Crystal Ball - de therapeutische werking van opruimen

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 13 March 16:29

Het was tijd voor een grote schoonmaak. Niet alleen in mijn huis, het werkte door in mijn hoofd. Het was de hoogste tijd. Een nieuwe mentaliteit, een nieuw begin. Een oude column uit 2012.

 

Crystal Ball

Met een ferme handbeweging sla ik het zweet van mijn voorhoofd. Ik kijk om me heen. Mijn woonkamer, in nieuwe tropische kleuren, kabelgootjes op hun plek, dozen babyspeelgoed voor de kringloop. Spuuglelijke gordijnen, die vloeken bij mijn mooie muren. Volgende maand vervangen, niet alles tegelijk, planmatig werken! Vijf minuten rust en daarna alle verfsporen van de vloer verwijderen. Als mijn vloer weer blinkt, mag ik zelf even in de week. Onder de douche, met mijn luidkeelse interpretatie van “Crystal Ball” van Keane. Ik zie in mijn hoofd de videoclip. Een man, die al zijn vroegere zekerheden kwijtraakt.

Op de grond voor een stapel oude boeken. Aangeschaft in mijn jeugd en vroege studententijd, maar al jaren niet meer ingekeken. Onverkoopbaar via Marktplaats, dus naar de kringloop, niet sentimenteel doen. Maar ik kan niet anders dan ze nog even openslaan. Glimlachend blader ik door herinneringen. Ik zie me weer spreekbeurten voorbereiden, zwetend tegen de deadline. Verstopt tussen de pagina’s vind ik een lang verloren tekening. Een landkaart van een andere planeet. Continenten, landen en hoofdsteden heb ik allemaal benoemd. En langzaam komen de herinneringen aan die verre wereld weer terug, na ongeveer vijfendertig jaar.

Een stapel overhemden, die ik uit mijn overvolle kast gerukt heb. Sommige nog van vlak na mijn studententijd. Twee stapels, een voor Marktplaats – ik sta immers al jaren duizenden Euro’s rood – en de andere voor de Derde Wereld. Met spijt leg ik een mooi groen shirt op de stapel voor Afrika. Ik droeg dat shirt op de avond dat een van mijn grote liefdes verliefd op me werd. Voorbij, alleen mooie herinneringen zijn gebleven. En nu doe ik afstand van iets dat die herinnering tastbaar maakt. Opnieuw ruik ik haar geur, voel ik haar lichaam, herinner ik me nachten vol passie.

Een man boven op een bergtop, biddend tot God. Hij heeft geen kerkgebouw, rituelen of voorwerpen nodig. Zijn innerlijke overtuiging is genoeg. Een vrouw, die een kaarsje aansteekt voor haar verloren man, een rozenkrans in haar hand. Devoot kijkend naar een Mariabeeld. Ik wil zijn zoals hij, maar was veel te lang meer zoals zij. Emoties en herinneringen verbindend aan tastbare voorwerpen. En als ik niet keek, hoefde ik niet te voelen. Maar dingen wegdoen? Afstand doen van herinneringen? Nee, dat zou betekenen dat ik mezelf kwijt zou raken. Verstild leefde ik in een pakhuis aan herinneringen tot ik besefte dat ik niet meer groeide. Want er was geen plek meer. Ik hoor de zanger van Keane: ‘I lost my heart, I buried it too deep…’ En: ‘The more I look, the more it seems that I’m starting to disappear.’

Ik heb gekozen voor een andere weg. Ik ben er nog niet, maar wel onderweg. En daarbij merk ik dat mijn herinneringen, eenmaal bevrijd, nu veel mooier en levendiger zijn. Ik speel met ze en gebruik ze als inspiratiebron. Ik kijk uit mijn raam, de zon schijnt. Ik glimlach, want ik leef weer. Ik ben op weg naar de bergtop. Het uitzicht gaat me bevallen.



 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo'n hoopvolle, opgeruimde column...uit 2012. En nu? Ben je inmiddels bijna op die bergtop? Mooi geschreven.
Dat kreng dat ik probeer te beklimmen is zo ongelooflijk steil en het heeft ook nog van die diepe scheuren waardoor ik soms een hele weg terug moet om een nieuw pad te zoeken. Maar ik geniet wel van de inspanning. ;-)
Thank you!
dat heb je 'prachtig' geschreven!!
Het is zo herkenbaar - ik kan bij het opruimen zoveel tijd verliezen :
door het bladeren in papieren én mijmeren
door kledij apart te leggen om weg te doen en dan toch terug in de kast te leggen
door opeens herinneringen van jeugdjaren of van de kinderen te vinden en me daar weer van alles bij voor te stellen

Ach ... hoe ouder een mens wordt hoe meer herinneringen er kunnen opgehaald worden hé!
Fijn weekend!
Zat je soms door een camera naar mij te spieken? Want wat je zegt is wel heeeeel herkenbaar!

Jij ook een fijn weekend. Beetje goed weer in België? :-)
heerlijk lenteweertje hier!
Alle terrasjes overvol en de mensen goed geluimd

Fijn weekend
oei .. had al eens fijn weekend gewenst :-)
Doen we het allebei lekker dubbel. Fijn weekend! :-)
Wat kun jij toch onderhoudend opruimen.
Heerlijk. Ik kreeg bijna zin om mee te helpen. Bijna, hè.
**Proest het uit** Vooral om het "bijna hè".
Je bent welkom. Dan doe ik gewoon koffie of thee met iets smakelijks. Je hoeft werkelijk geen hand of pinguïnvleugeltje uit te steken. :-)
Lijkt me gezellig.
Ik ben dus niet de enige die kleding aan momenten koppelt. ;)
Dingen wegdoen, ik heb er soms moeite mee en soms helemaal niet. Ik word hoe langer hoe beter in 'screenen'. Je moet dingen nu eenmaal loslaten om verder te komen... So be it! En trouwens, de mooiste plaatjes zitten vaak in je hoofd. Door een bepaald voorwerp wordt je er weer aan herinnert, maar het kan ook 'zomaar' terugkomen. Waarom bewaar ik nog zoveel? ;)
Alsof ik mezelf hoor praten... :P
En dan inderdaad die laatste vraag. Joh, jij ook al?

Dingen loslaten om verder te komen, zodat "vrijheid" je tweede naam is. Of wordt. ;-)
Je wordt waarachtig rustig van dit stuk ..
- nooit weg in mijn geval -

Ik heb geen 'oude dingen'.. ben veel te vaak verhuisd. Mijn spullen liggen door heel Nederland, gedwongen achtergelaten voor de inpikker. Op dat vlak geen sentimentele afscheidsrituelen voor mij.
Je eerste stuk lees ik met een vleugje zwarte humor. Je tweede stuk doet pijn. **virtuele dikke knuffel**
Mooi hoe je je herinneringen en de daarbij behorende gevoelens beschrijft. Opruimen helpt zeker, kast leeg dan is ook je hoofd een stukje leger :-))
Mijn probleem: kast en hoofd vullen zich sneller dan ik ze leeg kan kieperen. Ik zal er maar mee moeten leren leven. :-)
Weet je ik ben heel anders, totaal niet sentimenteel en te snel geneigd dingen weg te gooien. Gelukkig heb ik in mijn huis ook de stem der rede. En er zijn een paar dingen waar ik wel heel sentimenteel in ben. Een onooglijk hondje uit mijn kindertijd. Porselein blauw met wit en roetvlekken, heeft de brand nog overleefd..
Dat laatste, ik kan me er veel van voorstellen. De knop om mijn sentimentaliteit even uit te zetten begin ik zo zoetjesaan te vinden.