Blootsvoets door een mijnenveld (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 03 March 00:35

EmjE en ik hangen beschaafd, doodmoe en uitgeblust, voor de buis. Van God los wil ik met een boernbotte vlijmscherpe bijl om me heen kunnen hakken want ik voel me verkracht, moet bloed zien. Heel veel, zeeën vol, warm, dieprood gutsend slagaderlijk bloed dat uit open wonden gulpt, wil ik genieten. Het geeft niet eens van wie zolang ik het maar op kan vangen en me ermee insmeren.

Het zwijgt

in alle talen

ziet mij malen

orgeldraait het gekkenhuis

te veel moord en dood

die alles verkilt  

waarin enkel doodstil zwijgen nog

over onrecht gilt

Ondertussen wil ik haar aanvliegen. Als een woeste kat. Dikke plukken haar wil ik uit haar hoofdhuid rukken. Roepen, schreeuwn, tieren, brullen als een beest. Waarom heb jij godsamme niet ingegrepen, die vuile klootzak niet tegen gehouden? Hij maakte me af waar jullie bijzaten en jullie zwegen. Dit hadden Henry en jij niet toe mogen laten want geen ander zoals jij weet hoe oneerlijk en gemeen ik ben genaaid.

Natuurlijk weet ik wel dat deze dierlijke primitieve behoefte nergens op slaat. Ik wil de hele onchristelijke vertoning van vanavond met Harrie de Harige Aap niet nog eens dunnetjes over doen door er over na te praten of te bedenken wat hem bezielt. Ik wil haar ook niet verliezen door de achterlijke acties van een halve gare oude gek met doortrapte vunzige streken teveel aandacht te schenken. Haar aan- of afvallen zou waanzin zijn, want ze is mijn steun en toeverlaat, allerbeste, allerliefste, allergeduldigste vriendin en niet de beschermende moeder die ik nooit had.

Ze is mijn alles, mijn reddingsboei, mijn referentiekader en gelijkwaardige metgezel in deze woeste negorij van ondoorzichtigheden. Zonder haar overleef ik deze heksenketel vol kokend gemene spelletjes niet eens. Zij kan het niet helpen dat Harrie is wie hij is.

Haar bezorgde gezicht zegt dat ze niets van Harrie’s aanval begrijpt, het afkeurt. Zij zal het ook eerst verstandig laten bezinken. Bij die gedachte vloeit de loden smaak van wraak vanzelf weg. 

Ik mag door deze chaos het hoogstaande Goede Doel niet uit het oog verliezen. Ik wil niet dat die zakkenwasser zoveel kostbare tijd van ons steelt, teveel grip op me heeft en me meesleurt in zijn achterbakse spel. Ik wil zoveel, behalve dit onnodige gedonderjaag. Ik hoef mijn beste vriendin hiermee niet lastig vallen want ze zal altijd achter me staan, is mijn onderdak. Idioot karakterloos gedrag van wie dan ook legt ze haar leven lang al met véél meer gemak naast zich neer dan ik. Overhoop geschoten illusies kan niemand voor mij op de plek terug zetten. Ook zij niet. Dat zegt genoeg. Het zou doodzonde zijn wanneer een stinkdier-is hij die definitie wel waard -onze tijd samen verpest.

“Het is maanden geleden met Harrie’s mailje begonnen,” zeg ik. EmjE kijkt vragend .

“Hoera, wij zijn een stichting. Dat kan helemaal niet zonder mijn machtiging.” Even schieten haar wenkbrauwen omhoog, maar veel zegt dit haar niet en ik vraag of zij wel de Statuten heeft ontvangen. Ze knikt,  “maar ik weet niet waar ik ze gelaten heb en ben bekaf. Ik ga ze nu ook niet voor je zoeken. Veel te moe van deze stomme vertoning. Sjonge, de Witte Ganzen, het is toch te ridicuul voor woorden dat hij dat consequent blijft verbasteren? Logisch dat 'Dingetje' van den Heuvel hem niet ziet zitten. Morgen een ingewikkelde vergadering, moet ik fris bij verschijnen.”

In het laatste staartje van die noodlottige avond zakt de trotse euforie in Addis, mijn glorieuze gevoel over het afgelopen succesvolle laatste halve jaar, weg in het drijfzand waarin we zijn beland. Gelukkig heeft EmjE daar niets van in de gaten. Na twee sherry’s zoeken we ieder ons bed op waar ik van pure adrenaline bijna niet op adem kom. Iedere vezel staat in vuur en vlam, strak te trillen in alarmfase rood, klaar om de vijand met huid en haar te verscheuren, niets van hem heel te laten en te verslinden tot er alleen wat smaakloze taaie zenen en onnodige botten achterblijven.

Zelden ben ik zo kwaad, Dit dierlijke superbewustzijn komt bij mij amper voor en als ik anderen zich eraan zie verslingern kan ik enkel gevoelloos toekijken, het afstandelijk laten uitwoeden en wachten tot er weer redelijk met zo iemand te spreken is. Ooit heb ik negen maanden lang leren overleven in aanstormend onheilspellende weten. Toen stierf mijn huwelijk door die ene, niet te vatten, maar oerduidelijke veelzeggende opmerking. Dat vernietigende besef had weken nodig om te besterven. Daarna duurde het nog vier maanden tot ik sterk genoeg was om er naar te handelen, maar die tijd heb ik nu niet.

De driemaster van mijn wezen, gedreven door de wind, snijdt meestal stevig door de golven. Ook als orkanen de boeg aan stukken willen rukken. Ik weet doorgaans de meest woedende draaiwinden ten volle te benutten, kracht te putten uit de kolkende massa die leven heet. Zo gehavend als nu valt het me echter zwaar het anker uit te gooien in mijn veilige baai. Wild flapperen de overblijfsels van de grote hoofdzeilen en ik kan pas verder varen nadat ik de schade heb opgenomen

Zonder motivatie krijgt pijnlijke verontwaardiging grip op mij, maar ik weet met de laatste intacte geestesvezel dat ik me niet monddood mag laten maken. Ik vraag het aan de zwarte nacht wiens sterren door de vitrage twinkelen, aan de maan die door de bewolking kiert. Buiten is het inmiddels droog. Hoe overleeft iemand, die tot in haar ziel is bezeerd, regelrechte doodslag? 

44a77d5025a88db603bd8efbd90d1007_1393805

"Door jezelf onbelangrijk te maken, je verstand te gebruiken waarvoor God het je gegeven heeft," fluistert mijn vader vanaf de eeuwige jachtvelden, als ik na uren nog de slaap niet vatten kan en hij beveelt: "Je moet je hoofd koel en erbij houden. Let op je lijf, bewaar de rust. Herken hoe alle cellen in je lichaam je waarschuwen opdat je zijn schaakspel leert doorzien. Laat je niet ontmoedigen. Kruip in de geslepen geest van je moordenaar, opdat je hem een stap voor kunt blijven." 

Maar pa, het gaat om het goede doel. Dat verdient toch geen gekonkel, geen vieze spelletjes. Nooit geweten dat men zelfs daarvoor mij probeert te breken.

"Dan weet je het nu en ga slapen, morgen moet je meteen aan de slag om te voorkomen dat er teveel schade aan wordt gericht. Wel te rusten." Dan wordt het stil. Ik stort in vrije val in een pikzwarte vaste droomloze slaap. 

Nog in mijn ochtendjas zet ik de morgen na de karaktermoord EmjE’s computer aan, ga naar haar keukentje en zet smeer mijn sneetje, construeer de zestien belegde blokjes en ga op zoek naar het schrijfblok om één van de beruchte lijstjes te maken. Ik zal daarmee de warboel, die me omver geworpen heeft, op een rijtje zetten... rigoureus en duidelijk om  kop en staart in dit monster der verraad te vinden.

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De manier waarop jij je kwaadheid, je gevoelens en gedachten neerschrijft zijn OVERWELDIGEND mooi.

Zoiets lezen en ik kan niet meer stoppen ...
Bloos bloos... maar het is ook wel lekker en creatief om het zo te doen hoor...Net zo lang zoeken en schuiven tot het precies is zoals het was...
Zeer emotioneel, ik voel je kwaadheid!
Mooi van schrijven, lelijk in ervaring!
Prachtig compliment van gedegen rescencent
Wat omschrijf je die storm in je leven toch prachtig. En ik denk dat het je alleen maar meer energie en vechtlust gaat geven.
Vaak werkt het bij mij wel zo, inderdaad...
Tja wat kan ik daar nu eens over zeggen zonder in herhaling te vallen?
Zo mooi als onderstaande kan ik het ook niet. Dus sluit ik me maar aan bij wat Karazmin heeft gezegd.
Nog meer bloosbloos
ik praat alleen mijn zusje maarna.Ben ik heelgoedin zoals je weet.
Een stormachtig deel, poëtisch neergezet en daardoor voel je de razende winden in jou hoofd bijna net zo heftig als jij het moet hebben ervaren.
Dank je wel...bloos
Je razend, stormachtig woest willen laten gaan en weten dat je daar enkel maar schade mee aanricht.