Dubbel rood dan maar: ongelukkige situaties in de liefde

Door Rose_love gepubliceerd op Saturday 08 March 11:47

Velen van ons kennen het wel; dat eerste onhandige vriendje of vriendinnetje, die ouders die je even voor schut zetten. 

Verassing

1f1be514e4a01531a264e71b573b1d1f_1394277

Op de middelbare school, zo rond mijn 15e had ik in de klas flinke sjans. Twee heren vochten om mijn aandacht en dat gebeurde op een – zeker voor jongens – best wel romantische wijze. Ze schreven gedichten en ik heb zelfs een paar portrettekeningen gehad. Niet altijd even vleiend, maar ik kon toen al héél af en toe een katje zijn. In die tijd had ik overigens wel een huisdier, geen kat, maar een zeer gehate kip die ik uit pure gram Jip had genoemd. Uiteindelijk brak de zomervakantie aan en dat was natuurlijk een trieste zaak. Want, wat nu met de liefde die toch wel een beetje aan het ontluiken was? Geen probleem, ook vanaf de vakantieadressen ontving ik nog geschreven boodschappen. Er was er zelfs één die een cadeautje voor me had. Het afspraakje was snel gemaakt en ik vergeet zijn afwachtende gezicht nooit meer. ‘Speciaal laten maken.’ was zijn commentaar. Mijn hartje begon al wat sneller te kloppen, maar wat een ontgoocheling (mooi woord toch) toen het pakje van papier ontdaan was. Een knalroze pet met de letters ‘Jip de Kip’. Wat zijn mannen toch vaak onromantisch. Het feit dat dat al vroeg begint, doet bij ons toch wel het vermoeden rijzen dat dat gedrag aangeboren is. Lijkt me overbodig om te vertellen dat het nooit wat geworden is tussen deze jongen en mij.


Van de regen in de drup

8e2a3e179c3925fa362c6ed6c17f3e40_1394277

Mijn eerste vriendje, hoewel het nooit ‘echt’ mijn vriendje is geweest om de simpele reden dat ik het niet zag zitten. Dat volgt bij punt drie dan maar. Eerst een schaamrood-moment waar mijn vader schuldig aan was. Heel onschuldig liepen we met zijn tweeën onderaan de dijk. Het begon een beetje te regenen, maar dat was niet erg, best romantisch toch? Helaas had mijn vader niet zo’n romantische instelling. In de verte hoorde ik het bekende geluid van onze auto. Het zal niet waar zijn, dacht ik nog net. De auto stopte en het raam ging open: ‘Zal ik jullie thuisbrengen?’ Mijn vriendje keek mij een beetje paniekerig aan, zo van ‘is dat familie van jou?’ Ik schudde mijn hoofd. Tot overmaat van ramp stapte vaders uit. ‘Gezellig hoor, samen aan de wandel.’ Op dat moment kon ik hem toch zeker wel schieten. Vriendje begon al ietwat minachtend te kijken. ‘Maar het regent wel, ik heb achterin de auto nog een paraplu liggen. Twee paraplu’s ook wel.’  Vriendje antwoordde een beetje stug: ‘Ik ben met de fiets en ga zo naar mijn broer. Beetje regen maakt niet uit.’ Ik reageerde: ‘Pap, asjeblieft?’ Soms hebben mannen dan toch echt een plaat voor hun hoofd. ‘Wat?’ vroeg hij onnozel en drukte me de paraplu in mijn hand. ‘Ik zal wel gaan joh.’ Een beetje geïrriteerd stapte hij in. ‘Zal ik je thuisbrengen? Spring maar achterop.’ zei het vriendje, die het hele voorval alweer vergeten leek te zijn. ‘Prima.’ zei ik, nog steeds een beetje gegeneerd. Natuurlijk zat ik met die stomme paraplu. Dan maar opsteken, want in je hand houden terwijl het regende, had ook geen zin. In de verte hoorde ik het bekende geluid van onze auto. Het zal niet waar zijn, dacht ik nog net. De auto stopte en het raam ging open: ‘Ja, dit is echt effectief, zo wordt hij – met wijzende vinger – nog steeds nat!’ Langzaam liet ik de paraplu voor mijn schaamrode kaken zakken.

 

Wil je met me trouwen?

da131a58bb10d8fad1710f35975d4c58_1394277

Hetzelfde ‘vriendje’. Hij vroeg me op bijna dezelfde plaats als van de paraplu, aan de rand van de Maas. Op zich romantisch genoeg natuurlijk, maar zijn woorden deden alles teniet. Hoe oud waren we? Het zal rond de 16 geweest zijn. Hij vroeg of ik een relatie met hem wilde, maar hij wilde zijn woorden wat meer kracht bijzetten en ging verder: ‘Mijn opleiding duurt nog twee jaar, ik heb genoeg gespaard, dan kunnen we gelijk trouwen.’ Hè, dacht ik verbouwereerd, trouwen? Wie heeft het hier over trouwen? Ik vroeg hem dan ook hoe hij zijn leven over vijf jaar voor zich zag. ‘Gelukkig getrouwd, één of twee kindjes.’ Het scheelde niet veel of ik viel steil achterover, dat begrijpt u wel. Binnen vijf jaar met hem getrouwd en dan ook nog kinderen, op en top de huismoeder dus. Een schrikbeeld voor een zestienjarige, zeker als die dan ook nog zo van de vrijheid hield zoals ik. Ik heb er dus korte metten mee gemaakt en hem verteld dat ik niet van plan was om op die leeftijd al te trouwen. Hij probeerde het met het schaamrood op de kaken nog manmoedig te verzachten, maar ik wist genoeg. Dit werd hem niet.

 

Een liedje voor jou

13ef7f626a4deef791bb23b7c88713f6_1394277

Aan het einde van een groepsvakantie was er een afscheidsavond. Er werden stukjes opgevoerd, ook door de vrijgezelle groepsleider die erbij was. Het was niet mijn type, dus het was tot mijn grote schrik dat ik geconstateerd had dat hij opvallend vaak in de buurt was. En hoewel hij ons zonder omhaal vertelde dat hij thuis graag op tijd in zijn nestje lag, bleef hij altijd op tot ik ook naar bed ging. En ik kan u vertellen dat dat niet vroeg is, want van mijn vakantie wil ik optimaal genieten. Afijn, de afscheidsavond brak aan. Hij zong een lied met een couplet over iedere deelnemer. Natuurlijk kwam Rose ook aan de beurt. Ik hield mijn hart vast en dat was maar goed ook, anders was het zeker verzakt. ‘Zeg Rose, wat kun jij bloeien…’ galmde hij, ‘op ’t middernachtelijk uur.’ Als ik door de grond had kunnen zakken, had ik dat toch zeker gedaan bij het zien van sommige treiterende, enkele geamuseerde en enige geschokte blikken…

 

Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg.

426585bc84ee3a973669f0fe45465daa_1394277

We kenden elkaar al lang, maar ineens liet hij me weten dat hij me wel beter wilde leren kennen. We zouden ergens een hapje eten en daarna nog een wandeling maken. In een bos. Nu is dat niet de ideale plaats voor een eerste date, maar we kenden elkaar tenslotte al lang genoeg om elkaar te vertrouwen. Ik wist echter niet dat hij op één punt zeer onbetrouwbaar was. En dat was met de weg zoeken. U kent dat wel: mannen willen nooit de weg vragen, hoewel ze eigenlijk niet eens meer weten waar ze zijn. We liepen een eindje door het bos, terwijl ik langzaamaan tot de conclusie kwam dat het nooit wat zou worden tussen ons. Een goede reden om terug te gaan. ‘Zeg, is het niet eens tijd om terug te gaan? Het wordt al donker.’ zei ik fijntjes. ‘Pot vol peren,’ zei hij, ‘ik weet helemaal niet meer waar we zitten.’ Ik zuchtte en zag het al voor me: wij heel de nacht rondjes lopend door een voor mij onbekend bos. ‘Zie je wel, ik had toch lintjes moeten knopen.’ zei hij. Dat was een voorstel dat hij aan het begin van de wandeling had gedaan en waar ik hartelijk om gelachen had. ‘Ik kon toch niet weten dat je de weg echt niet kon onthouden?’ verdedigde ik mezelf. Na wat gefoeter was het zover, hij wilde links en ik rechts. Eigenwijs als ik was, ging ik rechts. Hij kwam tierend achter me aan: ‘Ik kan jou toch niet alleen door dat bos laten struinen?’ Na een halfuur stond ik plotseling triomfantelijk op een wegje dat ik herkende. Over zijn gevoel twijfel ik nog een beetje: irritatie of schaamte? In deze zilla houden we het maar op het laatste. 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik durf bijna niet te reageren als man met weinig romantische woorden in dergelijke situaties.
Maar, ge hed ut wir mooi opgesomd!
Haha, maar je durfde het dus toch nog; op zich al een ware heldendaad. ;) Dubbel bedankt dan maar!
Ik ben van een ding nu echt overtuigd. U bent gewoon de goede man nooit tegen gekomen. Dat wil zeggen: u bent mij nog niet tegen gekomen.

- Ik denk overigens dat u romantischer bent dat ik u had ingeschat. U weet dit bijzonder goed te verbergen.
- Ik zou u nooit een pet geven.
- Ik had mijn vader in elkaar geslagen als hij dat had geflikt; overigens ook uw vader..
- Kinderen begin ik ook liever niet direct aan. Eerst maar eens kijken of mijn verkering wat is om moeder te worden. Adopteren kan ook altijd nog, als je beslist kinderen wil hebben.
- Ik ben nog nooit de weg kwijt geraakt.

Kortom: u bent mij gewoon niet tegen gekomen ........... .

En ik durf dit nu wel een beetje tegen je ......... .
Zie dat er wat tekst is weggevallen.

De laatste zin is: En ik durf dit nu wel een beetje tegen je te schrijven ......... .
Verdraaid, ik krijg je dat ge-U maar niet afgeleerd. Zal ik dan ook maar u gaan zeggen? ;)

Ik ben alleen romantisch al me dat goed uitkomt natuurlijk. Hoewel ik ervan uitga dat ik u inderdaad niet ben tegengekomen, ben ik het met de rest niet echt eens. Ik ben namelijk wel goede mannen tegengekomen, alleen we zitten hier in de schaamrood-zilla. Die heren zijn dus niet interessant om hier te vermelden. ;)
Ahhhh, ik begrijp JE helemaal (haha). En dat verklaart voor mij een heleboel. Met de interessante mannen is er ook geen schaamrood aanwezig. Ik ben nu buitengewoon gerust gesteld want ik dacht echt dat je nooit een goede man was tegen gekomen en dat zou zonde zijn want ik ken er minimaal eentje ........ .
Het wordt de mannen niet bepaald makkelijk gemaakt. En gelijk heb je.
Het levert in elk geval smakelijke verhalen op.
Ja toch? Over het algemeen hebben mannen het al stukken makkelijker dan vrouwen, dus eigenlijk verdienen ze het gewoon dat we het ze moeilijk maken. ;)
Vermakelijk geschreven, Rose!!
Thnxx, Yrsa!
Jij kunt echt heerlijk schrijven.:-)
Nu toch maar even wat rood op de kaken. Nee, niet van schaamte natuurlijk. Thanks! :)
De mannen /jongens komen er in de verhalen toch niet zo goed af. Zal wel terecht zijn want inmijn gedachten had ik gedurende die verwarrende levensfase van 14 tot 18 constant last van het schaamrood op de kaken. En de vele pijnlijke momenten, zal ik hier maar onbesproken laten.

Maar een romantische blunder als 'Jip de Kip' valt volgens mij niet meer te overtreffen ;-)
Onbesproken laten? Dan meld ik bij dezen maar dat mijn pb-deur wijd openstaat. Dus mocht je onverwerkt leed hebben... Heb ik meteen weer stof voor een artikeltje natuurlijk. ;)

Ja, Jip de Kip spant de kroon wel. Gelukkig heeft de echte versie van Jip allang het loodje gelegd.
Vaders kunnen zo irritiant zijn.. Die van mij had er een handje van om aan de leraar die mijn mentor was, steedvast te vragen hoe het met een andere leraar was ( die wij Kweil noemden) En pa gebruikte dat natuurlijk de bijnamen. Vond hij lollig. Mijn leraar grijnsde er maar om maar ik wou op dat moment wel heel graag ergers anders zijn.. Ikheb geen medelijdn met de knullen uit je stuk, wel met jou dat je zoveel te stellen had met de heren..-;)
Met jou kan ik praten, Anerea! ;)
En vaders, tja, ze lijken de behoefte te hebben om je altijd voor schut te zetten. Soms wil ik hem graag achter het behang plakken!
Dat had ik met de mijne ook. Alkan ik er nu om lachen en wou ik natuurlijk dat hij er nog steeds was om zijn stomme grappenuit te halen.-;)