x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Mijn frustratie, mijn innerlijk lijden.

Door Moongirl gepubliceerd op Thursday 27 February 17:19

Ik ben gefrustreerd, ik ben boos, ik huil en heb mentale pijn.

 

Als kind wou ik al niet opvallen, als volwassene ook niet.  Zo word je niet gepest, nooit, dacht ik.  Niemand ziet je zitten of staan en dat is heerlijk.  Wat echter niet heerlijk is, is dat mensen over je lopen en geloof me zoiets doet een heel leven pijn.  Over het verre verleden wil ik het echter niet hebben nu, dat is voorbij. 

 

Vandaag ben ik boos omdat ik buren heb die ik niet wil.  Ik ben gedomicilieerd in een hoog gebouw en woon dus ook helemaal onder het dak .  Ik vind dat je in een hoog gebouw niet beneden moet gaan wonen. Als je beneden woont zie je niets, boven zie je alles.

 

Eerst heb ik deze flat gehuurd, direct na mijn echtscheiding eigenlijk.  Ik kreeg van het beheerkantoor de kans om ze te kopen en ik kocht ze. Ik heb panoramisch uitzicht tot in het buurland Nederland.  Ook heb ik een deur die uitgeeft op een terras, maar op het terras mag ik enkel komen als het brandt en ik naar de brandladder moet.  Het terras hoort in principe bij de flat van de buren.  Ik heb daar genoegen mee genomen, want kom maar eens op een terras midden tussen de wolken met je vrienden die hoogtevrees hebben.

 

Ik woon hier 28 jaar en was redelijk gelukkig met de buren.  Eerst woonde hiernaast een man, manager van een softwarebedrijf; bijna nooit thuis eigenlijk.  Kwam de man toch eens thuis dan hoorde ik dat meteen, want hij had steeds gedronken en braakte de hall onder.  Nooit zei de man wat tegen me.  Misschien schaamde hij zich dat ik het steeds was die zijn braaksel netjes moest opkuisen.  Hij schaamde zich ook toen hij in slaap was gevallen met een brandende sigaret en ik een brandgeur waarnam en bij hem ging aanbellen.  Hij zag mij niet, maar rende voorbij mij naar de hall waar de brandslang hing en probeerde het vuur in zijn flat te doven.  Ik was opgelucht dat dit lukte.  Hij deed zijn deur weer dicht en ik mijn ramen open.  Veertien dagen later was de naamloze man er niet meer. Ik kreeg een nieuwe buur.

 

Op de dag van de verhuring kwam een jong meisje bij mij aankloppen en stelde zich voor: ik ben Karin en ben kapster.  Ik gaf Karin een hand en nodigde haar uit voor een gesprekje. Karin was een toffe meid, dat voelde ik.  Ook al scheelden we veel in leeftijd.  Vaak kwam ze wat vragen zoals boter of gewoon de stofzuiger.  Ze ontving vrienden en was levendig en overal was er muziek.  Ze nodigde me ook steeds uit voor een party op haar terras, maar ik hield me liever op de achtergrond.  Karin was de gedroomde buur, maar plots ging ze weg.  Ze zei dat ze liever ergens beneden wou wonen, wat verder in de wijk en ik ging samen met haar kijken naar een geschikte flat.  Ze verhuisde en onze levens scheidden zich.  Ik was benieuwd naar mijn nieuwe buur.

 

Er kwam een Luxemburgse dame naar de flat naast mij kijken en ze huurde de flat, want haar dochter woonde ook in ons hoge gebouw, maar dan op de zesde verdieping.  Maria was een hartelijke vrouw, maar met veel problemen.  Haar dochter woonde wel beneden, maar haar zoon was een drugsverslaafde die vaak tijdens haar afwezigheid in de hall op de grond lag, net voor mijn deur. Zeven jaar heb ik zijn verslaving meegemaakt en gedwee over zijn lichaam gestapt en ook de slagen die hij verkocht aan zijn moeder aanhoord. Maria ging gebukt onder het ongepast gedrag van haar zoon. Ik hielp haar waar het kon. Zij poetste de hall, toen ik lange uren moest werken.  Ik was dankbaar, zeer dankbaar dat ze dat deed.  Toen ik weer normale uren had, kocht ik een chihuahua en liet hem zien aan mijn buurvrouw.  Maria glimlachte en vroeg me of ze mijn hondje tijdens mijn werkuren mocht bezoeken en uitlaten.  Dat mocht ze, want haar zoon was inmiddels geïnterneerd.  Mijn buurvrouw begon op te leven, ze zong en lachtte en bracht me warme soep als ik ziek was of triestig.  Ik had de gedroomde buurvrouw naast me...tot haar eigenaar de flat wilde verkopen en ze uit haar flat werd gezet.  Mijn hollandse lat- vriend die iets voor zijn oude dag zocht, heb ik kunnen overhalen om een bod te doen op de flat zodat mijn buurvrouw Maria kon blijven huren. Maar het was te laat, de flat was verkocht.  Ik kreeg nieuwe buren.

 

Ik kreeg buren die de flat hadden gekocht om hem te renoveren en dan weer verder te verkopen.  Het moment kwam er aan dat de flat weer te koop stond.  Ik heb meteen mijn notaris gevraagd om de flat voor mezelf te kopen zodat ik zelf een huurder kon zoeken, en ik hoopte op Maria als huurder, mijn Luxemburgse buurvrouw die zich ook al verheugde op de flat naast mijn flat (haar lievelingsflat).  De flat was alweer verkocht voor mijn notaris en ik nog maar een bod konden uitbrengen.  De makelaar heeft vals gespeeld. Enfin, ik heb nieuwe buren.

 

Een boze zwarte grote hond met een dame en een heer die al een gezinnetje ergens anders hebben en dat gezinnetje ontrouw zijn.  De flat wordt gebruikt als liefdesnest.  De zwarte hond blaft naar mijn inmiddels 2 kleine hondjes, en zij blaffen terug.  De dame en heer kennen mij niet.  Ze praten niet met me als ik thuis ben.  Ik poets weer de hall. Ik ben gefrustreerd en huil want ik heb pijn.  Ik heb de flat willen kopen maar de makelaar zag mij niet of gunde het mij niet.  De vorige buren die goed wisten dat ik een goed bod zou uitbrengen als de flat te koop kwam te staan zijn mij vergeten.

 

Ik ben onzichtbaar en ben het beu om onzichtbaar te zijn.  Ik hoor de zwarte hond blaffen en ik hoor mijn hondjes blaffen en ik hoop erop dat deze buren de flat ooit aan mij verkopen...aan mij dus.  AAN MIJ DEZE KEER!!!!  Ik huil en ga kapot van binnen.  Ik ben gefrustreerd en lijd van binnen.  Ik ben uit noodzaak weinig thuis, ik heb een tweede flat gekocht aan zee met een terras, op de tweede verdieping en ik zie de zee.

 

Ik verkoop mijn eerste flat niet, want Maria is mijn vriendin geworden en we genieten samen van het panoramisch uitzicht en de hondjes, tenminste als de buren naar hun gezinnetje zijn.  Toch voel ik mij eenzaam en alleen en wil ik mijn hoofd tegen de muur bonken.  Maar ik blijf onzichtbaar; niemand ziet me.  Ik val niet op.

 

   

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De zwarte gevechtshond loopt gewoon door de gangen. Ik durf niet alleen meer buiten mijn flat te gaan. Mijn vriend moet mij komen halen en dan nog wil die hond op mij springen. Ik ben ten einde raad. Ik verblijf nu bijna constant bij mijn vriend in Nederland.
Mijn hondjes gaan mee.
heel goed geschreven dikke duim gr ouss.