De teloorgang van het politieapparaat

Door Dienstbaar gepubliceerd op Tuesday 04 March 16:45

Episode 1: De wijkagent, bikende ridder te voet.

Trots staart hij - zijn er eigenlijk wel vrouwelijke wijkagenten ? - je aan in fris overhemd met koene blik vanaf de website Politie. De wijkagent. Samen met de andere handhavers die elk een stadsdeel befietsen.

Hij kent de wijk op zijn duimpje en weet precies wat er leeft. Is graag op straat en biked rap naar waar dat nodig is. Zorgt er voor dat de wijk leefbaar blijft en is niet te beroerd om opgeschoten jeugd eens flink de les te lezen. Maakt ook graag een praatje met de burgerij. Zo'n agent, daar kun je van op aan. Je belt hem, verteld je probleem en er worden stantepede doeltreffende stappen ondernomen. Korte lijnen, daar gaat het om, dan kun je wat betekenen voor de belastingbetaler. De politie is je vriend.

Helaas, bovenstaand verhaal is fictie. De wijkagent komt niet voor een  burenruzie wat toch een van z'n kerntaken is. Bel 0900 8844 , hoor aan wat het kost - alleen al na 3 tarieven die je bij elkaar op moet tellen  heb je de neiging op te geven- en  spreek de naam van je stad of plaats duidelijk in. Hoopvol roept de andere kant dat je wordt doorverbonden met Hollands-Midden. Men bedankt je voor je geduld, wat echter nog wat langer op de proef wordt gesteld omdat alle medewerkers in gesprek blijken te zijn. Goed te weten dat ze druk bezig zijn! Zo hoort het ook. Na 4 minuten in de wacht begin ik toch lichte twijfel te ontwikkelen. Zou de meldkamer collectief aan de diarree zijn? Misschien een opfriscursus fotograferen  voor de mobile flitsers aan het volgen? Of zit er echt maar 1 medewerker voor zowel in- als verkoop, klachten en after sales? Na 6 minuten geef ik het uit economische overwegingen op. De teller loopt gewoon door ondanks alle inspanning van Nelie om de wachttijdgelden sterk in te dammen.

Ik probeer het een paar uur later nogmaals. De hele riedel klinkt mij bekend in de oren en na 2 koppen koffie , de krant te hebben doorgenomen de hond uit gelaten te hebben geef ik het telefonisch op. De Hermandad is onbereikbaar, het vrouwenstemmetje wordt irritant.

Maar natuurlijk! Het wijkstation, daar moet ik zijn. Daar zitten behulpzame en dienstbare mensen die mij een afspraak met de wijkagent kunnen bezorgen en het mij het vertrouwen in de arm der wet weer terug zullen geven. Persoonlijk contact is toch maar het beste.

Op de parkeerplaats aldaar is het verassend stil. INGANG OM DE HOEK zegt het bord.  Bij binnenkomst kijken 2 vrouwelijke, - waarom zitten er nooit geen mannelijke receptionisten achter een politiebalie - medewerkers mij argwanend en onderzoekend aan.  Mijn" Goede middag dames" kan er geen verandering in aan brengen. Spiedende blikken. 

"Ik zou graag een afspraak maken met de wijkagent" probeer ik argeloos. Dan komt plotseling geheel onverwacht de verplichte cursus  Verhoortechniek op mij af. " Waarom wilt u de wijkagent spreken? " klinkt het bits. " Vanwege een burenruzie" zeg ik. " Burenruzie? Daar komt de wijkagent niet voor. Dat komt zoveel voor daar zijn andere instanties die dit behandelen".  Er wordt gewezen naar een folderstandaard die in een anwb kantoor niet zou misstaan. Voor elk misdrijf wel een folder. Moord? Bovenaan. Aangerand? Iets minder prioriteit, in het midden. Burenruzie? Stichting L. We handelen per folder af, liever nog via internet, nog persoonlijker.

De beambte gritst een stapel folders uit het rek en kijkt onder gemompel van " Gek wor jedr van" of haar aanbeveling wel wettig bewijs vormt. Zonder mij een folder aan te reiken  tikt ze in: Stichting L.

Juist! Zie je wel, daar moet ik zijn en niet anders. Maar dat wil ik niet. Ik wil de wijkagent spreken. Bij mij thuis, met koffie in het vooruitzicht. 1 op 1 en geen geitewollesokken instituut. Daar is dit dispuut te ver voor.

Ik heb een deskundige verwijzing genegeerd merk ik aan de verbouwereerde blik. Ze grijpt de telefoon en smijt na 3 seconden de hoorn weer op het toestel en  meldt dat mijn  lokale fietsheld niet aanwezig is.

" Ik kan wel een verzoek indienen maar niet beloven dat hij terugbelt, burenruzie doet de wijkagent niet". Ik vraag wat de wijkagent dan wel doet. "Een heleboel andere dingen". Ik zie aan haar blik dat het stellen van nog een vraag voorlopige hechtenis kan betekenen.

Ik wens de dames goedemiddag en sta weer buiten. Heerlijk....frisse lucht. Ik stap in de auto. Zal de overgang wel wezen.

 

Volgende episode in de teloorgang: De uitnodiging tot verhoor als verdachte

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.