Een romance in de nacht

Door Wasbeer gepubliceerd op Thursday 06 March 18:38

745fe6f3b6098dc430b270b7ba2b2eeb_1394129

Het is een stralende dag en ik loop in het zonnetje, vrolijk te fluiten. Een beetje van die vreugde straalt af op de mensen om me heen, weten zij veel tenslotte. Sommige schudden hun hoofd een beetje meewarig en andere glimlachen me toe, waarschijnlijk omdat het fluiten ook wel erg vals klinkt. Plotseling wordt mijn blik getrokken naar haar. Kennen doe ik haar niet, maar ik weet wat ze is. Ze ziet er voor menselijke begrippen mooi uit met haar blonde haar en blauwe ogen. Geen meisje meer, maar een echte vrouw en mannen kijken met lustgevoelens naar haar, vrouwen met jaloezie. Alleen ik weet dat beide gevoelens zinloos zijn, voor ieder van hen zou er maar één gevoel passend zijn : angst. Slechts een fractie van een seconde laat ze haar echte 'gezicht' zien en ik toon haar het mijne. De omgeving lijkt even te verkillen. Mensen die naar ons keken met welk gevoel dan ook, lijken even hun hoofd te schudden, sommige in de praktijk en andere geestelijk. Het beeld dat ze een moment gezien hebben, kan niet de realiteit zijn geweest. ,Er moet sprake zijn geweest van gezichtsbedrog en hun verstand dwingt hen het te vergeten. Een tweetal kinderen is aan het huilen geslagen, zij zijn nog te jong en onervaren om het beeld snel uit hun hoofd te zetten en hun oerinstinct vertelt hen wat ze zojuist hebben meegemaakt. . De omgeving verandert weer, mensen lopen door en de nieuwe massa heeft niets mee gekregen van wat er zojuist is voorgevallen. De stralende dag is weer als vanouds. Als ik bij haar kom, hoef ik slechts één woord te uiten: 'Vannacht?'. Ze kijkt me aan met die bedrieglijk menselijk blauwe ogen en knikt en bevestigt: Vannacht! Een opgeschoten joch dat de woorden heeft opgevangen, begrijpt de bedoeling verkeerd en schreeuwt ons een een schuttingwoord toe om daarmee aan te geven dat hij zijn eigen verlangens even projecteert op ons. De omgeving reageert daar verschillend op. Even kijk ik hem aan en laat hem iets voelen van hetgeen ook zijn lot zal zijn. Lijkbleek strompelt hij weg, hij zal het na een tijdje weer zijn vergeten, totdat ook zijn moment zal komen. Dat is tenslotte de enige troost voor de mensheid, ze kunnen vergeten.

      7c51acb55d81be5e4f965102677b5f58_1394129                         

 

De dag verloopt kalm want waarom zou ik met druk maken voor deze nacht. Er zijn ontelbare daarvoor geweest en er zullen nog ontelbare daarop volgen. Allemaal gevuld met opwinding en toch is er dat vreemde gevoel van spanning en iets anders dat me verbaast. Wat zou er deze keer anders kunnen worden? Maar ik hou de klok in de gaten en de wijzers lijken dit keer toch langzamer vooruit te kruipen dan anders, Precies om middernacht ben ik op de plaats waar ik haar vanochtend heb ontmoet en zij staat daar al te wachten. Dat geeft me weer dat vreemde gevoel, denkt ook zij dat deze nacht anders zal zijn? Ze ziet er exact hetzelfde uit als vanochtend, maar er hangt een donkere straling om haar heen. Het is maar goed dat er geen mensen op straat zijn want het is niet alleen voor mij een teken dat zij geen echt mens kan zijn. Zonder een woord versmelten we. Menselijke woorden zijn er niet voldoende voorradig om dit proces en gevoel te beschrijven. We zijn één in ieder opzicht en zonder enig voorbehoud, iets wat voor een mens zelfs niet in zijn bizartste dromen is voor te stellen. Ik voel alles dat zij voelt, heeft gevoeld, heeft gedaan en wat zij is. Voor een moment ben ik ook haar en zij is het meest zuivere kwaad dat ik ook heb meegemaakt. 'Kwaad' ,dat is ook weer zo'n menselijk woord dat niet voldoende aangeeft voor wat ik in haar voel. Alle voorgaande versmeltingen hebben niets betekent voordat deze kwam. Er is geen twijfel of onzekerheid, ik ben haar en zij is mij en we weten vanaf dit moment dat we elkaars partner zullen blijven tot in de eeuwigheid. Demonen komen niet terug op hun gevoel. Het heeft maar een fractie van een seconde geduurd en dan zijn we weer terug in onze menselijke vorm. Euforisch grijpt zij een voorbijlopende hond en scheurt hem moeiteloos uit elkaar. Tegelijk drinken we het zilte bloed uit een nog kloppend hartje. Hoe romantisch zouden mensen dit ritueel vinden om een band te bevestigen?

           6d7406dd4bc174a98c842a419788e3d5_1394129

 

Zij danst voor me uit als een nachtvlindertje , maar ik volg haar moeiteloos, zoals ik vanaf nu altijd zal doen. Ik weet wat ze van plan is, want ik ken haar nu volledig en ik verheug me er op. Meer nog dan in al die ontelbare nachten voordien met anderen. Bij een simpel rijtjeshuis stopt ze plotseling en kijkt me even aan aan. Hier zal het gebeuren deze keer en het zal voor ons samen de eerste nacht zijn . We dringen moeiteloos binnen staan aan gauw aan het beddeneind van een jong stel. Het is duidelijk dat ze zojuist ruzie hebben gemaakt en ze zitten rechtop, boos voor zich uit te kijken. Ik deel een blik met mijn geliefde aan en we voelen een moment van kille vreugde en verachting over de domheid van dit stel dat het laatste normale moment, dat ze zullen kennen zo zinloos heeft verspild. Zij kijken naar ons en verstarren, eerst is er ongeloof en verbazing in hun ogen, dan komt de zekerheid, angst en vertwijfeling ondanks het onvermijdelijke dat zal gaan volgen. Ik duw mijn lange vingernagel in de schouder van de jonge vrouw precies op de plaats waarvan ik weet dat het haar zenuw op de meest pijnlijke plaats zal raken en haar hoge gegil vult de kamer. Mijn partner ( ik proef dat woord en het klinkt als onvoldoende) verbrijzelt langzaam en doelbewust de pink van de man om hem de pijn zo lang mogelijk te laten voelen. Zijn schreeuwen van pijn harmoniëren mooi met de hare of ligt dan aan het gevoel dat ik vandaag heb verworven? De volgende uren kwellen we onze slachtoffers op de meest extreme manieren die maar mogelijk zijn en beide hebben we toch al zeer veel ervaring op dit gebied opgedaan. Mijn liefje toont al haar kunde op dit gebied en ik sloof me uit om haar te overtreffen als een verliefde puber. Al gauw is er weinig menselijks meer te herkennen aan onze beide slachtoffers. Op het moment dat ik voel dat het leven bijna is geweken uit hetgeen voor me ligt en dat eens een jonge vrouw was, ruk ik haar hart uit het lijf en geef dat trots aan mijn lief, terwijl ik het het zachtjes zie kloppen. Met dat hart in haar hand verandert ze even in haar mensengedaante Het beeld van haar in die vorm met een hart in haar kleine hand staande in een kamer die gevuld is met bloedspatten en de meest extreme geuren , die menselijk leed en pijn met zich meebrengten, is zo intens dat ik bijna vergeet mijn aandacht te bewaren voor het moment dat nog moet komen. Mijn geliefde doodt ook met een achteloos gebaar haar slachtoffer en we wachten gespannen maar geduldig. Langzaam zie ik die lichtende vorm verschijnen uit het lichaam van mijn doelwit, haar ziel en hetgeen waarvoor ik hier ben. Tijd om haar te binden, indien dit niet lukt zal zij als een geest op de aarde zweven totdat een andere demon haar bindt, er is immers geen andere bestemming mogelijk voor de zielen van het mensenras. Snel koppel ik mijn energie aan de hare, zoals ik al duizenden malen eerder heb gedaan. Op dat moment voel ik dat zij beseft wat er gebeurd is en ook begrijpt wat dit betekent. Even doe ik haar een beetje pijn en laat ik haar weten dat hetgeen ze eerder heeft meegemaakt slechts een zwakke afspiegeling was van wat er nog gaat komen en nu voor de eeuwigheid. Zij begint te gillen,maar dit keer alleen maar te horen voor mij en de duizenden eerder door mij gebonden zielen gillen met haar mee, beseffend dat zij nog niet eens weet wat de echte pijn is die zal gaan volgen.

                                       68e5e3b02fad4fa9cb75b8d6657f4d20_1394129

 

Als ik opkijk zie ik mijn lief staan en ik weet dat zij zojuist het zelfde proces heeft meegemaakt. We versmelten weer even om die nieuwe ervaring van vandaag ook te delen. Inmiddels denken we als één aan al die mensen die nu liggen te dromen, maar weinig bewust van het idee dat het morgen hun beurt kan zijn. Onze liefde zal nog vele nachten bevestigd moeten worden.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen!
Gelezen
Ik vind dit echt een meesterlijk goed verhaal.
'Snel' geschreven (leest als een trein)
Horror is niet mijn genre en ik heb meer het gevoel van thriller bij jouw verhaal. Dat gezegd hebbbende vind ik het wel een heel goed verhaal.
Heel bijzonder en mooi. Alleen, en dat is mijn probleem met al deze horrorverhalen het wordt nooit echt eng. Duister en vol pijn en dus akelig genoeg dat wel maar ik schrik niet. Daarom heb ik ook zoveel moeite om een verhaal te schrijven. Ideeën genoeg maar om er een goed griezelig geheel te maken is bijna een brug te ver.
Een horror op TV heeft de bijpassende geluiden en schreeuwen die echt hoorbaar zijn.. momenten dat een hart hoorbaar meeklopt, schrikeffecten..
Wij moeten het hier alleen met woorden doen. Zijn er geschreven horrors waarbij je dus echt van angst achter de bank zit? Ik vraag het me af..
;)
tegen Doortje2
1
Daar heb je meer dan gelijk in. Absoluut waar, maar ik kan me zo een horrorverhaal voor de geest halen waar ik nu nog - dertig jaar na dato - akelig van wordt. Ik vind het een vreselijk moeilijk genre om te schrijven en om te lezen. Omdat het zo snel verzand in sadisme en bloederig gedoe.
Horror heeft voor mij vooral met angst te maken, het liefst zo onderhuids mogelijk. Je weet dat er iets gaat gebeuren maar je weet niet wat of wanneer. Alleen dat het akelig is.
Dit verhaal van Wasbeer valt daar wel onder, een wereldbeeld die zo griezelig is dat je er niet verder over na wil denken of die van LadyD waarin de schrijfster weet dat zij het volgende slachtoffer is en daarin berust. :)
We zijn het eens :-)
Moeilijk genre
Mooi verhaal. Er zitten een paar kleine foutjes in :-). Deze zin was moeilijk om te ontcijferen:

We dringen moeiteloos binnen staan aan gauw aan het beddeneind van een jong stel.
Thanks , zal de gekke dingetjes er nog even uithalen :)