De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 167, warme moose brokken

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 02 March 08:55

279160c6ff58c6cc570264839af97a43_1393748

De vrachtwagen werkte zijn weg naar de oever en Bill en ik zaten gespannen voor ons uit te staren met gespitste oren. De motor gromde echter met een monotone dreun en net toen ik dacht dat het eigenlijk overdreven was, dat we de piste hadden verlaten, haperde hij, heel  fanatiek omdaar na weer adem te happen door het filter en na een paar horten en stoten, die wij zonder spreken en  verstijfd meemaakten, keerde het monotone gegrom weer terug.  Mijn baas had gelijk gehad, we moesten dicht langs de oever rijden, dat was het veiligst. We kwamen bij de afslag die al van het midden van het meer afgeslagen was en naar de oever voerde. De banden vraten zich door de sneeuwbank heen en we reden nu recht op de kant af waar een oprit geschoven was door de één of andere zware machine.  daar was een enorme verbreding van de weg  die verderop weer versmalde naar het normale.

'Zet hem daar maar neer', zei mijn baas, 'maar laat hem lopen' Hij pakte de kruk van het portier en gelastte me de hendel, die onder het dashbord zat over te halen om de motorkap te ontgrendelen. Even later duwde hij de motorkap omhoog en ik zag hem door de kier die de wijkende motorkap maakte iets onduidelijks doen met het luchtfilter. Even later stapte Bill weer naar binnen. 'Zo en nu een half uurtje wachten,' lachte hij en 'we hebben Moose haché' 'Hoe bedoel je,' vroeg ik verbaasd, het zou hem toch niet in zijn hoofd geslagen zijn.  'Gewoon,' zei mijn baas, 'ik heb het eten opgezet'. Nu keek ik hem ronduit verbijsterd aan. 'Wat kijk je me aan,' vroeg hij, 'is er iets'. Ik wist het niet goed, ik had uren gereden, het ijs had onder onze wielen gekraakt en hier zat mijn baas te wauwelen over haché, terwijl de diesel verstuivers waarschijnlijk verstopt waren.

5788d14d9bea6ba5457bdd7bd7098a66_1393749

'Hoe heb je het vlees het liefst,' vroeg mijn baas, 'half gaar of well done?'  Ik dacht ik zal maar eerlijk zijn, en zei,' ik heb geen idee waar je het over hebt'. 'Oh,' lachte mijn pragmatische baas, 'ik heb  het overlevingspakket op het filter geklemd.  Als de motor een half uur blijft lopen zonder haperen dan hebben we het geluk dat de vuiltjes door gepompt zijn, dan draaien we dit orgel om en gaan we weer richting Baardmans. Voor we gaan, hebben we dan ten minste iets warms in de maag. Mocht de motor haperen, dan blijven we hier staan en het is zoveel beter dan door het ijs te zakken en op de bodem van het meer bevroren, geconserveerd te zijn, tot 'kingdom come'. Ik knikte, daar had ik wel een beeld bij. 'Dit is de weg naar een mijn,' vervolgde Bill, 'en hier komen bij tijd en wijle vrachtwagens langs om te bevoorraden. Als de motor afslaat ,dan is het vrijwel onmogelijk om een diep bevroren overlevingspakket op te peuzelen. Daarom dacht ik zomaar, ik zet  de moose maar even op.'

Ik  moest grinniken en besefte dat ik inderdaad een greenhorn was, een beginneling, Bill was gepokt en gemazeld, ik kon me haast niet voorstellen dat hem iets zou kunnen overkomen. 'We gaan na de maaltijd, als het halve uurtje om is, naar de mijn,' sprak Bill nadenkend,' dus niet meteen het ijs op en richting de vrolijke Moose van Baardmans, waarom zouden we het risico nemen'. 'Maar net zei je nog dat je het orgel om zou draaien als de motor een half uur zonder haperen zou lopen.' Bill keek even verstoord op, 'Ja,' dat zei ik, mompelde hij, 'maar soms is het beter om nog eens de zaken te overwegen en ik denk dat we geen risico moeten lopen. Eenmaal daar, dan bloeden we de  leidingen schoon, daar heb ik je hulp bij nodig, leer je weer eens wat nieuws.' Met schone leidingen en verstuivers stuur ik dit kreng en hij klopte op het dashbord over welke meer dan ook.'

Bill zou nooit over één nacht ijs gaan, besefte ik. 'Nu is het jouw beurt om naar buiten te gaan, zei mijn baas, je mag van onder de motorkap het folie pakket, moose, ophalen.' Even later zaten we met een papieren bord opschoot met warme brokken moose vlees en eerlijk is eerlijk, er hadden wel wat frietjes bij gemogen, het was niet slecht.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 168, de bloedende motor

 

 

 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik had deze in de drukte even gemist. Een bijzonder praktisch ingestelde man, die Bill. Gelukkig maar.
Wat zal je een hoop geleerd hebben van Bill!
soms kom je gewoon zomaar leermeesters tegen in je leven..
Het is niet moeilijk voor te stellen dat een kerel als Bill alles overleefd. Die weet van wanten.
Wat weer mooi geschreven, spannende tocht en wat een slimme baas. Lijkt me heel beangstigend over ijs rijden trouwens, en de Hachee heeft vast goed gesmaakt ;-)
één van de lekkerste maaltijden ooit..
Letterlijk een overlevingstocht.....
Iets warms is altijd beter met of zonder friet. En wat een geluk dat Bill een doorgewinterde Iceroad trucker is.
The art of surviving -)
yes m´am you´ve named it.