Wirwar van emoties.

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 19:13

Zie mij glijden, langzaam in de zwarte poel van walgelijkheid. Het voelt als dikke stroperige teer rondom mijn lichaam. Het trekt me langzaam omlaag en wil mij verslinden. Mijn krachten zijn op, mijn vechtlust is onderweg gestorven en het enige wat ik wil is mijzelf overgeven aan de diepte. Verzuip me, verslind me en neem me mee. Ontneem mij de adem, zorg dat het beeld op zwart gaat en laat het stoppen. 

Het leven is een aaneenschakeling van depressieve periodes. We nemen een handje vol pillen elke avond zodat ik in leven blijf. Maar de kracht van depressie blijkt telkens sterker te worden. Ik ben aan het watertrappelen, al maanden. Mijn benen zijn moe, mijn armen doen zeer. Mijn hele lijf wil maar één ding. Mijn eigen ik schreeuwt hard van binnen. Ik wil stoppen met leven. Ik wil niet meer opstaan en weer een nieuwe dag voor me hebben, ik wil niet mijn kinderen onder ogen komen en mijn moeder in de spiegel zien. Ik wil niet het gevoel van falen en verdriet om wat ik had kunnen zijn. Ik wil niet meer wonen op de bank. 

Ik heb een terminale ziekte genaamd depressie. We proberen uw leven te verlengen door medicatie maar uiteindelijk zal dit niet genoeg effect meer hebben. We praten met u tijdens sessies, zo proberen we de oorsprong te achterhalen en hopelijk de oorzaak de nek om te draaien. We geven u weinig kans aangezien het gecompliceerd is. Het enige wat we u kunnen adviseren is: blijf adem halen! Heeft u geen pilletje voor mij waardoor ik het leven bespoedig en morgenvroeg wakker wordt op mijn laatste dag? Suïcidaal, dat betekend fase 3 van deze ziekte. 

Ik ben geen aandacht schreeuwer, dan had ik dit wel op facebook geplaatst. Ik heb mijn uiterste best gedaan om vanaf mijn 12de deze ziekte te boven te komen. Ik heb vechtlust gehad, daadkracht en zelfspot. Ik heb therapieën gevolgd en mij vrijwillig laten opnemen. Ik neem trouw mijn medicatie en ga elke drie weken naar mijn psychiater. Volgens haar heb ik PTSS en ben ik verre van stabiel. Ze weet mijn wens dat ik het liefste vandaag nog wil sterven. Ik heb haar beloofd om de crisis dienst te bellen als het fout gaat in mijn hoofd. 

Ik heb kinderen op deze wereld gezet, daarvoor leef ik en kom ik elke dag uit mijn bed. Ik zie mijn moeder steeds vaker in de spiegel. Kleurloos persoon die dagen op de bank vegeteert. Ik wil het graag anders, echt.. Maar de depressie is sterker. Het roept mij van binnen. De weerstand die ik heb verzwakt meer en meer. Ik herken de signalen en verzet mij hard. Er zijn kinderen, dat is de enige reden. 

Erover praten met iemand uit mijn omgeving is lastig. Mensen schrikken als je zegt ik wil heel graag stoppen met dit leven. Ze gaan direct roepen wat je nog hebt, dat de zon weer gaat schijnen en nog meer clichés wat niks helpt. Ik begrijp het wel, dat ze het zeggen. Maar het zou fijn zijn als iemand zegt, ik begrijp je.. Ik ga je helpen hiermee. We zoeken een plek voor je kinderen en een manier om het vandaag nog te beëindigen. Het is een onnatuurlijk iets, jezelf van het leven beroven. De mensheid beschikt over een bescherming instinct. Bij gevaar reageren we zoals we zouden moeten, weg van het gevaar en jezelf beschermen. 

Er mag een vliegtuig landen op mijn huis, een ernstige ziekte mag binnen sluipen, er mag een bom ontploffen of gewoon een hartstilstand met mijn naam erop. Euthanasie is geen optie, hoe krom ook. Een depressie bedreigt je leven, je bent terminaal, na zoveel jaren vechten is de kans op genezing nihil. Ik voldoe toch aan alle voorwaarden. 

Het mag niet, ik moet wel doorgaan. Ik moet door worstelen met een depressie in mijn rugzak. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.