Blootsvoets door een mijnenveld (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 01 March 15:32

Ik wil mijn zin afmaken maar nogmaals mishandelt de hamer de voorzittersstoel om me te onderbreken.

“Ik ben nog niet klaar Dora Weltevree. Er is nog het één en ander dat ik zeggen wil. Schrijf even mee: Er moeten de volgende dingen komen om de voortgang van de stichting te garanderen:  

  1. visitekaartjes, aanvraagformulieren voor donateurs, inschrijvingsformulier t.b.v. scholen,
  2. plus uiteraard alles wat voor de website nodig is.
  3. daarnaast moet de motivatie herschreven worden aangezien het nu om een veel grotere keuken gaat,
  4. Het is nodig dat jij Annania vraagt naar het gebouw waar onze leskeuken in zal worden geplaatst want het Vincentrum wil de tekeningen zien.

Hoewel ik me als een klein kind terechtgewezen voel schrijf ik, voordat protesteer tegen zijn manier van doen, wel even mee. "Hoor eens jongens, dit is wel erg veel. Ik moet ook aan de slag met de filmpjes van de dramagroep, maar ik zal mijn uiterste best doen, meer kan ik niet." murmel ik al schrijvend. Harrie reageert niet en Henry heeft ook weinig zin zich door de gebiedende toon van de voorzitter te laten koeioneren. “Oh ja, goed dat je het zegt. Hoe zit het trouwens met die DVD van de dramagroep, Door? Zijn de filmpjes gelukt?" informeert hij en bewijst door de rest van zijn betoog de nieuwsbrieven dondersgoed te hebben gelezen. Voor het eerst in deze bijeenkomst voel ik me gezien en gehoord en mijn ex-collega brengt hiermee de bezieling een beetje in me terug, die ik tot op heden bij het dagelijks bestuur node heb gemist. Ondanks Harrie's ontevreden blik wil Henry weten of ik er al mee bezig ben de filmpjes te bewerken

“Nee, ik moet er een programma voor aanschaffen. 'Studio' is er geschikt voor, heb ik me laten vertellen. We kunnen dat wellicht van het ingezamelde geld kopen dan blijft het eigendom van de stichting.  Mijn spaargeld begint namelijk danig te slinken en ik heb voor straks, als ik weer terugga, toch nog wel een aardig bedrag nodig." Een goed plan, knikken EmjE en Henry beiden. "Dat kan zeker, Dora, er staat inmiddels ruim voldoende geld voor op de bank, want via een vriend van Dorien hebben we een zeer grote donatie gekregen, volgens EmjE. 

"Ik ga hier als voorzitter in dit stadium nog even niet op, Wat wie betaalt zullen we later bespreken, " articuleert Harrie opvallend nadrukkelijk en ik zie dat Pattie hiervan ook géén notitie maakt. Wordt mijn inbreng nu alweer aan de kant geschoven?  

"Schrijf je even mee Pee?" Ik formuleer het bewust zorgvuldig, erg vriendelijk, maar nauwkeurig en ze bloost. "Dora schaft een programma aan om de drama DVD mee in elkaar te zetten, die we straks gaan verkopen. Harrie wil er op dit moment geen uitsluitsel over geven of ze dat ook zelf betalen moet of dat deze aankoop van de donaties kan worden aangeschaft!” 

Eindelijk is de PR aan de beurt. Henry vertelt vol vuur over zijn laatste vorderingen en wat zijn netwerk al heeft opgeleverd. Diverse complimenten vliegen dan ook als warme hapjes van ons allemaal door de kamer. We zijn stuk voor stuk verguld met het bereikte resultaat tot nu toe. Inmiddels lopen we een kwartier achter op het tijdschema en ik vraag me af waarom er aan mijn papieren bijna geen aandacht is besteed.

“Jongens, voor de goede orde,  dat het er niet bij in schiet: zijn er nog vragen over mijn werkdossier of de aanvraag van Wings, want jullie zullen toch wel moeten controleren hoe dat in elkaar zit?”

“Dora het is duidelijk en als niemand er bezwaar tegen heeft gaan we door naar het volgende punt, ” pakt Harrie door. Inmiddels begint iedereen al moe te worden. Als laatste punt voor de rondvraag komen de Wilde Ganzen aan bod. Ik ben benieuwd, Se aanvraag zal inmiddels natuurlijk rond zijn en Harrie bewaart hun toezegging vast niet voor niets als verrassing. 

“Door, heb je het werk voor de volgende twee weken genoteerd?” vraagt de voorzitter eerst nog en ik lees de opdrachten voor. Dan wendt de leider van de avond zich exclusief tot mij.

“Ja, eh, Dora. En nu dan De Witte Ganzen. Dat is een ingewikkeld punt.... "

"Harrie het zijn de Wilde Ganzen," lach ik, maar hij vindt het minder lollig. 

"Ik wil dat jij alle info over de Witte Ganzen hier bij mij achter laat.” Waar heeft hij het over?  Iedereen staart naar mij en ik zit met de mond vol tanden.

cc3a28b139976ddfdb3b57a9084fd8ce_1393685

“Ik heb niets van de Wilde Ganzen dat jij niet ook hebt, Harrie..” stotter ik.

“Haha, denk je dat ik dat geloof? Ik ben anders niet gek! ” Ik schrik van de scherpe venijnige toon. Met stomheid geslagen staar ik hem aan, zie in mijn ooghoek dat Pee meewarig haar hoofd schudt, maar zodra ik haar aankijk ontwijkt ze me . Pee Piggelmee frunnikt aan het notitieblok en pretendeert niet te merken dat ik keihard word aangevallen? Denk jij stoïcijns dat Harrie het recht heeft mij zo aan te spreken?

Met groeiende verbijstering zeg ik er niets van te begrijpen en Henry, ook van zijn stuk gebracht door de boze toon, zegt dat hij deze aanpak wel erg cru en ver gezocht vindt. "We kunnen het toch wel een beetje beschaafd houden? Dora zal echt niets doen wat niet door de beugel kan, Harrie." Ik ben blij met zijn bijval, maar de vijandigheid striemt nog steeds strak door de kamer en de rest zwijgt net zo geschrokken als ik. Harrie beweert zelfs dat ik expres informatie achter houd, “en zonder dat kan ik niets!” verheft hij zijn stem. Hij klinkt beslist en heel zeker van zijn zaak.  Naar adem happend kijk ik de kring rond, maar niemand schijnt te weten waar dit over gaat. Behalve Harrie.

“Ik heb voor vertrek alles hier gelaten. De hele aanvraag was klaar en het dagelijks bestuur zou het contact met mevrouw van den Heuvel vanaf dat moment overnemen. Dat is ook zo met haar afgesproken. Iedereen was daar bij toen ik het hier aan jou heb gegeven in de vergadering voordat ik vertrok,” zeg ik ondanks alles idioot blozend.  Henry knikt heftig, EmjE ook, maar Pattie tuurt onafgebroken naar haar schrijfblok.

“Jij hebt dat destijds allemaal genotuleerd, Pee,” zeg ik. Ze kijkt weer weg.

“Het lag hier allemaal klaar en ik was blij dat jullie het af zouden handelen, zodat ik me op de dingen in Addis kon richten. Ik heb daar na een paar weken van jou, Harrie, het verzoek gekregen alles wat ik over de Wilde Ganzen en CHAD-ET had nogmaals toe testuren en dat heb ik ook gedaan. Beweer nou niet dat je het niet gekregen hebt, want ik kan dat bewijzen, hoor. Het staat allemaal nog in de Hotmail.”

”Dat doet niets ter zake, Weltevree. Mevrouw Dinges vraagt er om! Ik heb het nodig! Hoe kan ik mijn werk ooit goed doen als jij mij dwarsboomt en informatie achter houdt?” Het gemene uit de lucht gepluktw verwijt raakt me middenvoor en hete verbazing druipt als dikke stroop langs mijn slapen, die op slag nat zijn van het zweet. De snerende beschuldigende toon vult de hele kamer, bezorgt mij kippenvel plus een nog veel rodere kop en niemand komt me te hulp, iedereen lijkt van slag.

“Harrie, jij hebt alles. Tot twee keer toe! De aanvraag, motivatie, prognose voor het eerste jaar. Zelfs het jaarverslag van CHAD-ET, waar ze om vroegen, heb ik tegelijkertijd naar hen en tevens aan jou gestuurd. Dat is al maanden geleden.”

“Wat heb ik met dat hele CHAD-ET te maken? Je zorgt er voor dat ik alles over de Witte Ganzen van jou krijg!” gebiedt hij. Volslagen verward staat het totale zwijgen van alle aanwezigen als een blok in zijn kleine woonkamer en niemand protesteert. Niet tegen de toon die hij aanslaat, noch tegen de minne beschuldiging in mijn richting. Pattie bestudeert nog steeds haar notulen alsof ze deze escalatie had verwacht en Henry stoot me aan. Hij fluistert dat ik Harrie zijn zin moet geven want het is immers al zo laat. Ik schokschouder, zeg dat ik niet weet waar hij het over heeft. “Jongens, Ik houd helemaal niets achter! Waarom zou ik?” kom ik voor mezelf op, maar de sfeer is verpest en iedereen zit lamgeslagen naar elkaar te kijken.

’Hoor eens, jij moet mij de aanvraagformulieren geven, klaar af! Dat is het laatste woord dat ik hierover zeg,” poneert de voorzitter en geïntimideerd vraag ik hoever de onderhandelingen met de directeur van de Wilde Ganzen inmiddels zijn. Dat ik naar Mevrouw van den Heuvel vraag, die hij consequent mevrouw Dingetje noemt doet de deur dicht en dan breekt de hel pas echt los. Volgens Harrie heb ik er vanuit Addis de hand in gehad dat hij is afgewezen en dáárdoor is alles met de Witte Ganzen in het honderd gelopen. Ik val volkomen perplex stil en voel me radeloos alleen. De anderen zijn ook uit het veld geslagen terwijl Harrie als een briesend paard zit te hijgen, er bijna een hartaanval aan over schijnt te houden.

“Dan gaan we nu over tot de rondvraag,” sist hij uiteindelijk. Hij gaat het rijtje af, maar niemand heeft er puf in. Met onvaste stem deel ik mee dat ik in de notulen vermeld wil zien dat mijn aandachtspunten wel degelijk op tijd waren ingestuurd, zoals iedereen in de laatste mail heeft kunnen zien. Drie mensen knikken

“Ik begrijp niet hoe het kan dat ze niet voor vandaag op de agenda stonden want zonder goede communicatie wordt het wel erg lastig werken. Die punten verwacht ik, zoals me is beloofd, wel de volgende keer te kunnen bespreken en dat we daar dan ook voldoende tijd aan kunnen beteden. Henry knikt, EmjE ook en zonder verder commentaar wordt de vergadering afgeslagen. Iedereen staat tegelijk op en als ik er in het voorbijgaan om vraag sist Harrie kortaf, zodat niemand het hoort,   dat ik de statuten natuurlijk niet mee krijg. Hoe kom ik erbij? 

In doodse stilte lopen EmjE en ik door de miezerige motregen naar huis. Ik heb het gevoel beursgeslagen te zijn, voel dat alles onder mijn handen op lijkt te lossen en ik weet dat ik mijn beste vriendin niet eens kan uitleggen, wat me zo in en in verdrietig maakt. 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
man, man ...wat heb ik er zelf een naar gevoel bij.
Ik werd steeds kwader en kwader tijdens het lezen! En dan zien dat er mensen zijn die niet voor je opkomen ... die erbij zitten als een 'zak' .. TE ERG VOOR WOORDEN!
Fasten your seatbelts, meis,
er komt nog veel meer om je over op te winden
Ja, daar word je inderdaad heel verdrietig van, dat geloof ik graag.
En toch, en toch, schiet je met verdriet geen moer op, dus... beter de schouders eronder om niet alles te verliezen, toch?
Wat een onmogelijke toestand
Wat een bruut!
Hoe durft hij. Duidelijk dat hij zijn eigen verborgen agenda volgt.
Weet je ik begrijp er werkelijk helemaal niets van. Waarom die vijandigheden en dat gekonkel. Wat denkt Harrie er mee te winnen?
Ik weet het op dat moment ook niet Karazmin