De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 172, dood in de pot.

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 13 March 08:40

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394698

Het was schemerig in de kroeg en stil, aan het einde van de lange bar een beetje er van af stond iets opgesteld.  Er brandde een kaars naast.  'What the f. .' zei Bill en hield toen zijn mond en sloeg een kruis. Baardman´s kwam aanlopen, 'zo big mother, hi Arctic', begroette hij ons. 'Komen jullie even afscheid nemen, of wil je eerst wat koffie?' Ik keek onthutst om mij heen, dit kon toch niet, er stond een doodskist met een gesloten deksel op een schraag, enigsinds uit de bar. 'Wie is dat,' vroeg mijn baas die als eerste zijn balans hervond? 'Een oude vriend,' mompelde baardman´s ,' een vriend van jou en Eskimo Earney. Misschien kende je hem óok wel, richtte hij zich nu tot mij.  Handy Andy, ligt daar in rust.' 

'Rust in vrede,' fluisterde ik voor mij uit.' Hij wordt vandaag opgehaald door zijn zus uit de grote stad' vervolgde baardmans, 'daarom staat hij hier, deze plek is nog te vinden voor mensen van buiten.' De vrolijke moose was even een rouw kapel geworden. Een héél stuk minder vrolijk ging er in een flits door mij heen. Bill slurpte aan zijn koffie en vroeg,' er is toch wel appeltaart vandaag, naar ik hoop?'. Baardmans sneed twee flinke stukken af.  'Hoe is het gebeurd,' vroeg mijn baas? 'Hij reed in kolone voorop met twee andere vrachtwagens en werd door een passerende vrachtwagen van de weg geduwd' antwoordde de kroegbaas 'en was op slag dood, gebroken nek, hé? Hij werd een bergwand ingeduwd. ' 

Er viel even een stilte en toen vroeg ik 'en de andere chauffeur die hem raakte?' Baardmans haalde zijn schouders op. 'Die stopte even en reed toen door, hij riep uit het rampje dat hij getoeterd had'. 'Wat,' zei ik vol ongeloof, 'hij reed door?' 'Tijd is geld' sprak Bill voor zich uit.  Ik kon mijn oren niet geloven.  'Dat is een misdaad', denk ik, of niet soms?'. De mannen keken mij meewarig aan, 'Elders wel maar hier niet, je begrijpt nog een hoop niet,' gromde mijn baas. 'Dit zijn allemaal privé wegen en de meren behoren niet tot een wegen net toe. Wie moet  toe zien op wetten die gelden voor de openbare weg? Welke agent of rechter heeft hier jurisdictie, in de bush ben je vogelvrij! Ik prikte in mijn appelpunt en liet dat even inzinken.

d2b1752aa41688248dd7c9b8784e6115_1394698

'Is het bekend wie het ongeluk veroorzaakte,' vroeg ik uiteindelijk om de stilte te doorbreken.  'Ja zeker,' antwoordde baardman´s,'dat weten we allemaal.' '..en daar gebeurt niets mee,' mompelde ik , dat was  niet voor te stellen?'  'Nee,' spraken beide mannen gelijktijdig, en Bill bekrachtigde dat nog eens met, 'absoluut niets.' 'Wie was verantwoordlijk, dan, voor het ongeluk,' vroeg ik. 'Oh, je kent hem wel denk ik, schamperde de kroegbaas.. dangerous Sam McCee.'Hij had haast.' De muntjes vielen op hun plaats, juist' zei ik en nam een slok koffie. 

San Daniel 2014

lees ook de terugkeer, de verborgen jaren in Canada.173, de eeuwige mannen en het aanbod

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel triest. In deze witte wereld is een mensenleven net zo veel waard als hoog in de bouw; wetteloze werelden.
Die Sam kun je maar beter niet tegen komen. Hoe kil kan het leven zijn. Geld belangrijker dan een mens..
Triest dat tijd meer waard was dan een mensenleven. Harde tijden!
Puur direct leven, mooi geschreven en de manier waarop je schrijft, ik prikte in mijn appelpunt en liet het even bezinken, zo een moment dat het voelbaar maakt.
Het wilde westen in de woeste witte wildernis... om heel koud van te worden.
Een witte wereld zonder wetten, het recht van de sterkste geldt. Geen wereld om heel lang in te verblijven denk ik.