Gedachten dwarrelen door mij heen.

Door Fladder gepubliceerd op Thursday 27 February 17:28

Ik breek en krabbel weer op. Ik maak weer stappen en glijd weer uit. Onstabiel als een kind voor het eerst op het ijs. Ik zie niet de mooie ijsbaan of de bomen wit van het sneeuw. De zon die laag hangt en handen nog enigzins verwarmt. Ik kijk naar mijn voeten, bibberend op het ijs. Bang om te vallen, plat op mijn smoel. Om mij heen hoor ik 'ga door!' maar wat als ik val? 

Ik behoor de stabiele factor te zijn. De volwassene van ons team. De enige volwassene die haar stappen alleen zal moeten maken. Vier paar handjes vertrouwen op mij. Ik zal ze moeten sturen, corrigeren en moeten opvangen. Met de energie wat nog in mijn lijf zit probeer ik alles op het juiste spoor te houden. Maar als er één naast het spoor wilt lopen verdwijn ik in chaos. Tranen stromen en mijn handen in de lucht. Dan ben ik het kind op de ijsbaan, bang kijkend naar mijn voeten. Ik stik in de chaos en zak weg in een draaikolk van gedachten. 

 

Waar is die vrouw gebleven? Dapper, sterk en met vechtlust. Stralende ogen en harde lach. Die problemen omarmde en ermee in gevecht ging. Die de kracht zag in haar kinderen en samen rende door een storm. Samen, met mij voorop. De vrouw die wist wat ze wou en vooral ook wat ze niet wou. De vrouw in de spiegel die het wel flikte. 

Lam geslagen door ziektes, pillen en het leven. Kleren interesseren mij niet meer. Een joggingbroek zit het lekkerst. Make-up is nog enkel, alleen als het moet. Hobbelt door de dagen met een middagdutje in het vooruitzicht, want anders red ik het avondeten niet. Elke dag de vraag, die extra pil wel of niet. Doe ik het vandaag met pijn of ga ik in de dip. Moet ik helder blijven vanwege een gesprek of kan ik in elkaar zakken wanneer ik wil. 

Wanneer ze vragen hoe het gaat antwoord ik steevast 'goed!' Ik schenk ze dan een flauwe glimlach en maak dan een grap. Een enkel weet hoe het werkelijk gaat, dat ik dagelijks vecht om met mijn hoofd niet onder te gaan. Elke ochtend weer een dag, het stopt nooit. Dankzij mijn viertal krabbel ik uit bed, doe ik wat moet en kus ik ze gedag. Ik voel hun warme wangen en weet dat dit de reden is. Ik kijk in hun ogen en ik zie het verleden. Ik hoor ze praten en weet dat het goed komt. Het komt goed, zolang ik blijf proberen om te schaatsen.

 

En als ik kan schaatsen dan zal ik het weer zien, de besneeuwde bomen, het gladde ijs en de zon. Ik zal het gelach horen van alle anderen en pirouettes draaien op het ijs. Met mijn armen wijd en de zon op mijn gezicht. 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je bent ook mooi zonder make-up.
Weg met de modepolitie en al die andere debielen die op tv roepen dat vrouwen elke dag op hakjes moeten lopen en in onpraktische kledij. Jij bent jij. En niet hoe de wereld tegen je aan kijkt.
één zorg minder? ;-)