Zelfgeschreven Verhalen

Door Jonathandumarey gepubliceerd op Tuesday 04 March 16:49

Welkom iedereen op mijn pagina! 

Hier schrijf ik zowat mijn nieuwste verhaaltjes die ik deels het echte leven haal, deels verzin. 

Niet gebaseerd op waargebeurde feiten! 

Als je schrijffouten vind, dan mag je dat altijd in reactie plaatsen!

 

1.

 

Ons laatste examen, Frans. Degene die ons examenrooster had gemaakt, wou ons zeker eens goed laten buizen. De laatste drie examens waren namelijk: Wiskunde, Nederlands en Frans.  In een verhittende klas zat iedereen, incluis ik te wachten tot het verlossende signaal van de bel zou klinken.  De minuten duurden uren en na 15 minuten (15 uren in deze tijden) ging eindelijk de oorverdovende vervloekte bel. Iedereen sprong op, grabbelde met een snelheid - waar een luipaard niet eens aan kon tippen – achter hun rugzakken en zette een spurtje richting de deur. Het vervloekte klaslokaal verlaten gaf me een blij en opgelucht gevoel. Ondanks dat ik examen Frans goed had verkl… , euhm, ik bedoel verknoeid kon niets mijn dag nog verpesten. Het gevoel om doorheen de schoolpoort  te lopen en in gedachte te hebben dat je klaar bent met de examens – de meest irritante tijd van het jaar – en de zomervakantie eindelijk is begonnen is onbeschrijfelijk. Het maakt je blij, geeft je de grootste kik van je leven. Het geeft je meer energie dan als je 5 monster achter elkaar hebt opgezopen. Natuurlijk was er weer 1 van die leerkrachten die ons probeerde wegjagen van de schoolpoort naar huis, maar dit keer kon ze ons niet verjagen. We lachten haar vierkant uit – niet beseffend dat we die leerkracht het jaar erna terug hadden – en bleven rondhangen aan de schoolpoort. Ik bedoel niet letterlijk hangen, want onze poort was zo roest, alsof de stukken zo uit elkaar zouden vallen. Dus daar stond ik dan, samen met enkele vrienden en vriendinnen te roddelen over onze leerkrachten – voorlopig onze ex-leerkrachten want het is vakantie! – en af te spreken met elkaar. De tijd leek even stil te staan, voor mij dan toch, toen de tofste meid van de school passeerde. En weetje, zij was mijn beste vriendin! Haar groen-blauwe ogen schitterden in de zon en de zachte verwarmde wind streelde door haar lange donkerblonde haar. Aan haar rechterkant van haar goddelijke lichaam had ze haar fiets bij, aan de linkerkant liep haar beste vriendin Maxime. Ze was duidelijk in de ban over het onderwerp dat ze met Maxime aan het bespreken was. Ze waren waarschijnlijk – zoals altijd – weer bezig over hotte spetters en over meisjesdingen.  Ik waakte op uit mijn dagdroom en besefte dan pas dat ik als een gek naar haar stond te staren. Gelukkig was dat niemand opgevallen! Ik verliet het groepje waartoe ik, tot dat moment natuurlijk, bij hoorde. Ik stapte recht op haar uit en gaf haar onze vertrouwelijke welkomknuffel. Haar lichaam voelde warm aan en ze rook weer naar haar typische Nicki-geur. Ja, zo heette ze namelijk, Nicki. We beëindigden onze knuffel en stonden recht voor elkaar.

   ‘Hoe was je dag, meisie?’ vroeg ik aan dat beeldschone meisje dat in mijn ogen gewoon perfect is!

   ‘Kan beter, ik ga zwaar buizen voor chemie, das voor bij de rest van mijn collectie buizen’.

Mijn mondeindes krulden omhoog en ik zei op een sarcastische toon: ‘De gamma heeft bestelwagens te huur, moet ik eentje gaan halen voor je rapport op te halen zodat ál je buizen mee naar huis kunnen?’

Ze lachte met zo een hoge meisjeslach – die eveneens grappig als aantrekkelijk was – terwijl ze me een zachte stomp in mijn zij bezorgde.

  ‘Je bent me er eentje. je bent de grootste tjoep die er bestaat!’

Ja, tjoep. Dat was zowat mijn meest-gebruikte woordje geweest dat ze het van mij had overgenomen en zelf begon te gebruiken. Ondanks dat het woord een synoniem was van kieken, gaf het me toch een warm en vertrouwd gevoel vanbinnen.

   ‘En wat is het programma voor deze zomervakantie? Ga je op reis naar een ver zuiders land of naar de zee zoals vorig jaar. Of  euhm.. blijf je thuis deze vakantie zodat je superveel met mij kunt afspreken?’ Een knipoog ontsnapte me en ik vertelde verder zoals een kip zonder kop .‘ En je gaat natuurlijk toch mee op Jrk-kamp eh?’

   ‘ Ik blijf deze vakantie lekker thuis en tuurlijk ga ik mee op het Jeugd Rode Kruis kamp.  Dat zou ik voor geen geld van de wereld willen missen! ‘

Ik glimlachte en maakte een grappig ‘woohoo’-geluidje.

   ‘Maar euh, Georges, ik moet verder naar huis. Ik word op tijd verwacht voor het middagmaal. Maxime, are you ready? ‘

Maxime keek op uit een groepje waar ze zich had aan toegevoegd, nam afscheid van haar vriendinnen en kwam met een stevige pas richting ons.

   ‘Yes, I am!’ Riep ze ons toe.

Ik gaf Nicki een afscheidsknuffel en we vetrokken elk naar op onze fiets, zij richting haar huis, ik richting het mijne.

Ik droomde weg op mijn fiets zonder enig besef en dacht aan van alles. Aan Nicki, de school, de andere vrienden, enzovoort. Ik werd opgeschrikt uit mijn gedachten door een claxonerende wagen die zo duidelijk maakte dat ik in het midden van de weg reed. Ik draaide snel mijn stuur en fietste verder op het vuile, onverzorgde fietspad. Eindelijk thuis aangekomen plaatste ik mijn fiets op de oprit, zocht mijn bosje sleutels in mijn boekentas en opende de lichtgrijze voordeur. Hartelijk werd ik verwelkomt door mijn twee kleine hondjes; een Franse en een Engels Bulldogje. Zo thuiskomen maakt echt je dag goed, in dit geval nog beter! Ik neem de kleinste op en lijn de andere aan en ik word zo meegesleept door de grote naar de tuin. Daar doen ze rustig hun behoeftes, terwijl ik de mijne ook doe. Nee, niet wat jullie denken! Mijn behoeftes zijn denken, ontspannen, wegdromen, muziekliedjes die me de hele dag irriteren uit mijn hoofd zetten … Met een grote sprong schrok ik de lucht in toen de  auto die op onze oprit kwam gereden eens goed op haar claxon duwde. Lachend kwam mijn moeder uit de wagen, groette me, vroeg hoe men dag was geweest en ging vervolgens verder naar binnen. Ik bracht de twee snuffelkoppen terug naar binnen en gooide mijn rugzak ergens boven – genoeg uit mijn zicht – in een hoekje. Ik opende mijn laptop en gooide mezelf en dat oude verrekte trage spel op mijn bed. Tijdens het wachten op reactie van dat overgepensioneerde laptopje nam ik eventjes mijn gitaar en oefende op mijn nieuwe tokkel. Dat is namelijk 1 van de twee dingen die mij het meest ontspannen. Gitaar spelen en muziek luisteren… Ik zou liegen moest ik dit vertellen. Nog iets dat mij volledig ontspant is in mijn dagboek schrijven. Je denkt nu waarschijnlijk van: ‘Omg, een dagboek hebben en je bent een jongen. Dat is zo gay. Wie heeft er nu een dagboek als jongen?’

Ik heb zo een dagboek en daar schrijf ik alles in! Niemand weet dat en dat wil ik graag zo houden. Het gevoel dat iedereen mij uitlacht dat ik, als jongen, een dagboek zou hebben zou mij zeer veel verdriet bezorgen. En ja, ik ben ook een jongen met gevoelens en nee, ik ben nog steeds geen homo. Dat stereotiep beeld van een jongen dat op jongens valt – ik zeg zo weinig mogelijk homo want dat woord klinkt gewoon bescheten – moet de wereld uit! Maar nu om verder te gaan met de rest van mijn leven…

De vakantie was voor mij al begonnen, ondanks dat we vrijdag nog naar school moeten om dat verduivelde rapport te gaan ophalen en eventueel – voor de mensen die geen leven hebben en duidelijk hun leerkrachten gaan missen – afscheid te nemen van onze leerkrachten.  Nu is die vervloekte laptop eindelijk opgestart en ik open facebook. Ondanks dat het middag is, zijn er toch al 53 mensen online, ongelooflijk! Nadat ik de hele tijdlijn heb afgescrolld, gooi ik mijn laptop dicht en bezoek de badkamer voor een kleine boodschap (nee, geen winkelboodschappen). Ik was mijn handen en staar naar mezelf in de spiegel die – weeral – vuil is. Ik zie er niet uit. Mijn blond opstaand haar staat voor de zoveelste keer niet naar mijn zin en ik begin weer hevig te frommelen met mijn haar, waardoor het zeker naar de vaantjes is. Die puisten aan mijn mond trekken echt op niets! Ook al smeer ik daar elke ochtend en avond van die crème op, toch gaan ze niet weg! Mijn veel te grote kubushoofd staat gebalanceerd op mijn nek. Ik ben echt een lelijk kind.. Dat hebben mij al vele mensen duidelijk gemaakt, de ene op de iets mindere subtiele manier dan dat ik zou willen. Nu ben ik lelijk en onzeker. Slechter kan niet? Toch?

Ik hoor de deur beneden opengaan en hoor mijn moeder met haar – soms wel best irriterende stem – zeggen: ‘ Komen eeeeeeten!’ Ik strompel de trap af, loop doorheen de keuken en neem plaats op mijn gewoonlijke plaats. De tv staat aan. Naar wat kijkt mijn ma nu weer? Sturm der liebe? Nee, niet weer dat saaie programma in die nog saaiere taal. Achter een grote gefrustreerde zucht begin ik aan de maaltijd van  mijn mamaatje. Patatten met worst en lekkere rode kool! En joepie, ditmaal is de rode kool ook nog eens rood! Ja, vorige keer was mijn mama volledig vergeten dat de rode kool op het vuur stond en was het niet rode, maar zwarte kool.

‘Smaakt het?’ vroeg mamsie.

‘het is heerlijk, zoals gewoonlijk!’

Zo begon het gesprek dus en dat eindigde bij dat verhaal van de boer en zijn ontsnapte koe. Naar het schijnt, vertelde ze me, was ze hard op haar remmen moeten gaan staan voor een overstekende koe met daarachter lopend een overbezorgde boer die het dier probeerde te pakken. Ach ja, welkom in mijn wereld, welkom in mijn gemeente en welkom in mijn verhaal!

 

26 juni 2013

 

De examens zijn eindelijk voorbij! Hopelijk is de uitslag ook nog een beetje goed! Morgen heb ik afgesproken met Nicki, mijn beste vriendin zoals je al weet. Wat ik eerder nog niet weet of ik echt mijn gevoelens voor haar moet uiten. Maar… Maar… ik ben bang voor de gevolgen. Niets gaat hetzelfde meer zijn moest ze mij afwijzen. Dat wil ik niet! Het is al redelijk laat en mijn pols is al aan de slappere kant, dus ga ik maar eens mijn licht uitdoen en vervolgens lekker onder mijn lakens kruipen en dromen van het perfecte leven en de perfecte vriendin, Nicki! Dagboekje, morgen hoor je mij (normaal gezien) terug!

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.