De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 169, de mannen die niet vergaan

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 10 March 12:44

279160c6ff58c6cc570264839af97a43_1394454

We hadden lang gereden en beurtelings de controle over de grote combi genomen. Wat er besproken was verdampte na een een paar minuten en dan reed je weer in stilte. 'Dit zijn de meren der verveling', had Bill gezegd, en ik begreep wat hij bedoelde, je gedachten gingen met je aan de haal tot ze langzaam tot een rust kwamen dat het leek alsof je door een watten laag heen dacht. Bij tijd en wijle keek je op de dag teller om vervolgens binnen een paar tellen weer te kijken, het zij om te zien of je al opschoot of omdat je stomweg  de stand alweer vergeten was..

'Nog even dan kunnen we deze grote mother af', lachte Bill. 'Daar zijn de three sisters' en hij wees naar een bergtop die zich in driëen scheen te splitsen, 'daar kunnen we het meer af.'  We zagen een rookpluim omhoog rijzen in de verte, 'de vrolijke moose', meende Bill 'dat kan niet anders, volg de piste maar het meer af en parkeer dit orgel dan maar'. Zo stuurde ik even later het meer af en en bracht de kolos tot stilstand.

De rook was verder weg dan ik verwacht had en het duurde, wat mij een eeuwigheid toe leek, tot we tot stilstand kwamen bij een stroompaaltje buiten de vrolijke moose.   Ik plugde het stekkertje in en even later liepen we de laatste meters naar de buitenpost van beschaving. De deur zwaaide open en Bill stapte zich breed makend naar binnen. Een paar mannen keken op om vervolgens weer door te gaan met hun bord eten. 'Nee, dan heb je alles gehad,' schreeuwde de stem van baardmans ons tegemoet,' Arctic Bill en big mother!' Ik moest onbewust grinniken, het leek op zo´n soort begroeting die je had bij kastelen, als een nieuw gevolg van edelen werd aangekondigd. Baardman´s had een lintje in zijn handen, een zwart lintje. 'Oh oh,'zei Bill, 'wie is het deze keer?' 

De kroegbaas keek ernstig,'een stel jonge jongens', antwoordde hij, greenhorns, 'die nooit het ijs op hadden gemogen.  Het eerste jaar dan moet je gewoon rijden met iemand die geen fouten maakt. Daar leer je van, maar ze komen voor het grote geld, het makkelijke geld en geloof me dat bestaat niet, er is altijd een prijs die je betalen moet.' Wij knikten wijs en zochten aan de bar een plekje dicht bij de loeiende haard. Er hingen echt al heel veel lintjes van het bord en ik werd betrapt door baardman´s die mijn blik volgde.'Daar moet je niet terecht komen, jongen zei hij, dan kom je bij de eeuwige mannen terecht, de mannen die niet vergaan en die voor altijd dezelfde leeftijd blijven.' Wat moet je daarop zeggen, dus ik knikte nog maar eens en maakte een grimas die iets van begrip moest uitdrukken. Met een viltstift schreef hij er onder R.I.P, Johnny en Jim

279160c6ff58c6cc570264839af97a43_1394454

Mijn oog bleef geobsedeerd naar het bord trekken. 'Wat zal het wezen,' vroeg baardman´s nu op een weer professionele toon? 'Koffie, altublieft,' zei ik en Bill voegde toe dat hij dat ook wel wilde en dat een stuk appeltaart er wel in zou gaan.  'Wat zit je nou te kijken, big mother,' vroeg de kroegbaas, toen ik mijn ogen een beetje kneep om nog wat namen te zien op het lintjes bord. 'Gewoon,' zei ik, ik wilde het wat beter lezen, 'van hoe lang zijn deze lintjes, ik bedoel, hoeveel tijd bestrijkt dat bord'? 'De eeuwigheid,' lachte de man schamper, 'het is de weergave van het toetreden tot de eeuwigheid.' 'Ja,' zei ik ernstig' en het gaat terug tot..?'   'Verleden jaar,' zei Baardman´s op ernstige toon. Er is nogal al wat verloop. Maar zij die hun laatste ritje gemaakt hebben worden door mij hier onderscheiden en krijgen een lintje'. Juist ,'zei ik er wordt mij een hoop duidelijk.

'Nu is het tijd voor koffie, 'vervolgde hij 'en moet je nare dingen ver van je afzetten'. Het was een rare harde wereld, ging er door mij heen. Hier werden mensen herdacht die elders niet gemist zouden worden.  Het maakte deze laatste stop tot een soort kerk. Een buitenpost van beschaving, Baardman´s kon niet sturen wat er voorbij dit punt gebeurde maar hij kon wel de vaste klante herdenken die nooit meer langs zouden komen. ' Wat gebeurt er als het bord vol is,' vroeg ik me luidkeels af ?' Dan haal ik lintjes er af en veeg ik de namen uit en begin ik opnieuw, legde de kroegbaas uit. Anders kun je wel lintjes blijven kopen, onder elk lintje zitten wel een paar namen die het verloren land niet hebben verlaten'. Ik kreeg steeds meer afkeer van dit gebied dat mannen verslond als zij even niet opletten.  Het land dat de mannen hypnotizeerde tot zij stierven door hun eigen falen.  'Is dit een druk lintjes jaar,' zei ik terwijl ik tot de conclusie kwam dat er 22 lintjes hingen.  'Niet werkelijk, antwoordde Baardmans ik heb drukkere jaren meegemaakt als de dooi vroeg inzette' en hij schonk de koffie in. 

San daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 170, tijdreizen

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wegwezen... Als je dat ziet, wil je toch geen rit meer over het ijs maken!
En toch is het mooi dat er tenminste nog iemand aan die mannen denkt.
dat ben ik met je eens...
Na een jaar wordt je van het bord geveegd... je moet er niet aan denken hoe groot de muur moet zijn als alle namen bewaard bleven.
Drukt je neus wel op de werkelijkheid als artic-trucker.
Een lintjesbord alsof het een deel van een begraafplaats is. Daar word je niet vrolijk van.
Wat een lugubere plek!