In het centrum van de storm

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 10 March 21:56

In de rust die EmjE klaarblijkelijk eerst even wil nemen worstel ik met onze verhouding, die door deze onverwachte, onnodige situatie onder spanning kan komen staan. Hoe moeten wij, verstandig en liefdevol, balanceren op het koord van de enige vriendschap die door dik en dun heeft stand gehouden? Hoe scheid je werk en privé als je veel langer dan gepland bij elkaar woont en je beiden toch ook je eigen ruimte nodig hebt? Wat mag je wel of niet van je hartsvriendin vragen, verwachten? Ze hoeft geen partij voor mij te kiezen, niet koste wat kost achter me te staan. Als ze het niet met me eens is, moet ze dat eerlijk kunnen zeggen, maar…

“Proost. Dora. Wat een dom zootje is dat, zeg,” laat ze zich uiteindelijk ontvallen.

“Vertel, vertel wat gebeurde er nadat ik vertrokken was. Keken ze niet raar?"

“Nee. Ik dacht dat Harrie wel met een verklaring komen zou, waarin hij jou weer overal de schuld van kon geven, maar nee. Dat durfde hij niet meer want daar had Henry uiteraard ook totaal geen zin meer in. Dus deed Harrie alsof het eenvoudig zo hoorde, stond op en ging koffie inschenken. Pauze, of er niets was voorgevallen. Henry zat er wel danig mee in zijn maag want tegen mij zei hij zojuist bij het weggaan nog wel dat zoveel ophef volgens hem te maf was en dit was absoluut niet nodig geweest omdat jij je immers nooit zo zou laten gaan als Harrie.”
“Wat deed Pee? Zei ze ook nog wat?”
“Niets, bleef redelijk koel, ongeschokt. Ze zocht me ook niet op in de pauze, maar van haar krijg ik nooit hoogte. Toen de koffie op was werd de vergadering voortgezet.  Of er niets bijzonders was gebeurd. Jij bestond niet meer en dat was kennelijk wel lekker. Oeverloos hebben ze zitten neuzelen over één of andere afspraak met het Vincentrum en wat er bij de vorige bijeenkomst met die lui besproken was. Ik weet daar niets van, want dat hebben Harrie en Pattie altijd met zijn tweetjes gedaan. Nou denk ik ook, dat ze niet meer vrijuit praten als ik erbij zit en zij gaan er vanuit, want ze kijken enkel naar hun eigen methode, dat ik alles door zal brieven. Over twee weken is de volgende vergadering.” Mijn mond is halverwege open gezakt en ik klap hem te hard dicht. Het is onbegrijpelijk. Ze zijn van de pot gerukt, als ze blijven doen alsof dit nog zin heeft allemaal. Of denken ze dat ik op hangende pootjes...

“Harrie deed alsof het eenvoudig zo hoorde?” vraag ik met schotelgrote ogen. Ze knikt en schenkt de tweede sherry in

“En hoe zit het nou met die smak Vincentrumpoen? Is het er nou wel of niet?”
” Ja, eh, nee… niet dat ik weet. Er staat alleen op de bank wat er mondjesmaat binnen druppelt en uiteraard die vijfhonderd euro via die vriend van Dorien. Oh ja, haar zus heeft ook nog vijftig euro overgemaakt.” Verbijsterd hoor ik het aan en kan er met mijn kop niet bij. Of ze zien mij als een achterlijke gek, of ze hebben zelf de boel niet meer op een rijtje, want wat moeten ze daar zonder mij en CHAD-ET, denk ik hardop.

"Ze hebben eindeloos zitten herhalen wat ze tot op heden hebben gedaan. Niets nieuws onder de zon en Henry zuchtte regelmatig. Van het Vincentrum heb ik de ballen verstand. Rondvraag is ook achterwege gebleven, dus commentaar leveren kon ook niet en ik krijg over een week de agenda voor de volgende vergadering.”

“Dus het is de normaalste zaak dat ik geen rechten heb?” constateer ik kwaad.
“Kennelijk. Niet dat Henry en ik het snappen, maar Je hebt er echt geen probleem mee gehad dat ik je in de steek liet?" vraagt ze nogmaals, toch wat onzeker.

“Joh! Natuurlijk niet. Ik heb er niets meer te zoeken, vertrouw het toch niet meer, al weet ik er het fijne nog niet van. Ik had van te voren zelf al besloten om aan te kondigen dat ik weg zou blijven als het zo door zou gaan. Het is juist goed dat jij blijft zodat we weten wat zich er afspeelt.”
“Precies, ik voelde me er wel schuldig om, kon me zo goed voorstellen dat je hier totaal overstuur van ellende de hele boel bij elkaar zou brullen, maar ik dacht als penningmeester moet ik op de hoogte blijven, weten wie wat met het geld uitspookt. Het grootste deel komt immers via jouw connecties.”

“EmjE. Ik heb je hier nooit mee lastig willen vallen, maar ik had in Addis al rare vermoedens die door Pee’s reacties in die vakantie en sinds die eerste vergadering alléén maar zijn toegenomen. Harrie houdt iets verborgen en ik moet dat uitzoeken zodat ik maatregelen kan nemen. Ik vind het vervelend om het je te vragen, maar ik heb echt de statuten nodig”  Ze zucht. Ook dat nog! Mijn zelfbeheersing staat op instorten, merk ik.

“Door, moet dat echt nu?  Op staande voet?” zucht ze. Bijna vlieg ik haar aan, maar ik zet mijn kaken op elkaar en knik zeer overtuigend.

“Ja, sorry, want dáár staan de dingen in die ik niet weten mag.” Vermoeid kruipt ze uit de bank, zegt dat ze niet wist dat ik dáár al die tijd zo intens mee bezig was, rommelt in de computerkamer om vrij snel terug te komen met een grote enveloppe.

“Nou, ze lagen zo voor het grijpen.” Ik grijp ernaar alsof ik verslaafd ben an juridische stukken vol moeilijke woorden.

“Ja hoor eens, ik heb ze nog niet eens bekeken. Harrie stond op een avond, zonder afspraak of wat, zomaar hier voor aan de deur. Net na een heel drukke werkdag. Ik heb hem erin gelaten, maar meteen vermeld dat ik errug weinig tijd had. Wat moet ik met die kleffe kerel? Hij had het ook heel druk, zei hij en wapperde meet een hele stapel papieren, waaronder een soort van machtiging die ik moest ondertekenen. Over de rest hoefde ik me, als drukke werkende vrouw, niet druk te maken Dat zou hij allemaal regelen.” Ik zou haar meteen de oren van de kop willen vragen, over hoevaak ze er over hebben vergaderd, of er onderling veel onenigheid over is geweest, maar haar ogen staan te vermoeid. Ze kan niet veel ingewikkelde stof meer opnemen, laat staan er met mij een boom over opzetten.

“Vond jij het niet vreemd dat ik deze papieren niet bij de eerste vergadering kreeg aangeboden? Een beetje feestelijk, met een lollige strik erom?” Ze schudt haar hoofd, zet voor het slapen gaan nog even de tv aan. Om haar hoofd leeg te maken, kondigt ze aan, terwijl ik de papieren uit de enveloppe trek alsof het mijn verloren gewaande geboortebewijs is, waar mijn bestaansrecht en verblijfsvergunning vanaf hangt.  In zekere zin is dat eigenlijk ook wel zo, denk ik ongerust.

Onmiddellijk herken ik het briefhoofd van een bekende notaris in Arnhem. Tot zover moet het volgens de wet geregeld zijn. Op het eerste gezicht zien de papieren er uit als de voorbeeldstatuten die ik bij de Kamer van Koophandel heb meegekregen, met achterin deel twee: huishoudelijke reglement.

Met een droge mond van spanning sla ik de, met een nietje aan elkaar gehechte, stapel papier open. Hoewel ik niet precies weet waarnaar ik zoeken moet kijk ik als eerste op de achterste bladzijde waar de vier handtekeningen horen te staan. Daar moet voor vertrek de mijne bij komen. Midden op de bladzij, onder de zwierige handtekening van een persoon die voor de notaris heeft ondertekend prijkt Harrie’s overdreven opzichtige krabbel en in mijn maag ontstaat de eerste knoop.

Hoezo heb ik géén recht om bij bestuursvergaderingen aanwezig te zijn, herhaalt het in mijn hoofd terwijl EmjE zich met de herhaling van journaal bezig houdt. Ik zoek er een schrijfblok bij om notities te maken van de vragen die de statuten bij me oproepen en begin daarna van voren af aan te lezen..

Totdat al vrij snel mijn hele lijf begint te schokken en EmjE rechtop veert uit haar warme hoek. Al het bloed trekt uit mijn hoofd en ik smijt de hele stapel met ingewikkelde taal van me af alsof ik me er aan gebrand heb. Dikke tranen spuiten onaangekondigd onbeheerst uit mijn ogen en de lucht lijkt in mijn keel te worden afgeknepen.

“Wat, wat is er Door, vertel.” roept EmjE weer helemaal klaarwakker. Meteen voel ik me schuldig dat ze nu nog geen rust krijgt, maar hoe ik ook mijn best doe, ik kan geen woord uitbrengen, snik enkel zonder geluid.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
jongens wat is er aan de hand ?!?
wat staat er te lezen??!

het belooft niet veel goeds??
De cliffhangers... die moeten de boel aan de praat houden, hihihihih
Jee wat hebben ze je nu weer geflikt? Het anwoord ligt in die statuten
Je zult het zo gaan meelezen
Een zooitje. Een onevenwichtig bestuur, waardoor de eenling alles naar eigen hand kan zetten.
Een onverlaat die goedwillende mensen bespeelt, in de waan laat dat ze niet aan zijn draadjes hangen
Wordt je niet blij van.
Nee, maar ik beleef er nu wel veel schrijfplezier aan, gelukkig...
Vreselijke toestand
Ja, maar ik vind het zelf wel veel beter geschreven dan de eerste versie
Je zou van minder al instorten......Wat erg allemaal.
Ben er overheen, geniet er daarom nu ook echt van om het zo goed mogelijk creatief aan te pakken