Vol verbazing! (indicatie huish.hulp)

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:32

Zo schreef ik eerder mijn verhaal over een arts die bij mij aan huis kwam om vast te stellen hoeveel uur thuiszorg ik mocht behouden. Eigenlijk had ze het aan het einde van het gesprek al laten weten. De aantal uren zouden nul worden. Ze zei het 'met fibromyalgie kan je gewoon alles doen, er is niet bewezen dat jij jouw lichaam beschadigt met het doen van huishoudelijk werk'. Dikke slik was dat voor mij. Ik ben 33 jaar, moeder van een stel kinderen met karakters, behoorlijk zelfstandig en gewerkt in de horeca. Het gevoel dat ik mijzelf moet verantwoorden of verdedigen maakt mij koppig en eigenwijs. Dat denk ik bij mezelf prima, dan zal ik wel kruipend mijn huishouden doen. Het is goed, ik zoek het wel zelf uit.

Een vriendin van mij opperde om het huishouden in kleine mini stapjes te doen. Toen ik vertelde dat ik niet meer kon stofzuigen vanwege de pijn en vooral de na-pijn, zei ze dan doe je eerst de voorkamer, neem je rust en ga je verder met de achterste deel van de woonkamer en de keuken. Wauw, dan heb ik in één dag mijn beneden verdieping gestofzuigd. Dan moeten er nog ramen gelapt worden, de douche uitgesopt worden, de was van vijf personen gedaan worden, de boven verdieping, de bedden, de kinderen verzorgt worden en de huisdieren.... Hoeveel dagen heeft een week? En hoe voel ik me dan na eh drie dagen?

Ik stelde mij in op een bittere pil en een klap recht in mijn gezicht. De mail kwam met de uitslag. Ik opende hem en moest vier keer lezen. Dat kwam overigens niet door de medicatie die ik elke dag neem. Ik begon de thuiszorg met vijf uur, kreeg een uur erbij en de indicatie werd nu vijf uur voor een jaar lang!! Ho, stop.. wat staat er? Vijf uur, een jaar lang?! Ik viel achterover in mijn stoel, ik had vijf uur gekregen? Maar wacht, hoe zat dat nou met die preek die ik kreeg van mevrouw de arts, dat al die thuiszorg die ik gekregen had 'gewenning' was geweest en dat ik dit mijzelf maar af moest wennen? Dat fibromyalgie géén erkende ziekte was. Ik toen nog doodleuk zei 'dan kan die reumatoloog maar beter een ander beroep gaan zoeken, want die neuzelt dan ook maar wat'.

Zou het komen door de rapportage van mijn psychiater? De post traumatisch stress syndroom, zouden die woorden haar tot inkeer gebracht hebben? Dus iets wat letterlijk tussen je oren zit is dan wel een ziekte? Ik snap er niks meer van, zou eigenlijk wel graag nazorg hebben. Maar ja, vanwege de bezuinigingen zit dat er niet in.

Ik ben ontzettend opgelucht. En gek genoeg is het dan ook weer dubbel. Tja zeikert.. Tegelijk komt dan weer het besef 'ik ben echt ziek'. Ik mankeer echt iets. Eerst was er hoop dat er iets was wat opgelost zou gaan worden. Nu komt steeds meer het besef leer er maar mee om gaan ontdek de leuke dingen, ga niet over je grenzen heen en accepteer het.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Probeer het geneuzel naast je neer te leggen, die mevrouw wilde een beetje belangrijk doen, maar zag dus kennelijk toch wel in dat je de hulp nodig hebt. Dat je iets mankeert wil niet zeggen dat er iets mis met je is..., snap je me nog? Nee, en je bent geen zeikerd.
Geweldig, dat er toch nog een tikkeltje rechtvaardigheid is in de wereld!
Dit kon zo mijn verhaal zijn. Ik heb ook fm en nu voor de 4de keer hulp aangevraagd. En wonder boven wonder hoef ik nu eens daar niet heen, maar komt er een mevrouw hier bij mij thuis voor een huisbezoek. Halleluja......zou het dan nu eindelijk gaan lukken. Zo niet dan ga ik in bezwaar deze keer..... Ik wens jou veel s6 en wijsheid.