enigszins ontregeld raak. Wat is er dan fijner dan een sociaal leven online. Ja, je kunt het zielig vinden, maar het is altijd minder zielig dan helemaal niemand spreken!

In het echte leven laat ik mensen nooit in mijn hart kijken of in mijn hoofd. Ik praat en doe zoals het hoort, dat heb ik inmiddels wel geleerd en mijn gevoelens en gedachten hou ik voor me. Op Plazilla ben ik echter een open boek. En Jezus wat is dat heerlijk zeg. Om gewoon als een soort mentaal exhibitionist je zielenroerselen  op het net te gooien en daar dan ook nog lof voor te krijgen.

Ik kan wel stellen dat schrijven op internet heeft bijgedragen aan het verwerken van bepaalde dingen waar ik het moeilijk mee had (zoals het feit dat je op je 34e hoort dat je een Autist met Tourette bent), maar nog meer aan het vinden van mijn eigen ik en een daarbij passende eigenwaarde. Iets wat ik totaal niet had.

Als je weken plat ligt dan zijn mensen in je omgeving (de echte dus) je al snel vergeten. Heel raar maar van NIEMAND heb ik een kaartje gekregen toen ik een paar jaar geleden 2 ruggenwervels had gebroken, niet van een moeder van school of een juf, nee NIEMAND. En dat terwijl ze me 2 maanden niet gezien hadden. Echt ik was zo blij met mijn online-vrienden. Anders had ik helemaal gedacht dat ik niet meer bestond.

Over online wordt nog wel eens wat minderwaardig gedaan, alsof dat minder voorstelt, maar persoonlijk heb ik nog nooit in mijn leven zo’n intensief contact gehad met mensen als met sommigen op Plazilla of facebook. Hoe kan het dan dat mensen een beetje moeten lachen als een stel zegt dat ze elkaar van internet kennen? Is dat dan minder serieus?

Me dunkt dat je elkaar veel beter kent als je uren en uren hebt zitten typen naar elkaar dan wanneer je elkaar ontmoet in de discotheek en niet eens met elkaar kunt praten omdat die muziek zo staat te stampen. Ik ken wel een stelletje die elkaar kennen via internet en wat een leuk vrienden zeg. Het is geweldig om te zien hoe mensen elkaar vinden.

Dus ja, afscheid, soms zou ik het wel willen hoor, zodat mijn leven weer wat normaler wordt. Maar het zou ook zo saai worden en leeg. Ik hoop dus dat 2014 een nog mooier en actiever Plazilla-jaar gaat worden waarin ik nog meer lieve leuke mensen zal ontmoeten. En jullie kan ik al helemaal niet meer missen!!!

Liefs, Arinka.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hahaha goeie Arinka! Gelukkig ga je niet echt weg, zal toch weer een stukje minder vertrouwd worden.
ik dacht jeetje die gaat op mij lijken (lol) Maar gelukkig ben je ook niet uit het veld te slaan, zoals ik Zoals Ramses altijd zong We zullen doorgaan!
Schrok echt even. Ben blij dat je ons om de tuin leidde.
Heel cliché antwoord van mij..., ¨herkenbaar¨, mooi geschreven...
Toch blij dat het niet is wat ik eerst dacht...
Behoorlijk misleidend, die titel :)

Ik ben blij dat je aangekondigde afscheid een verklaring tot blijven blijkt te zijn ;)

Gelukkig werkt Plazilla voor mij niet kluisterend. Plazilla 'doe ik erbij', naast een hele serie andere leuke bezigheden die het leven voor mij kleur geven.
Mijn eerste gedachte was "WTF??"
Mijn tweede gedachte was er niet. Het was gewoon een grote grijns van oor tot oor. Lady van de twists, indeed!
Dan maar een standaard reactie? "Oh, wat is dit herkenbaar!" Klopt nog ook.
Een andere standaard reactie: ".............(even stil)"
Klopt niet. Want ik ben nog steeds aan het lachen!
Ik schrok me verdomme te pletter.
Pffff gelukkig maar, dat het voor niets was, maar ik begrijp je punt (en)
Dikke knuffel