Chemisch verlichtend

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:28

Daar gaat hij dan, die bruin witte. Over een half uur kan ik niet meer typen, kan ik niet meer volledige zinnen met meer dan vijf woorden uit mijn mond laten komen. Over een half uur zakt het stramme en de pijn. Voordat hij naar binnen gaat overweeg ik de voordelen tegen de nadelen. Is het verantwoord en hoe ziet de middag eruit. 

Bij mijn voorhoofd begint het gevoel te zakken, alsof alles slap wordt en in elkaar zakt als een pudding. Alles zakt steeds lager totdat het mijn hele lichaam bezit. Een bruin met witte ik mag er zes per dag. Zover ben ik niet, soms één soms twee maar ik probeer altijd zonder. Het is een extra stoot om te verlichten maar tegelijk maakt het alles ook zwaarder. Mijn aandacht vestigen op iets wordt lastig, iets ondernemen lijkt bijna niet te doen. Ik zal mij harder moeten verzetten en blijven staan. 

Ik heb ook witte, die neem ik twee keer per dag standaard en geven niet dit effect. Ik heb ook grote gele die moeten dan weer de prikkels dempen. Mijn magische doos met kleurtjes, voor elke klacht een kleur.   Ik kan niet zonder en neem ze elke dag. Behalve die bruin witte die neem ik alleen als het niet anders kan. Ja, heel enkel neem ik hem om eventjes te soezen en mijn gedachten de rust te geven. 

Een enkele keer valt hij anders, dan heb ik het snikheet en voel ik elk geluid twee keer zo hard. De drukte van de kinderen trek ik dan niet, de chaos overheerst mij dan. Prikkelbaar en onrustig maar ik weet het zakt vanzelf weer. 

Ik weet nog dat de dokter het mij voorschreef en ik antwoord met ´die pillen gebruiken alleen kanker patiënten toch?!' Mijn pijn schoot door elke voorganger en dus werd dit mijn medicijn. Tot aan mijn vijftiende had ik nog nooit een dokter gezien. Mijn moeder vond mij lusteloos en mijn ontlasting ging niet zo goed. Ik moest wat poeders en vezels en daarna nooit meer iets over gehoord. 

Nu leef ik op pillen. Overweeg ik elke kleur. Deze valt niet goed met deze en met deze val ik zo in slaap. Mijn dagelijkse cocktail in frisse kleuren. 

De bruin witte begint te zakken en ik raak mijn woorden kwijt. Mijn ogen worden emotieloos en mijn mond hangt. De pijn wordt snel minder en dan voel ik me even vrij. Het is tijd om even te gaan liggen, want het wordt nu lastig. 

Mijn bruin witte pillen. Ik verafschuw ze maar weet ook dat ik soms niet zonder kan. Het zijn enkelen die begrijpen wat het met je doet, de afwezigheid en niet goed kunnen communiceren. Iets waarin ik altijd redelijk goed ben. Ik voel me vaak verdrietig dat ik nu dit soort medicijnen heb. Dat mijn leven is veranderd en niet meer is zoals voorheen. Ik houd me vast aan de gedachte dat als ik knok ik weer terug kom. Zoals ik was maar dan een andere versie met een extra pakketje in haar rugzak. 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat 'n oprecht verhaal, knap dat je dat durft te delen. Ik begon met lezen ben tot het eind meer dan geboeid gebleven