Wil jij ook een kopje tomatensoep?

Door Berna gepubliceerd op Sunday 02 March 14:43

Mijn gasten, welgeteld vier mensen zaten met smart te wachten om eindelijk te gaan eten. Maar eerst vanzelfsprekend de speech die ik goed voorbereid heb. '' Zoals jullie weten ben ik voor mij zelf begonnen. Men wordt overal wegbezuinigd en dan blijft er niets over dan je creativiteit aan te spreken.'' Een diepe zucht ontsnapt mij en de vier zaten verwachtingsvol te kijken en te luisteren of er nog meer kwam.

4d871b3c2e068d3c01a395d2de70c942_1393769

Bij één van de gasten zag ik een glazig soepballetje bovendrijven en ik wist dat ik mijn speech kort moest houden.
Even mijmerde ik voort en ik kwam in de tijd van een half jaar geleden. De dag waarop mijn dromen werkelijkheid zijn geworden.

Een half jaar geleden: Mijn eerste keer

Ik ontwaakte uit een diepe droom die dagen geduurd had en ik stond moeizaam op. Er had iets in die droom gezeten, maar ik wist niet wat. Vandaar dat ik besloot om mijn intuïtie te volgen en ik kleedde mij aan. Ik had de drang om het bos in te gaan. Heel diep en ver weg van de bewoonde wereld. Ik wist een mooi plekje waar wandelaars van de GR-5 wel langskwamen en ik besluit daar heen te gaan. Sommige domkoppen liepen daar alleen en dat was wat ik nodig had.
Bij de schuilhut aangekomen ritste ik mijn sporttas open en haalde daar een flesje verdovingsvloeistof uit en ik inspecteerde mijn vlijmscherpe mes.

Geschokt keek ik op, terwijl de houten deur zachtjes en piepend open ging. Een man bepakt en gezakt kwam vermoeid binnen stappen en excuseerde mij voor zijn binnenkomst. Haastig zette ik de sporttas op de grond en ik keek de man aan. Hij kwam bij mij over als een plof kip en dankbaar dacht ik eraan dat dit een mooie prooi zou zijn.

Ik besloot de man uit te horen en snel wist ik van zijn hebben en houden af. Jippie, een alleenstaande man, met nauwelijks familie en de mensen die hij kende wisten niet van deze bijzondere wandeling af. Ik bood hem een kopje koffie aan wat  in mijn thermoskan zat en de man dronk er gretig van. Een paar minuten later stortte hij ter aarde en het klonk weldadig de klap op het hout.

 

Het eerste deel van mijn experiment was gelukt en ik schoof een paal tegen de deur aan, zodat er niemand binnen kon komen. De man zuchtte en kreunde wat in zijn diepe bewusteloosheid en ik trok een spuit op met de lokale verdoving. Hij mocht pertinent niet wakker worden als ik met mijn levenstaak bezig was.
Ik spoot de vloeistof in zijn hand en ik sneed de vingers één voor één van zijn handen af.

0bf737b897f71a7c4bea9ee369f1f7e8_1393769

Lekkere kluifjes grinnikte ik en ik plaatste ze in een bak vol ijs. Ik werkte hard door en de man was al aardig ontdaan van vlees en organen. Ik had een middel uitgevonden om iemands bloed af te tappen zodat de omgeving schoon bleef. Het was de kunst om geen sporen achter te laten en daar ging het mij om tijdens dit experiment. Terwijl ik aan het snijden en zagen was dacht ik aan een goudmijn wat mij in de toekomst te wachten stond. Een restaurant met bijzondere maaltijden en ik was nu de ingrediënten aan het verzamelen. Ik wist dat ik zeker een half jaar nodig had om aan deze ingrediënten te komen om zodoende een lange tijd bijzondere gerechten op tafel te zetten.

 

Ik schrok op vanuit mijn diepe overpeizing.
De glazige soepballen dreven nu ook naar boven bij de andere drie mensen en ik wist dat het tijd was om hen mijn soep te laten proeven. Ze werden alle vier wat onrustig en zelfs één van de vier begon met zijn lepel in de soep te roeren. ''Willen jullie nog één minuut stilte,'' vroeg ik, om zodoende de aandacht af te leiden.

En daar begonnen ze dus, aan mijn soep. ''Mmmm heerlijk en wat een aparte smaak'' zei één van de gasten terwijl het bloed van zijn kin sijpelde, terwijl de ander ijverig op een soep bal zat te kauwen. Met de vermicelli hadden ze iets meer moeite, maar ja, nagels zijn nu eenmaal niet kauwbaar. Het was bijzonder om te zien, met wat voor grote moeite zij uiteindelijk de soep naar binnen wisten te werken. Dankbaar maakten ze gebruik van het stokbrood wat ik erbij had geserveerd met een kruidenboter die vele levenssappen bevatte.

c8af0e24c5acc6a5e07e8f3e38802bbb_1393769
Zo zie je maar dat mensen moeilijk kunnen weigeren en iets wat opgediend is uit beleefdheid opeten. Inwendig zat ik mij te verkneuteren.
Eindelijk hadden ze de soep op en ik zag vier gezichten die ieder moment konden veranderen in brakende gedaantes. Dat moest ik voor wezen en ik serveerde een kopje koffie en één voor één vielen ze van hun stoel af en bleven levenloos liggen. Nu komt het erop aan dacht ik. Het allerbelangrijkste onderdeel van mijn experiment voordat het geheel zou verdwijnen in het toilet.

Ik liet dit keer de verdoving achterwege en begon de buiken open te snijden van de vier gasten. Ondanks ze stevig gekauwd hadden viste ik de glazige soepballen die iets verkleurd waren door het bloed en het maagsap en de vermicelli op en legde ze weer in bakken met ijs.
Het ging mij erom om mensen resten opnieuw te kunnen gebruiken voor mijn ''tomatensoep'' en uiteindelijk in andere gerechten, zodat ik niet constant hoefde te moorden in de vorm van hakken, snijden en zagen. Hergebruiken is hier mijn grote doel. Plofmensen kwamen het beste in aanmerking. Zij zijn omvat door het spek wat bruikbaar is als boter waar ik alles kon bakken en braden.

De vier gasten stopte ik in de sporttas, er was immers weinig van overgebleven en ik besloot om vanuit mijn hut diep in het bos een volgend slachtoffer te pakken. Dit keer op een speciale manier. Eén van de gasten had namelijk scherpe voortanden en deze plakte ik in de hut op mijn eigen voortanden. Nietsvermoedend kwam daar een wandelaar binnen en ik dook op hem af en met mijn scherpe tanden beet ik zijn slagader door bij zijn hals.

ad56f52e413275b3a4c89622f330307d_1393769

Ik besefte op dat moment dat ik steeds onzorgvuldiger te werk ging en het bloed stroomde uit zijn lichaam. Ik opende een luik wat op de bodem lag en met een schopbeweging viel de wandelaar in een diep gat. Ik besloot hier verder te gaan met het verkrijgen van alle heerlijke onderdelen die een mens bezit en zodra mijn koeling weer vol zat met zijn ogen, organen, vlees, spek en dit keer ook zijn haren gooide ik het luik dicht en ging naar huis, om mij daar grondig te douchen.

Mijn restaurant loopt buitengewoon goed en ik ben wereldberoemd geworden door mijn ''menselijke'' tomatensoep.

Ook een hapje?

Eet smakelijk.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen!
Ik moest wel even lachen bij plofmensen maar alles bij elkaar is het behoorlijk horror wat je schrijft. Goed gedaan.
Gelezen
Smaakte het naar meer? :)
Dank je wel voor het lezen.
Ik heb plots geen honger meer lol :-).
Mooi geschreven en doe mij maar een kom. Ben overal voor in (haha). Maar dan zonder vermicelli want nagels hoef ik natuurlijk niet. Ik vind dit erg leuk geschreven.
Ik pas ook even voor je aanbod.

Goed dat je niet onnodig bent gaan rekken. Nu leest het vlot weg.