Strompelend door het mijnenveld (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 06 March 23:43

da5c2f58028a53e79545d9a75bd0fd3f_1394147Zoveel tegenstrijdige gedachten woeden door mijn kop dat mijn hersenpan ieder moment zou kunnen ontploffen. Een splinterbom in Crêpe Du Chine Georgette.

Ik snap zelf niet waar dit zeer ouderwetse textiele projectiel ineens vandaan komt.

“Mijn Goede Doel molesteren? Dan moeten er wel mannen komen en geen gevilde koeken. Laat hem een ander baantje zoeken,” grom ik op weg naar huis. Mijn vriendin knikt

“EmjE, vertel  eens: Wat doe ik in Godsnaam hier? Ik ben al een maand terug en we zijn geen steek opgeschoten. Ik dacht onderhand weer weg te zijn, maar nee...” Ze haalt haar schouders op. Het motregent alweer.

“Ik weet niet wat jij hiervan vindt, maar ik zie er de zin niet van in.” Mijn vriendin huivert, trekt de sjaal iets strakker om de schouders.

“Vergaderen om Harrie aan het woord te laten?” suggereert ze.

“Inderdaad, zonder dat het ooit nog over het project gaat, waar het immers allemaal om draait. Wat zeg ik? Niets komt aan bod van wat ik al die tijd probeer aan te kaarten. Het wordt eenvoudig niet serieus genomen.” Met mijn hoofd tussen de schouders, de kin diep in de kraag, stamp ik naast haar over het trottoir en kijk hemelwaarts waar uiteraard geen ster te zien is. “Of hij neemt het te serieus, ” mompelt ze veelbetekenend wat me boos maakt.

“Te serieus? Daarom moet hij mijn reputatie bevuilen? Ik heb anders géén zin om deze vorm van bezigheidstherapie in stand te helpen houden. Wat is dit anders dan avondvullend schouwtoneel ten bate van een oude kerel die niets anders om handen heeft zich als baas te profileren. Wat denkt hij wel?” Na twee minuten staan we al voor de lift. Zo dichtbij is het huis waar ik zojuist bijna een moord beging.

“Ik heb in ieder geval méér en zinvoller werk te doen dan die vent eens per veertien dagen aan zijn broodnodige bevrediging helpen. Laat hij zichzelf maar af gaan trekken.” Ze schiet ondanks de opgewerkte spanning in de lach. Ik ook en we kijken hoe de roestvrijstalen deuren open zoeven.

“Ben ik op deze wereld gezet als kop van Jut?  Opdat iedere verdomde machtswellusteling, die op deze aardkloot rondloopt, zijn dwangneurotische machtsdriften op mij bot kan vieren? Sorry, mijn moesje en lieve broer waren echt voldoende om zelfbeheersing op te oefenen. Geen zin meer in.” zeg ik als we naar binnen stappen.

“Het is inderdaad wel bekrompen allemaal,” fluistert ze, drukt op drie en zwijgt.

“Jij denkt toch niet dat ik deze afschuwelijke brief aan die zakkenwasser heb gestuurd?”
“Nee.”

“Oh, gelukkig maar. Het is wel jammer dat ik je de echte mail niet even heb laten lezen,” zeg ik, maar ze haalt haar schouders op, " want dit doet nu toch niet meer ter zake," vindt ze.

"Nee, het kwaad is al geschied." sis ik en we stappen de lift weer uit. Thuis gooi ik de jas van me af, fleer de schoenen onder de bank, giet meteen twee sherryglazen vol, zet de tv aan en weiger nog hardop één woord aan deze middeleeuwse vertoning vuil te maken. Wraak, ik zin op wraak, maar zonder mijn beste vriendin erbij te moeten betrekken. EmjE laat me gelukkig met rust, rommelt met de videorecorder en ziet vanuit haar ooghoeken hoe ik stomend, maar muisstil van mijn drnakje nippend, op adem kom van de recente slachtpartij. Hoe had ik dit in Godsnaam moeten voorkomen? Het is zo oprecht en goed bedoeld geweest om erger te voorkomen. Hier is toch geen kruid tegen gewassen en ik ben totaal onervaren in zulke dieptrieste vuile politieke spelletjes.

Mijn reputatie ligt onder vuur. Te veel mooie liefdevolle gedachten, begrip en vertrouwen is te grabbel gegooid en waarvoor? Al mijn twijfels en hoopvolle gedachten draaien hopeloos in de knoop. Iedere vergoelijking, die ik de afgelopen maanden heb verzonnen, elke begripvolle verklaring voor de vreemde zaken die me gaandeweg zijn opgevallen, lijken nu volkomen ridicuul. Belachelijk en dom. Het is te veel om een lijstje van te maken zodat ik er de rode draad in vinden kan. Verward val ik stil als een uurwerk dat al lang op roestende raders liep, maar nu stiekem toch de geest gegeven heeft. Lamgeslagen weet ik dat het tijd is om de tijd te nemen. EmjE heeft Inspector Morse opgenomen en hij loopt vertrouwd met zijn klapvoet- heeft ook last van een hernia- te mopperkonten. Zo typerend hoe hij zijn assistent misbruikt om frustratie op kwijt te raken. Die knul moet het altijd bezuren, maar inmiddels kennen wij die kuren. Ik kan me echter niet echt op de vermoorde pastoor in de kapel concentreren.

Juist nu moet ik me in mezelf terugvinden en door wanhoop ingegeven daden achterwegen laten. De nacht erover laten gaan. Deze vuile streek- stom om knip en plakwerk niet te hebben ingecalculeerd- vraagt om een helder verstand waarmee ik Harries vunzige streek in mijn voordeel om kan buigen. Maar hoe?

Ik heb bewijzen, zwart op wit, maar aangezien  vanavond tot mijn afgrijzen te zien was hoe de rest reageerde, vrees ik dat die harde feiten ook niets meer uitmaken. Dat niemand overwoog of Harrie loog, ligt me zwaar op de maag. Kennelijk denken ze dat ik echt zo onethisch en doortrapt mijn zin door kan drijven? Wat ik ook zei, argumenteerde, niemand trok Harrie’s 'bewijsstuk  in twijfel.

Weer hoor ik EmjE die avond in Ethiopië: Maak je niet druk, Henry, jij en ik, zijn immers in de meerderheid. Harrie staat ijzersterk. Dat we zo slinks worden gemanipuleerd is toch het laatste dat men verwachten zou? Wat levert hem dit op? Niemand - zeker onze goed bedoelende, hardwerkende Henry niet- bedenkt dat onze eigen voorzitter ons prachtige project in de waagschaal stelt door de boel op de spits te drijven. En wat levert het hem op? 

Henry, EmjE en ik... Drie tegen twee, Harrie heeft uiteraard ook aangevoeld dat wij op één lijn zitten. In zijn systeem is het logisch dat hij mijn maatjes in zijn kamp moet zien te krijgen en de eerste slag is gewonnen. Harriebarrie staat één nul voor. Het is in ieder geval gelukt om één van hen zand in de ogen te strooien. Henry denkt oprecht ons Goede Doel te dienen door Harrie zijn gang te laten gaan, hoe intimiderend hij ook doet. Henry verwacht niet dat dit wordt gedaan om iets te verbloemen, iets uit ons zicht te houden...maar eens gaat Harrie nat... Dat moet! Ik zou het liefst alles en iedereen aan gort slaan, met dit achterlijke verhaal naar de krant stappen, maar daarvoor heb ik momenteel nog te weinig harde bewijzen.

Dat Henrry eerlijk en integer is, staat voor mij nog steeds buiten kijf. Dat hij mij op mijn duvel geeft voor wat hij denkt dat ik gestuurd heb, is zelfs te waarderen, want wat Harrie in elkaar geknutseld heeft lijkt verdomd autenthiek, maar het is te smerig om te verzinnen. Althans voor mensen zoals wij. Hoe hij de despoot in de kaart speelt, als een marionet doet wat Harrie heeft uitgedokterd, zal hij nooit beseffen. Of pas als het te laat is. Als blijkt dat… ja wat?

Dat Dora geen ongeleid projectiel is, die over lijken gaat om haar zin door te drijven. Als blijkt dat het niet verstandig is om je oren te luisteren te leggen bij een voorzitter die zijn eigen regels maakt. Zolang Henry ervan overtuigd is dat Harrie de enige is die de kneepjes van besturen beheerst, zal  mijn ex-collega mij zien zoals Harrie me afschildert. Die gemen Dora, die ondankbaar is tegenover de mensen die zo hard voor haar bezig zijn geweest. Iedereen houdt zich vast aan die 50 000 Euro, waarvan ik nog geen enkel officieel document te zien kreeg. 

Het Vincentrum, waar alles om draait, waarvoor ik in Addis ik-weet-niet-wat heb moeten doen om geschikte foto’s te maken. Plaatjes die zielig genoeg waren om er veel geld mee los te weken. Datzelfde Vincentrum waarvoor ik teksten in moest leveren, voor op de posters en hun foldertjes. Dat grote geldschietende Vincentrum dat, zoals Harrie vanavond beweerde,  telkens met nog meer eisen komt.

Uiteindelijk, met de pyjama aan, steken we een laatste sigaretje op.

“Niemand vraagt zich ooit af hoe het met mijn kinderen in Addis is of hoe ik moet voldoen aan mijn verplichtingen aan CHAD-ET. Dat daar de mail nog steeds niet werkt vinden ze niet van belang. Dat daar de staking nog gaande is? Dat ik niets van hen hoor? Ach wat... Dat alles zal Harrie’s stichting een vuile droge rotworst zijn. Ik raak langzaam maar zeker aan het eind van dit Latijn in zo'n krankzinnige inrichting voor idiote gecontrolefreakte dwazen.” foeter ik uiteindelijk en EmjE knikt.

“Ik snap ook niet wat hij hiermee beoogt, maar ik moet naar bed. Na deze slijtageslag heb ik geen zin meer om alles de revue te laten passeren. Morgen is er weer een dag.” Ze klinkt machteloos en ik ben ook afgepeigerd. Veel te moe om mijn problemen van het begin af aan haar uit te leggen. 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een getalm. Het is water naar de zee brengen!
Was het enkel maar met water sjouwen.
Dat kan zo zijn charme hebben
als iedereen aan het eind blij is dat zij ook wat te drinken hebben
Dit is onderweg ook nog eens zo ergerlijk en beledigend.... zo alleen op mijn persoon gericht...
jongens Wat is harrie een omhooggevallen vent!
En waar is hun interesse in JOUW werk daar, JOUW mensen daar ??

Ik kan goed geloven dat je geen zin meer hebt om alles uit te diepen en te vertellen - een mens zou voor minder!
Een heel doeltreffede karaktermoor ter eer en glorie van Harrie. Daar draait het op uit denk ik.
Hoe groot Harrie zijn ego is wordt steeds duidelijker.
Inderdaad geen enkele vraag over de mensen waar het allemaal om draait. Belachelijk gewoon.
(wel even nog de tekst nalopen, er zitten tikfoutjes in. Gemen in plaats van gemene en letters die omgegooid zijn)
Doe ik , was gisteren al laat
Ik heb het laatste stuk overgeheveld naar het volgende, het herschreven en dus zul je er wat dubbele info in zien, straks