Blootsvoets door een mijnenveld (6)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 05 March 21:57

Radiostilte

Uit Ethiopië komt geen reactie meer op mijn mails, ook Mattie reageert via de universiteit niet. Internet is uit de lucht, neem ik aan, vanwege de staking waarover wij via ons vooruitstrevende tv journaal noch enige krant iets te horen krijgen. 

Die avond, bij de witlof en het balletje gehakt, incluis smeuig schepje jus, is EmjE het met me eens. "Het is altijd beter eerst te proberen om het onderling op te lossen,"vindt ze smullend van ons ouwetruttige Hollandse kostje. “Zeker met een man als Harrie, die natuurlijk niet ten overstaan van iedereen de les wil worden gelezen. Hij kan geen kritiek velen en zo zal hij het voelen als je bij de volgende vergadering tegen hem in gaat. Dan metselt hij zich nog meer in, denk ik en wie weet welke smerige dingen hij dan gaat roepen, puur om zichzelf vrij te pleiten. Wat dat betreft is hij hopeloos doorzichtig met zijn opgeblazen ego, haha, de Witte Ganzen, haha, om je te bescheuren.” 

Ze hoeft de brief niet te lezen, weet dat ik hem met zorg in elkaar heb gezet en met een gerust hart stuur ik de mail weg. Morgen kan ik me op de rest van het werk storten. Dat is tenslotte mijn vak en het geeft me de kans het gevoel terug te roepen met iets zinnigs bezig te zijn dat ergens nog een raakvlak heeft met Ethiopië. Ongemerkt zijn mijn meisjes en collega's door deze ellende toch op de achtergrond geraakt.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.

Nu puntje bij paaltje komt blijkt het niet eens zover bezijden de waarheid te zijn geweest toen ik vlak voor vertrek dat korte mailtje aan Annania schreef:

"Beste Atu Anannia,

Hier een minder leuk bericht van uw Dora Weltevree. Vanwege de stichting moet ik onverwacht naar Nederland vertrekken. Het spijt me geen afscheid meer te hebben kunnen nemen, maar ik kom snel terug. Dan zal ik u alle details meedelen over de reden van mijn plotselinge vertrek. Tot snel, uw toegenemen Dora" 

Ato Alemu’s reactie is op de dag van mijn aankomst nog wel binnengekomen omdat de mail het nog deed, kennelijk. Hij heeft uit hoofde van de directeur meteen gereageerd:  “Hallo, our one and only Missie Dora, die ons zo erg heeft verrast met haar vertrek. Wij zijn erg geschrokken dat ons aller, altijd vrolijk zingende vogeltje, zo onverwacht gevlogen is. Zonder afscheid te nemen. Foeifoei. Terwijl je immers ook al griep had zoals Maria me vertelde!  We hopen dat er in Nederland geen ernstige problemen zijn, dat het allemaal op zijn pootjes terecht komt. Jou kennende, zal het wel goed komen, los je alles, wat het dan ook is, met je goede humeur en inzet op. Sterkte en we houden contact. Groeten van je toegewijde Alemu en alle collega’s." 

Het voelde, nadat Dorien en Pee net hun ijskast voor me open hadden getrokken, als een vette warme omhelzing uit de verte en ik heb meteen enthousiast gereageerd dat ik goed aangekomen was, dat ik hoop hen inderdaad snel gerust te kunnen stellen.  Of die mail hen heeft bereikt is niet duidelijk…

Moges Tafesse, de jonge filmer waarmee ik in Addis veel diepgaande gesprekken voerde over hoe hij de vooruitgang in Ethiopië ziet, heb ik na aankomst meteen gemaild om te vragen of hij een oogje in het zeil wilde houden bij de meisjes nu ik onverwacht een week eerder naar Nederland was vertrokken. Soms lijken toevallige ontmoetingen lange tentakels te hebben die aan dezelfde octopus kronkelen.  Ik weet dat hij nu, net als Mattie, leider is van een ondergrondse cel en een rol vervult in de studentenrellen. Hij vertelde me dat hij daarbij betrokken is, maanden na de eerste staking, omdat ik hem het hemd van het lijf vroeg. Moges is een gestudeerde intellectueel met kritische visie, die mijn pro deo werk voor zijn documentaire met open armen ontving. Hij is ervan overtuigd dat ik als designer makkelijk aan de kost kom in Addis en ik ben van plan daar een reclamebureau te beginnen. Zonder eigen inkomen teert mijn spaarbuffer te veel in, aangezien ik van de stichting geen vergoeding voor mijn levensonderhoud ontvangen zal. We staan ons er immers op voor dat er geen geld aan de strijkstok zal blijven hangen

Hoe onvoorspelbaar leven is.

In Addis had ik er geen echt beeld van waarom men mij vanuit Nederland nergens in betrok en ik kon mezelf nog sussen met de idee dat het aan mij lag, dat er iets niet goed afgesproken was. Dat ik me aanstelde of het me verbeelde dat ik werd genegeerd. Nu is duidelijk dat het méér dan nodig is dat ik terug ben.

Ieder dag open ik met kloppend hart mijn mialbox, om te merken dat het van Harrie’s kant stil blijft. Hij laat het zeker allemaal bezinken voordat hij reageert? Terwijl ik constant werk aan de visitekaartjes en formulieren die voor de stichting moeten ontworpen, begin ik me te realiseren, dat het niet eens de lompe aard is die me tegen de borst stuit. Vooral de tegenstelling van waar ik vandaan kwam en waarin ik ben beland, doet me huiveren. Vertrokken met een bezorgd hoofd en toch een blij hart zweefde ik boven de wolken naar ‘huis’ waar stakingen het niet onveilig konden maken. Vol weemoed en dubbele gevoelens, maar met de trotse, geruststellende zekerheid van het kind dat haar uiterste best heeft gedaan. Iedereen zou tevreden zijn, niemand kon zeuren, want alle  opdrachten waren naar mijn eigen tevredenheid gelukt. Mijn eerste poging om fondsen te werven is met de Wings of Support een succes. Het fritesproject, of althans de start ervan, is bijna zeker. Hoe onwetend was ik in de vooronderstelling dat de staking de boosdoener was van het als een dief in de nacht hals-over-kop-vertrek. Naief en vol positieve verhalen liet ik alles wat ik liefhad achter en waarvoor? De welverdiende Nederlandse rust, even vrij zijn, genieten van mijn vrienden. Ik zou me de beloning na al het harde werken goed laten smaken, me eindelijk laven aan de succesverhalen van mijn vrienden, kunnen vertellen over de mijne. De rustgevende overtuiging dat ik na een maand, als alles in Addis weer rustig is, terug gamaakte het vreselijk afscheid van Mattie en mijn leven daar dragelijk. Natuurlijk zou ik mijn beloften nakomen. Ik ging naar Nederland om zoveel geld op te halen als zij daar zelden bij elkaar zien.

Inmiddels voelt het belachelijk, die kinderlijke blijdschap en goedgelovigheid. De gedachte dat wat me te wachten stond een storm in een glas water die we snel op zouden lossen. Toen was de verjaardag nog geen domper geworden. Geen absurdistische vertoning van goede wil waar men met goed fatsoen niet onderuit had kunnen komen. Toen geloofde ik nog dat die eerste vergadering een wederzijds feest der erkenning en waardering worden zou.

Ik ben tien dagen terug en Addis lijkt lichtjaren van me verwijderd.

In zelfmedelijden verdrinken wil ik niet, dat haalt nog meer de werklust er uit en te lang stilstaan bij wat er niet meer is, zal me verlammen. De rake klappen waarmee ik wakker word in het vlakke nette Holland, zijn echter niet te ontkennen. Het rijke Nederland waar niemand nog opkijkt van een karaktermoordje meer of minder, waar doortrapt gekonkel ingeburgerd is alsof het de hoognodige voeding is om te overleven. Wie weet is dit van hogerhand, God mag weten waarom, zo geregeld opdat ik nog een les te leren heb? 5b5bcc60e912e61f78e76d71d2b2c3f9_1394055

Ik ben een rare drol, een verlopen toverkol en blij dat ik verbaal en geestelijk sterk in mijn schoenen sta. Met een beetje letterkundig illusionisme is de waarheid te verbuigen zodat ik niet hoef te liegen, maar de warboel waarin ik nu verzeild ben maakt me onzeker, bang en daarnaast toch ook weer idioot vastberaden. Ik zal me niet te laten kisten. Niemand zal me eronder krijgen. Het is van levensbelang dat ik dit oplossen zal, doch het heeft niets meer te maken met lekker ontspannen leven, op de toppen van je kunnen iets geweldigs presteren. Er is teveel dat ik beschermen moet, waarvoor ik zorgen moet, teveel die me vertrouwen en afhankelijk zijn van hoe ik dit probleem te lijf zal gaan. Dit doolhof is veel ingewikkelder dan even een vlekje wegwerken bij een in versloffing geraakt huwelijk, dat nodig moet worden opgepimpt. Hier bereik ik niets met een paar vernieuwende gedurfde seksstandjes of het geile lege bezoek in onderbroek aan een gemengde parenclub.

Dat weekend komt er een mail van Henry binnen, waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ik eis van mezelf dat ik doodkalm blijf want mijn lichaam schiet alweer in alarmfase twee. Oplettendheid, van alle kanten dreigt gevaar. Ongrijpbaar onheil zweeft boven mijn hoofd.

“Zeg Dora, wat maak je me nou. Je weet toch wel dat we het zonder Harrie niet kunnen? Je moet maar eens wat minder noten op je zang hebben want anders jaag je hem nog weg. Dat kun je toch niet maken nadat hij zich zo voor je in heeft gezet?” Mijn zorgen over het zuidelijk halfrond vallen in het niet bij wat ik hier voor de kiezen krijg. Henry, de goede kerel, mijn maatje en medestrijder tegen onrecht,  de man die alles lijmen kan veegt ongenadig de vloer met me aan over wat ik heb gedaan, maar ik begrijp er helemaal niets van. Ik neem aan dat dit over de vergadering gaat en antwoord hem, dat ik het al met Harrie op aan het lossen ben, dat hij zich er geen zorgen over hoeft te maken, "want we zullen dit onderling, als twee volwassen mensen wel op lossen." In een kort antwoordmailtje wenst hij mij daar veel succes mee en ik blijf verbaasd, naar adem happend, achter de computer zitten... 

De dagen gaan daarna voorbij, rijgen zich aaneen tot een doorlopend vechten tegen de bierkaai, die nergens te zien is want Harrie noch de anderen laten iets van zich horen terwijl ik probeer alle opgedragen taken naar behoren voor de volgende vergadering af te krijgen. 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verwarrende situatie
het is maar een rare bedoening als je het mij vraagt.
Ben het met je eens...
Vreemd dat mailtje van Henry. Je komt meer en meer alleen te staan. Dit dendert met een noodgang op een catastrofe uit. Kan niet anders.
Kedeng kedeng
Wat een gekonkel!
Ik weet niet wat Henry ineens bezielt... maar de eenzaamheid wordt er niet minder om.
Het zit je ook niet mee. Het lijkt alsof iedereen nu tegen je is....
Vast een storm in een glas water...
Alleen, EmjE en ik... Geen contact met Addis wegens de staking en de rest ligt dwars. Om gek van te worden.
dat wachten op een antwoord is moordend.
En wat bezielt Henry nu? Een mens zou voor minder versteend zitten!

Het blijft spannend ... zelfs het wachten kan je zo 'opwindend' verwoorden!
Dank je voor het compliment. ja, tijdens wachten gaat er veel door een mens heen...
Nu we vrienden zijn en wat meer gelezen heb, zal ik deze met belangstelling gaan volgen. Ondanks je onaardige gedrag tegen me ;)