De beslissing over jezelf.

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:32

Tegenwoordig krijgt iedereen kanker. Zo lijkt het. Van familie om je heen totaan verhalen op je werk. Overal is kanker. Veelal terminaal met een slopend einde. We leven mee met iedereen en weten allemaal hoe verschrikkelijk het is. Moeders, vaders, oma´s en opa´s en zelfs kinderen krijgen kanker. Verschrikkelijk als je weer hoort dat een moeder van drie helaas is overleden. Wat een medelijden hebben we dan met deze mensen en kinderen.

Er bestaan ook andere levens bedreigende ziektes, depressie bijvoorbeeld. Of ik een grapje maak? Nee hoor, een goeie stevige depressie die flink geworteld is, is levensbedreigend. Zie het als een smerige tumor die groeit en groeit. Elke dag een centimeter. Je neemt braaf je pillen die zorgvuldig zijn voorgeschreven door artsen. Want ook een psychiater is een arts. Je duikt in een psycho of gedrags therapie. EMDR lijkt ontzettend goed te werken dus ook dat behoord tot een optie.

Je probeert die groeiende tumor in bedwang te houden dat deze niet verder groeit. Een tumor die jou beheerst en hoe hard je er ook tegen praat hij zal zijn best blijven doen om je van binnenuit op te vreten. Er komen mensen op visite die het 'vervelend' voor je vinden. Of 'ach joh, kijk nou eens wat een mooi gezin je hebt' Ze denken namelijk dat die tumor dan in één klap verdwenen is! Gewoon even kijken naar je gezin en voila u zijt genezen. Heb je weleens gehoord dat ze dit tegen een kankerpatiënt zeggen? U heeft kanker, vervelend.. Maar verdorie kijk nou toch eens naar je gezin hoe mooi die is! Je geweldige kinderen, die kan je niet in de steek laten?!!! Dus jij wilt met je kanker en even fijn tussen uit knijpen? Tsss.. lekker egoïstisch van je!

Er zijn dagen dat een depressie patiënt zich met alle kracht in kleren hijst, zes lagen make-up op doet om er enigszins stralend uit te zien en zo de buitenwereld in wandelt met een bijna volmaakte glimlach. Dan doe je weer even mee in het sociale leven. Alles gaat goed, prima... super... fantastisch -gotsamme ik wil dood- nee echt lekker, ja beetje weer op de rit...

Als kanker patiënten (of andere terminale patiënten) uit behandeld zijn is er groot verdriet. De ondraaglijke pijnen worden een beetje afgezwakt door medicatie. Dan is er opeens een keuze. Je mag dan namelijk euthanasie. Potver, je zou maar voor zo'n keuze staan...

Mensen met een depressie hebben deze keuze niet. Ook zij raken eens uitbehandeld. De medicatie is al zover opgehoogd dat hoger niet meer kan. Ze houden ze rechtop met dit spul. Elke dag een vette mist in je kop, emoties zijn er niet meer en het leven fladdert aan je voorbij. Als een depressie patiënt op een dag tegen zijn omgeving zegt 'Ik heb erover nagedacht, ik vind het ondragelijk lijden, mens onterent, ik wil graag euthanasie..' Dan slaat waarschijnlijk 80% van je omgeving je voor je kop. Dan moet je nogmaals kijken naar je prachtige kinderen. 'Wil je hun dit aan doen? Denk je nou echt dat dit de oplossing is?'

Ik heb sinds kort een diagnose. Post traumatisch stress syndroom. Ik vecht al vanaf mijn 12de tegen deze tumor. Ik mag niet opgeven vanwege vier prachtige kinderen, ik vind ze zelf overigens ook prachtig. Ik zie geen verschil tussen kanker en depressie. Ik vind dat beiden terminaal kunnen worden. Ik vind beiden een oneerlijke strijd en ondragelijk. Nee, ik heb nog nooit kanker gehad. Dus eigenlijk heb ik geen recht van spreken. Iemand met kanker zou nu graag met mij ruilen en weet u.. ik zou ook willen ruilen met iemand die kanker heeft en terminaal is.

 

 

--(Ik wil niemand voor de kop stoten of kwetsen. Dit is mijn mening en we verschillen allemaal in onze visies)--

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Rolling in the deep
Denk dat dit blog zeker een handvat is voor andere mensen. Met en zonder depressie ook.
Dezelfde diagnose heb ik ook.
MAAR
ik laat me door niemand de les lezen.
Blijf bij jezelf en dring je niets op.
EN
kanker, ja dat kunnen we allemaal krijgen. Zelfs ik als man krijg, met zekeraangrenzende waarschijnlijkheid, prostaat kanker.
Het leven zal toch een keer moeten eindigen.
Zie mijn artikel en sterkte van Ben.
Zeer indringend geschreven. Met dit artikel zul je mensen gaan bereiken die je wél begrijpen, waaronder ik. Depressief zijn wordt zwaar onderschat, behalve door mensen die het hebben meegemaakt.