Blootsvoets door een mijnenveld

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 01 March 11:00

De agenda is naar mijn mening helemaal niet zo vol. Achter ieder onderwerp staat een geschatte tijd.

  1. Fondsenwerving (vorderingen stichting)
  2. Veldwerker plus taken.
  3. Pauze
  4. PR  (vorderingen Henry)
  5. Wilde Ganzen
  6. Rondvraag. 

Mijn aandeel is goed voorbereid. Voor iedereen is een pakketje klaar met mijn werkdossier plus alle info over de Wings of Support. De Abbessynia koffie heb ik voor iedereen in ander glimmer-folie verpakt. Aangezien de partners hun wederhelft vast veel hebben moeten missen heb ik voor Henry´s vrouw een Netella in de gedekte kleurtjes waarvan zij houdt en Pee’s vriend krijgt een zwart aardewerk kandelaartje met de traditionele gekleurde stipjes.
Natuurlijk zal ik, eindelijk, de Stichting Statuten en het huishoudelijke reglement ontvangen. Zelf weet ik precies hoe ik het aan zou pakken, als ik hen was: Ik zou bij de start meteen de veldwerker in welkom te heten, precies willen weten wat zij daar, zo ver weg in haar eentje, heeft uitgevreten. Met een officieel tintje, in de pauze, of als afsluiting, zou ik van het uitreiken der Statuten wel een plechtig moment maken. Ze zouden in een groene of oranje map zitten, passend bij het logo dat ik zelf ontworpen heb. Of opgerold, met een strik erom. 
Maar wie ben ik? Men zal me zeker uitleggen hoe die statuten in mijn afwezigheid tot stand kwamen. Of er door de kritische kijk van de notaris nog veranderingen in zijn aangebracht voordat ze bij de Kamer van Koophandel ingeleverd zijn. We lezen de papieren daar samen door of ik neem ze mee naar huis , maar ik zal er, wellicht ontroerd, in hun midden de handtekening onder zetten. We zullen er daarna wel een wijntje op drinken, neem ik aan en ik zal hen uiteraard bedanken dat zij alles zo goed tot in de puntjes hebben geregeld.


Spannend. Leuk en vast erg informatief.
Voordat we vertrekken steekt EmjE me een hart onder de riem. “Reken nergens op, dan valt het ook niet tegen. Nogmaals, jij bent anders. Wie geeft een deel van zijn leven op en zet zijn eigen spaargeld in? Ze merken niet eens als je op je hart staan, dus wind je nergens over op.”  
“Oh nee EmjE, ik ga niet schreeuwen voordat ik geslagen word. Mijn taken zijn allemaal klaar en goed afgerond. Wedden? Ik heb vast iets over het hoofd gezien, schat daardoor één en ander verkeerd in. Straks blijkt dat ik me nodeloos druk heb gemaakt.” Kletsend over ditjes en datjes lopen we naar Harrie. Het is, net als naar Pattie, maar drie minuten lopen en we zijn de eersten. 

De koffie geurt al door zijn huis en hij ontvangt ons met ouderwets aandoend gastheren elan, neemt onze jassen aan en gaat ons voor met een zeer goede zin. Een fijn begin, ik voel me voor het eerst gerespecteerd. Dit is het warme onthaal dat bij mijn aankomst en verjaardag, om welke reden dan ook, is uitgebleven. Op de grote eet/vergadertafel liggen al stapeltjes documenten klaar, waar uiteraard mijn statuten tussen zullen liggen. Ik zie geen strik, maar ach…Dora heeft een rijke fantasie, versiert belangrijke momenten altijd graag om er voor alle betrokkenen wat meer gewicht aan te geven. 

We zijn niet de enige die er zin in hebben, want tien minuten voor aanvang zijn alle leden aanwezig en we drinken in het zitgedeelte met de erker koffie waarbij Harrie zelfs voor een puntje appeltaart heeft gezorgd. Ik verwacht dat we straks naar de eetkamer verkassen en gebruik de extra tijd om hen te bedanken voor de geweldige inzet. Men neemt glimlachend het cadeautje in ontvangst terwijl ik uitleg waarom de terugkeer anders liep dan verwacht. “Die staking legt alles lam, zoals EmjE en Pattie mee hebben mogen maken. De maandelijkse culturele Baptistenkerk-markt ging helaas ook niet door en daarom is er alleen voor George van Pee het zwarte aardewerk. Dat had ik al in huis. Sorry jongens en meiden, de volgende keer zijn jullie aan de beurt.” Men roept in koor dat ik zoveel moeite echt niet had hoeven doen.

Tot mijn verbazing slaat Harrie klokslag acht uur met de voorzittershamer op de armleuning van zijn luie stoel. Henry en ik zitten bondgenoterig naast elkaar op de bijgezette eetkamerstoelen en staan als één man op om met stoel en onze spullen naar de eettafel te verhuizen. De voorzitter gebaart dat we moeten gaan zitten en start de vergadering bij de salontafel. Onhandig met al ons papierwerk, maar wel zo gezellig, denk ik terwijl Harrie de agenda doorloopt, beknopt uitlegt wat de punten inhouden en zegt dat hij een strak tijdschema aanhoudt, " omdat er veel te bespreken is."

Helaas, na een uur blijkt, dat hij zich niet al te strak aan zijn eigen schema houdt. Uitvoerig staat hij stil bij alle afzonderlijke acties, die het dagelijkse bestuur heeft ondernomen. Het eerste uur hoor ik met groeiend respect, welke vorderingen er zijn gemaakt. Het ziet er veelbelovend uit. Hoewel dat strikt genomen niet bij 'vorderingen' hoort, houdt Harrie daarna nog een lange monoloog over de PR en hoe we nog veel meer geld los kunnen kloppen. Hij stipt diverse plannen 'voor de toekomst' aan wat betreft fondsenwerving en activiteiten om nieuwe donoren binnen te slepen. De tijd vliegt en we zijn al aan pauze toe- om half tien gepland- voordat ik aan de beurt kom.

Men gebruikt het tweede rondje koffie niet om iets met statuten te doen en na een kwartier overhandig ik de uitgeprinte stapeltjes vast aan iedereen om geen onnodige tijd te verliezen. 
Henry, wars van bestuurlijke etiquette- de PR is na mij aan de beurt- is enthousiast zoals gewoonlijk en komt na Harrie's uiteenzetting ineens helemaal los. 
“Dora, de basisscholen in onze regio moeten ons via de website kunnen boeken voor een lezing over het project. Wij kunnen dat samen met mijn zus wel klaarmaken, neem ik aan? Inschrijfformulieren, de diverse mogelijkheden, een hele dag, middag of morgen en zo.” Ik zie dat uiteraard wel zitten. Aangezien hij hiermee Harrie's strakke leiderschap doorkruist neemt de strenge voorzitter het roer van hem over alsof de avond anders teveel uit de hand zal lopen. 
“Dora, jij bent de enige die dat soort werk kan doen. Het is bedoeld voor de Paas- en Kerstacties op scholen. Als jij daar meteen mee aan de slag gaat, kunnen we dat over twee weken beoordelen.” Hoewel het me bevreemd dat ik mijn verhaal nog niet heb kunnen houden, wordt genotuleerd dat Henry en ik de website samen zullen onderhouden. "Tenminste, zolang ik in Nederland ben zal ik, waar mogelijk, mijn steentje bijdragen." zeg ik lachend wat volgens iedereen voor de hand ligt.  
“Ik zal even uitleggen wat jullie op schoot hebben liggen. Dat zijn de pap-“ Harrie kucht en kijkt bestraffend, alsof ik voor mijn beurt spreek en verwonderd val ik stil.
“Sorry Dora. We moeten ons echt aan de volgorde van de agenda houden. De tijd dringt. Terug naar het oorspronkelijke punt, de taken van de veldwerker. Ik had je gevraagd folders voor de scholen te ontwerpen, maar daar heb ik tot op heden nog helemaal niets van gezien.” Het klinkt pinnig en ik houd de op de loer liggende verontwaardiging over zijn onzinnige kritiek onder controle.
“Nee, zoals ik mailde, leek het mij verstandig éérst tot overeenstemming te komen over de punten die ik destijds heb ingeleverd. Daar heb ik geen antwoord op gekregen, maar die komen nu op de agenda van de volgende vergadering. Daar moeten we dan ook echt tijd aan besteden. De communicatie en zo. Voor nu heb ik dus de papieren en uitleg van mijn takenlijst voorbereid. Van de Wings of Support bijvoorbeeld. Als jullie  je info er even bij pakken zal ik, indien jullie die hebben, eventuele vragen beantwoorden, maar volgens mij is het heel duidelijk. Daar zit ook de bijgewerkte tekening voor de proefkeuken plus de toestemming van Anannia bij in, dus brandt maar los.” stel ik voor en kijk iedereen afzonderlijk zelfverzekerd aan. 

72779da39866a8f3b95be76730202421_1393672

Tot we stijf van schrik rechtop schrikken van drie keiharde driftige knallen. De voorzittershamer, die op Harrie’s armleuning slaat. Er schiet zelfs een splinter van het anthieke houtsnijwerk los, die als een pijl in de rug van één der boeken in de kast blijft natrillen. 
( foto: vvebelang) 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik voel de spanning uit die vergadering .. brrr
Een baas en iedereen moet luisteren;
En jij die dacht een mooi mapjej- te krijgen, met een strik errond :-(
Ja, weer eens bewezen:
verwacht niets (ook als het normaal is wat je veracht en het zeer voor de hand ligt) want dan kan niemand je teleurstellen. Wat een leeg leven krijgt men dan...
Gelukkig schoot de splinter in de boeken;-)
Dit gaat de verkeerde kant op.
Daar is je mijnenveld, alsof je helderziende was, hihi
Alleen Harrie's regels gelden blijkbaar....
Ach ja, beleefd luisteren, zo zijn we opgevoed en doen wat de meester zegt... tot het de spuiGATEN UIT GAAT LOPEN
Dat wordt een heftige vergadering denk ik....
Ik zie je artikel trouwens twee keer, dus ik heb er maar voor gekozen bij deze versie te reageren.
Klopt Pieter, Heb de andere al verwijderd en uit deze de snelheids tikfouten meteen verwijderd... Was er nog niet mee klaar, maar ja...