Mijnen en dijnen (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 14 March 12:47

De teerling is geworpen.

Deskundigen, twee stuks maar liefs, bevestigen dat ik de smeerlapperij heb doorzien en tot mijn half bewuste verbazing constateer ik er zeer weinig mee op te schieten. Nu weet je niet of je piesen of poepen moet, zou mijn vader zeggen. Moet ik blij zijn terwijl het nooit om mijn gelijk is gegaan? Mag ik alles kort en klein slaan omdat me dit is aangedaan?
“Schandalig, mevrouw Weltevree. Deze mensen hebben beslist niet de bedoeling gehad om u te helpen. Niet hier in Nederland noch daar in Addis A. Het ziet het ernaar uit dat zij zichzelf… nou ja, hoe zeg je dat netjes?” hervat de juridisch medewerker zijn betoog. Het steekt hevig dat mijn vrienden worden zwart gemaakt en ik protesteer zwakjes dat de voorzitter misschien in zijn eentje en dat- Dorien is ineens furieus en komt er, over de tafel gebogen, plompverloren tussen.
“Nou, huha, ik ben nu wel blij dat ik me afzijdig heb gehouden.” Iedereen schrikt.
“U moet weten, dat ik me er nog schuldig om voelde ook, toen zij plannen had om weer weg te gaan. Een mooi project hoor, daar niet van, maar... nou ja. Dora is mijn beste vriendin, moet u weten. Dat ik niet aan die stichting mee wilde doen vond ik niet zo aardig van mezelf, maar ik heb nou eenmaal geen verstand van zulke ingewikkelde dingen. Dat vergaderen en zo, maar nu blijkt wel weer, bladiebla.” Zij zit op de praatstoel en ondertussen lossen de zwarte vlekken, die me het zicht ontnamen, gelukkig langzaam op.  Met een licht hoofd bekijk ik de vier personen die ergens, drie meter beneden mij, aan een niervormige tafel zitten alsof ik Onze Lieve Heer me er vanboven af een kijkje op laat nemen. 

Helikopteren, heet dat in sommige kringen, hihi en anderen zeggen dan: ik had een uittreding, haha. 
“Maar weet u, ik ken die man heel goed. Wij zaten vroeger bij elkaar op school, he Dora? Daar was hij geschiedenisleraar. Duits en Nederlands gaf ie volgens mij ook en toen was hij…en…het-…” De heren luisteren er beleefd naar. Wat dit hier ter zake doet is me een raadsel, maar ik doe even niet mee, geloof ik. 
“Ik denk dat hij nog een appeltje met haar te schillen had,” komt ze zeker van haar zaak tot een verrassende conclusie en ineens wordt het weer kraakhelder in mijn geest. De K.v.K. jurist vindt deze bijkomstigheden interessant, maar- zijn tijd is kostbaar- hij neemt resoluut het gesprek weer over.
“Je kijkt ze wel tegen, maar niet in het hoofd, mevrouw. Hoe dan ook, of deze mijnheer het in zijn eentje deed of met hulp van de rest is niet zo relevant. Dat dit alles achter de rug van mevrouw hier is gebeurd,  zegt genoeg. Zoiets doet men niet terwijl mevrouw ergens anders op de wereld haar werk doet. Dat is al heel schunnig, maar het had ook nooit de notaris mogen passeren. Alle ingebouwde zekerheden zijn omzeild en daarom nemen wij ons dit onverkwikkelijk verhaal ook zeer ter harte.” Het voelt goed dat hij mijn netelige positie doorziet en zijn stem komt weer dichterbij als hij me een compliment maakt aangezien ik als leek deze papieren zo goed heb beoordeeld.
“Het zegt ook alles over uw eerlijke instelling, want u had ook kunnen doen of uw neus bloedde.” zegt hij de statuten openvouwend, waarna hij alle punten aanwijst die regelrecht naar fraude rieken. Dorien, ze lijkt een beetje gepikeerd, houdt zich haar mond met een blik alsof ze dit altijd wel geweten heeft.
“Hoe dan ook. Ik vind het heel erg voor u, mevrouw, dat u zo wordt gedupeerd. U bent eenvoudig weer bij af...Helaas. Schandalig, maar we steken ook zeker de hand in eigen boezem hoor. De Kamer van Koophandel moet er juist voor zorgen dat dit soort malafide praktijken voorkomen wordt. Hoe dit langs onze controle kon komen zullen we aan de hand van dit geval tot de bodem uitzoeken. Dat verzeker ik u. We hebben al wel een vermoeden want dit… zoiets…mag beslist niet nog eens voorkomen en...” Ineens staan mijn ogen vol tranen want het lijkt met ieder woord dat wordt uitgesproken steeds meer een hopeloos verloren zaak. Natuurlijk heb ik geen zakdoek bij de hand. Uit één of andere vergeten sinistere verbale hoek kan ik de opmerking plukken dat het voor mij dan wel te laat komt, “maar ach…zo is mijn ongeluk tenminste nog eh, ergens eh. goed voor.” schamper ik. De beide heren schrikken. Van mijn tranen of de harde relativerende woorden? 
“U heeft gelijk. Ik mag u hiermee nu helemaal niet lastig vallen, sorry,” bekent de jurist met blozend hoofd schuld. Vandaag ben ik wel erg vaak slachtoffer van het zinloze geweld der gelijk, verdomme.
“Dit is voor u al moeilijk genoeg en u heeft nu natuurlijk wel andere zorgen aan uw hoofd dan zich over ons falen druk te moeten maken." Goh, hoe komt u erop…sjonge… De statuten-deskundige neemt daarna afscheid, zijn werk zit erop, terwijl 'mijn' contactpersoon de afronding van het 'slecht nieuwsgesprek' af mag maken.

“En wawatte nunu?” stotter ik.
“Niets. Blijft u alsjeblieft heel ver bij deze mensen uit de buurt.”
“Maar, eh, hoe moet dat dan met het geld dat al binnen is?” verheft Dorien haar stem. Hij schudt machteloos zijn hoofd en zucht meelevend. Het ziet er niet naar uit dat u oplossingen weet, schiet het door me heen en ook ik zucht, maar veel lucht levert het me niet op.
“Jammer, mevrouw. Dat moet u als verloren beschouwen.” Haar ogen staan op steeltjes en ze vindt dat ik dat natuurlijk toch wel terug moet eisen, “want dat is allemaal via mij binnen gehaald en hoe moet ik dat nu-.” Ik schrik. Moet ik nou óók nog jouw aandeel voor mijn rekening nemen? Neemt niemand dan de verantwoording voor zijn of haar eigen daden? Mijn K.v.K. koerier schrikt ook, steekt zijn hand naar voren om haar woedende reactie af te stoppen en kijkt mij dan doordringend aan.
“Mevrouw Weltevree. Luistert u goed naar wat ik nu zeg. Het is belangrijk!

Doet u in Godsnaam niets om dat geld terug te krijgen. Voorkom, hoe dan ook, dat u op enigerlei wijze met hen in verband kunt worden gebracht. Ze hebben u als boegbeeld al misbruikt, distantieert u zich daar per direct openlijk van." Ik staar hem wezenloos aan als hij het op zijn vingers voor me uittelt.

  1. Verbiedt hen uw naam waar dan ook nog te gebruiken.
  2. Op de website
  3. Op en andere officiele papieren die de buitenwereld in gaan.
  4. Zorg er voor dat niemand aan kan tonen dat u ooit bij deze stichting heeft gehoord. Eventuele nieuwe donoren mogen u op geen enkele wijze met deze club in verband kunnen brengen. Dan heeft u in de toekomst ook geen poot meer om op te staan."

Hij ziet mijn geschrokken hoofd en heeft duidelijk moeite om me nog meer met de harde feiten om de oren te slaan. 

“Dan lijkt u namelijk net zo onbetrouwbaar als zij.” Patseklats...
Zijn vastberadenheid bezorgt me rillingen over de rug. Is het echt nog veel erger dan ik heb gedacht? Hier heb ik nog niet eens bij stil gestaan...verdorie.
De man somt daarna koeltjes alle mogelijk- en onmogelijkheden op waar ik nu mee te maken kan krijgen, voor op moet passen en niemand heeft in de gaten hoe ik met alle goede wil en het badwater als verouderde baby word weggespoeld
Eerlijk gezegd ben ik te moe om nu nog verstandig na te denken, vind het wel genoeg voor vandaag. Nogmaals drukt hij me zeer nadrukkelijk op mijn hart, niets met deze club te willen ondernemen.
“Maar het zijn vrienden van mij.” werp ik wanhopig flauwtjes tegen.
”Dat zou je toch niet zeggen als ze dit, al is het dan bij volmacht, hebben goedgekeurd. Er is immers niets gedaan met de informatie die u van mij gekregen heeft, maar ach, het zal de eerste keer niet zijn dat één persoon een hele goedwillende groep om de tuin leidt. Heeft hij soms een klein snorretje?”
Al is het een relativerend grappig bedoelde sneer naar de karakterologische structuur van handige Harrie, ik kan enkel nog nee schudden. Had die vieze kerel die snor maar wel gehad, dan was ik er niet ingetuind…
“Men heeft zich er allemaal wel heel makkelijk vanaf gemaakt.” Het steekt, maar ik heb al meermaals precies hetzelfde  gedacht en stil pink ik nog één eigenwijze waterlander weg.

“Dit is anders wel voor gevorderden hoor. Al die moeilijke begrippen. Mij gaat al die bestuurlijke onzin boven de pet en ik heb spijt als haren op mijn hoofd dat ik al mijn vrienden ertoe heb aangezet geld te geven. Mooie boel is dat.” Ik kan haar wel slaan. Oh, jij bent ineens nog veel zieliger dan ik? Is het nou echt zo onmogelijk om het niet altijd en eeuwig over jezelf te hebben? Ik ben toe aan oplossingsgericht denken

Ik vraag mijn K.v.K-held met de moed der wanhoop wat hij denkt dat me nu te doen staat.

“Heel vervelend, maar u zult van voren af aan moeten beginnen, zelf een stichting oprichten waarbij u de touwtjes strak in eigen handen houdt. Dat is het enige dat u nu nog kunt doen,  tenslotte weet u als enige wat er daar moet gebeuren. Dat kost u dan ook weer de nodige tijd en, niet te vergeten,  de centen die u nu niet in Ethiopië kunt uitgeven, helaas.  Wij gaan hier intern uitzoeken hoe dit zo gehaaid door de mazen van ons net heeft kunnen glippen. Hoe deze mijnheer... oh nee, zo wil ik hem eigenlijk niet noemen, hoe hij het zo heeft kunnen manipuleren. Foeifoei, om zich via uw keiharde inzet en prachtige project, een status, de hoofdrol plus waarschijnlijk ook de pegels toe te eigenen. Weest u blij dat u niet alweer, in goed vertrouwen vertrokken was. Nu kunt u deze blamage nog tijdig rechtzetten. Mits u daartoe tenminste in staat bent, want, nou ja... ik kan me voorstellen dat...”

Ineens ben ik zo onbeschrijflijk moe dat ik de afronding bijna niet meer volgen kan en mezelf na het afscheid amper uit de stoel kan hijsen. Het blijkt dat ik geen voet meer voor de andere krijg en als een bejaarde gehandicapte grijp ik Doriens arm opdat ik niet alsnog, voor de draaideur, als een slappe vaatdoek in elkaar zal zakken. Gelukkig redden we het tot in de auto en verdoofd laat ik me meenemen naar haar huis, waar manlief koffie klaar heeft.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
niet te geloven
snel kijken hoe dit verder afloopt!
Je bent bijna aan het slot... nog twee delen...
Het blijft spannend....
Tot het eind... en dan...
Dank je wel voor het mooie compliment
En hoe moet het nu verder? Krijg je ook nog problemen met het UWV? Het is niet te hopen..
Sommige dingen kun je maar beter niet weten...dan blijft er in ieder geval nog ruimte voor een positief verloop....
Lekkere zaak dit, het is toch niet te geloven?
Doe maar wel!!! Geen woord van gelogen....
Wat een schandalige zaak. Trouwens ook van die notaris en de KvK
Vandaar eigenlijk ook dit boek...
want iedere wellevendheid is zoek
Wat je dus gedacht had en toch valt het moeilijk te geloven...
Drie weten inderdaad meer dan één...schrale troost...