INGEBORG

Door Jan Willem gepubliceerd op Sunday 09 March 19:37

Ik droom soms heel vreemd, er is geen touw aan vast te knopen. De locaties waarin die dromen zich afspelen slaan meestal nergens op. 

Zo droomde ik van de week dat ik Ingeborg ontmoette in een grote verlaten fabriekshal. Door die verlatenheid zag de hal er nogal spooky uit. Er stonden machines die ik niet thuis kon brengen zodat ik geen idee had wat hier geproduceerd werd. Ingeborg stond in het midden van die hal en wenkte me. Toen ik voor haar stond zag ik een teleurgestelde vrouw die duidelijk iets te verwerken had. ''Vind je het leuk dat je van me droomt?'' vroeg ze met een stem die het midden hield tussen vraag en dwang. Ik wist meteen met wat voor vrouw ik te doen had. Als ik ''nee'' zou zeggen zou ze net zolang doorgaan met zeuren tot ik ''ja'' zei.

''Heel leuk dat ik van je droom,'' zei ik dan ook laf. 

Even later liepen we door de enorme fabriekshal tot we bij een soort van kantine kwamen. Het was nauwelijks een kantine te noemen, meer een hok met uitzicht op de hal. Mannen met stoere banen waar geen vrouw aan te pas komt kennen dit soort kantines wel. Bruine muren en een koelkast die herrie maakt. Verder een lange formica tafel met dunne stalen stoeltjes. Een koffiezetapparaat waarin een rest ouwe koffie geurt. Aan de muur foto's van dames met gespreide benen die vergeten waren een slipje aan te trekken alvorens ze op de foto gingen. Een echte mannenkantine dus. 

'Zullen we hier iets drinken?'' vroeg ik ''Heel graag,'' antwoordde ze, ''Ik kan wel een beetje vocht gebruiken. Kurkdroog ben ik sinds ik de overgang gepasseerd ben. Of ben ik er nog steeds in, ik weet het eigenlijk niet.'' .
 
Door haar antwoord en het als kantine bedoelde hok waar ik me- heel vreemd- verantwoordelijk voor voelde liep ik gegeneerd met haar naar binnen. Toen we ons op de iele stoeltjes neerzette deed ik net of die foto's er niet waren. Zij zag ze onmiddellijk en fulmineerde: ''Wat een walgelijke foto's! Kijk die wijven nou zitten met hun viriele opengesperde poes. Een kerel hoeft er maar naar te kijken en ze worden al nat. Dat hadden ze bij mij vroeger ook. Wist je trouwens dat vrouwen in het verleden dood gingen na de overgang? Ze hadden gebaard en waren niet meer van nut. Ik ben er nog al valt het niet altijd mee. Mannen hebben het een stuk gemakkelijker, die hebben geen last van de overgang.''... Ik wilde haar een knuffel geven omdat ik meevoelde met haar leed maar daar was ze niet van gediend.  

''Ik ben blij dat je er nog bent,'' zei ik welgemeend, maar wilde ook dat ze niet al teveel over haar theewater zou geraken. Die kans zat er in, Ingeborg kende. Ik kan slecht tegen opgewonden dames. Op dit gebied dan.

''Ik heb twee mannen,'' vervolgde ze. Eén met een vrouwelijk en één met een mannelijke kant. Ik wil er nog een derde bij. Een die er precies tussenin zit. Ben jij niet toevallig zo'n man?'' Ik wilde haar antwoorden maar werd net op tijd wakker. Ik ging eruit en zette koffie in mijn pas geschrobde keuken. 

Gelukkig, want ik heb een hekel aan smerige kantines.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gelezen