Autisme ik kan het wel - Praxie

Door Soekys gepubliceerd op Monday 03 March 11:35

d6d2109711512cbd8160921802eb43d6_1393845Mam, zei zoonlief gister trots: 'Wil je hier een autisme ik kan het wel over schrijven?'

Jazeker wil mam dat. Alleen niet om de reden dat jij denkt dat ik die schrijven wil. Want jouw overwinning is zoveel groter, dan dat jij hem hier nu ziet. Altijd even de korte intro. Zoonlief wordt nu 10. Heeft mcdd meervoudig complexe ontwikkelings stoornis. En loopt tegen heel wat uitdagingen in het leven aan. Naast boos slaat door in woede en angst in paniek. Heeft hij ook een behoorlijke worsteling met zijn zelfvertrouwen. Nu ben ik eens in een andere therapie hoek gaan zitten. Zolang ik weet staat in zijn ontwikkelings plan. Er lijkt iets niet te kloppen aan zijn motoriek.

Nee. Die klopte zeker niet. De bekers drinken die van tafel af geslagen of getrapt werden gaven die hint. De trap waar doorheen gestampt werd. De tafels waar hij tegenaan liep. Zijn broertje waar hij geregeld op stond. Ik heb altijd gezegd dat hij zich niet kan plaatsen in een ruimte. Nu liep ik vast in het reguliere zorgtraject. Ik ben een taoist in mn hart en geloof dan direct dat ik de verkeerde route aan het bewandelen ben. Zo ging ik puur op intiutie handelen. En ontmoete daardoor de juiste personen. Zo ook een vrouw bij ikea. Waar ik tijdens een 'ontbijtje te vroeg' mee aan de praat kwam. Tien jaar.... en ik moet van een wildvreemde vrouw in de ikea horen dat er sensorische informatieverwerking bestaat. Dat deze verstoord kan zijn en dat ergotherapie wellicht kan helpen. Tien jaar leef ik met autisme en dit is de eerste keer dat ik hierover lees. Terwijl ik denk dat dit bij ons les 1 had moeten zijn!

Even ondersteunen met een beetje gejatte kennis. Praxie: is dit aspect van het motorisch handelen waaraan een cognitief proces ten grondslag ligt (Njiokiktjien 1996)

Zoals ik het begrepen heb, het uitvoeren en aanleren van nieuwe vaardigheden. Iets wat bij mijn zoon alles behalve vanzelf gaat. Eerder schreef ik al over het voorgeprogrammeerde kind en de niet voorgeprogrammeerde versie die mijn oudste van tien vertegenwoordigd. Little did I know..... Dat dit niet zozeer alleen een cognitief probleem was. Alswel dat motoriek, motorische ontwikkeling en het ervaren van iets simpels als evenwicht een hele boel in de war kan schoppen.

Wat hem typeerde over de jaren was het eeuwig roepen van 'Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet. In drievoud. Bij alles wat nieuw was. Maar deze zilla heet: Autisme, ik kan het wel.

Tygo geniet nu een poosje ergotherapie. Gister was er een prachtig zonnetje en we wilden het huis uit. Dus we bonden de skeelers onder. Voor iedereen weer even lastig aan het begin van het seizoen. Maar vooral Tygo had moeite zijn bewegingen te plannen. Kruipen op handen en knietjes ging ze met bescherming goed af. Dus ik de zooi in de auto gegooid en naar een betere ondergrond gereden.

Mam, schrijf je hierover een autisme ik kan het wel? Ja lieverd. Maar niet over dat je hebt leren skeeleren vandaag. Maar over de enorme verandering in jouw houding. 'Kijk mam, ik kan het al heel goed!' Kijk mam, ik leer het heel snel' 'Kijk mam, ik ben hier best handig in.' De weerstand om iets nieuws te leren was minimaal. De angst om het fout te doen was weg. Er was een plezier in het leren en ontwikkelen geslopen. Dat maakt zo ontzettend veel verschil. We staan aan de start van de ergotherapie. We maken sprongen in resultaat die ongekend zijn. Hij zit soms naast me op de bank... en dan zit hij stil. Hij is trots op resultaten. Als dit de begin winst is van deze nieuwe weg. Ben ik heel benieuwd naar het einde. 

Hij bleek erg heftig te zijn qua prikkelverwerking. Daar hebben we ook nog zoveel te winnen. Evenwicht ervaren bleek een hele hoge neurologische grens te hebben. Even weg van het cognitieve ligt onze winst. Autisme ik kan het wel! Trots zijn op mezelf. Iets nieuws proberen. Ongeremd zijn door een beroerd zelfvertrouwen. Dat je hebt leren skeeleren vind ik hartstikke leuk lieverd. Maar de manier waarop. Dat is een blog waard. Dikke kus. Je mama 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
prachtig verhaal en zo geweldig dat je het zelf in de hand hebt genomen er is een levensgroot verschil met de hulpverleners en dat is dat je van je kind houdt en en hulpverlener het technisch bekijkt vanuit zijn kennis en er een professionele distantie op na houdt. Liefde overwint alles.