Zelfdoding "Springen voor een trein".

Door -Valerie gepubliceerd op Tuesday 04 March 16:01

Het is niet de meest leuke onderwerpen om elke keer te lezen, maar toch wil ik dit onderwerp onder de aandacht brengen. Elke keer weer lees ik met kippevel artikelen over mensen die zichzelf voor de trein gooien om een einde aan hun leven te maken. Elke keer gaat mijn aandacht uit naar de machinisten van de trein, elke dag elke minuut of uur springt er iemand voor een trein. Eigenlijk kan ik er ook enorm boos om worden dat dit soort mensen machinisten aandoen. Lees onder mijn artikel...

 

Zelfdoding " Machinisten maken het elke dag wel mee".

U hoort het uiteraard niet elke keer in het nieuws dat dit gebeurt, maar het gebeurt wel degelijk. Ik las vandaag een artikel in de krant ( AD-dagblad) een stuk over een verhaal van een " ex-machinist " die toen hij zijn werk nog kon doen uitvoerden en 4 a 5 zelfdodingen had meegemaakt. Hij dacht eerst dat deze baan hem een soort van vrijheid leek om in een trein te rijden en de mooiste uitzicht heeft om nederland te verkennen vanuit de trein. Maar zijn eerste zelfdoding die hij meemaakte was de eerste indruk wat je niet even van je afschud. Een vrouw die gewoon wachten tot de trein naderden. " Ik kon niet meer stoppen". Hij moest onder de trein kijken en je raad uiteraard hoe de machinist dit beleefden, de vrouw heeft nog even geleefd. " De blik van de vrouw raak ik niet snel meer kwijt". De machinist vertelden ook zijn ongenoegen over de NS( Nederlandse Spoorwegen) over het feit dat er zo weinig slachtofferhulp wordt geboden aan machinisten, die dit elke dag wel meemaken ( de directeuren zitten elke dag voor hun bureau'tje terwijl de machnist dit keer op keer moeten meemaken) "schandalig". De ex-machinist, vertelden dat hij nog jaren kampten met psychische klachten ( posttraumatische stress stoornis tot gevolg) hij vertelden zelfs dat hij dagbehandelingen kreeg in een psychiatrisch kliniek, want keer op keer werd hij geplaagd met verschrikkelijke nachtmerries.

Er wordt zo weinig respect en aandacht gevraagd over het werk wat de machnisten op de trein allemaal doen om iedereen van A naar B te laten reizen. Keer op keer worden reizigers boos over het feit dat de treinen niet op tijd rijden. Maar vraag je nu eens af, hoe zou dat nou komen??

 

Moet je nu boos of verdriet hebben van mensen die een einde maken aan hun leven?

Uiteraard is het voor de nabestaande van de slachtoffers verschrikkelijk om te horen dat je kind een einde maakt aan zijn leven. Maar wat ik mij dan afvraag waarom voor een trein waar allerlei mensen slachtoffer van worden want ook ooggetuigen hebben het meegemaakt, afgelopen zondagavond ( Rotterdam Zuid). Nu zijn er twee doden gevallen, en de andere mensen dan, hoe verwerk je zoiets?

Eigenlijk wordt je er alleen maar boos over dat mensen zichzelf willen doden, waarom doe je het voor een trein? Waarom doe je het van een flat enz..  Natuurlijk zijn het mensen die psychisch al niet in orde zijn maar waarom wordt er geen nabehandeling gegeven, en natuurlijk zijn er zat mensen waarbij dit soort hulp niet helpt. Maar als je het doet, doe het dan waar mensen zelf geen last van ondervinden. Het zijn maar moeilijke zaken dit soort artikelen. Maar ik vindt dat de machinisten betere nazorg moeten krijgen van dit soort " zelfdodingen".

 

Slot : Respect aan alle machinisten, en hopelijk zal de NS het artikel lezen en de ogen openen.

 

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mensen die zelfmoord plegen kunnen aan niets anders meer denken dan aan doodgaan. Zij hebben geen gevoel meer voor anderen, het enige wat ze willen is sterven. Er wordt zo vaak gevraagd om hulp, euthanasie bij ondraaglijk geestelijk en lichamelijk lijden, maar er wordt bijna geen gehoor gegeven aan mensen die ondraaglijk geestelijk lijden. Hun lijden is zo erg, dat zij het verdriet van hun omgeving, kinderen en partner niet meer zien. Ook al houden ze zielsveel van hen, maar leven lukt niet meer en daarom zoeken ze een weg om te sterven, of dat nu voor de trein, een auto, van een flat afspringen is of tegen een boom rijden, zichzelf ophangen, het geeft de akeligste beelden. Het zou anders kunnen als je weet hoe het moet! Vaak kan het met medicatie, maar dan moet je wel de goede medicijnen hebben en niemand mag je helpen, want dan zijn zij medeplichtig aan je dood. Het is heel omslachtig om op die manier je leven te beëindigen, want stel dat je niet genoeg hebt genomen, of dat het ontdekt wordt en je maag wordt leeggepompt....de gemakkelijkste weg is deze, voor de trein springen of van een flat springen, dat geeft je de zekerheid dat je uit je lijden wordt verlost. Hoewel mijn zoon eens een zelfmoordpoging heeft meegemaakt van iemand die voor de trein sprong, die het achteraf toch overleefde, maar wel voor het leven in een rolstoel belandde.
Wat ik maar zeggen wil, het is voor iedereen een traumatische ervaring wanneer ze een zelfmoord(poging) meemaken, maar degene die het doet, heeft geen andere uitweg meer, ziet geen andere uitweg meer, maar is wanhopig en kan niet meer aan anderen denken. Op dat moment egoïstisch? Misschien, maar dat beseft die persoon zelf in elk geval niet meer.